Δράμα σε δύο πράξεις: ο αποκλεισμός.

   Πολύ νερό κύλησε στο αυλάκι. Πολλά δάκρυα χύθηκαν. Χιλιάδες σελίδες γράφτηκαν για τον αποκλεισμό της Καζού Εφ Σι. Και τώρα, τώρα που τα πνεύματα ηρέμησαν, που ο χρόνος άπλωσε το βάλσαμό του στις πληγές και που τα μάτια στέγνωσαν από τον καλοκαιρινό λίβα, ήρθε η στιγμή να επανέλθουμε στο δράμα του αποκλεισμού, ένα δράμα που παίχτηκε σε δύο πράξεις.

Πράξη Α’: Μπαμπικάζο

   Τα μάτια όλου του πλανήτη ήταν στραμμένα στο Μαρούσι εκείνο το βράδυ της Τετάρτης 2 Ιουλίου 2014. Μετά από μια ολόκληρη χρονιά, η σεζόν έφτανε στο αποκορύφωμά της με τον πρώτο προημιτελικό αγώνα μεταξύ Καζού Εφ Σι και Τσέλσι. Οι κυανοκίτρινοι, αδιαφιλονίκητο φαβορί λόγω αβαντάζ αλλά και λόγω ποδοσφαιρικής ποιότητας, θα αντιμετώπιζαν τους στρατόκαβλους, άμπαλους, αγροίκους, απαίδευτους, κομπλεξικούς ορκισμένους εχθρούς τους.

   Οι Καζούληδες κατέβηκαν με μία αλλαγή και χωρίς τον Φάντομ: Αρχηγός (με την πορτοκαλί φανέλα και τα γάντια του τερματοφύλακα), Εντολοδόχος, Μαλλιάς, Τσίρος, Πρόεδρας και, μετά από πολύ καιρό, ο Μπάρτεντερ. Από την άλλη, η «Τσέλσι» του Αμαρουσίου, έχοντας προφανώς συναίσθηση των δυνατοτήτων της, είχε στο ρόστερ της πέρα από τον Αγαθό Γίγαντα Γιάννη, 4 αναπληρωματικούς, εκ των οποίων δύο πιτσιρικάδες που δεν είχε ξαναδεί κανείς στο πρωτάθλημα (φανταράκια που επιστρατεύτηκαν εκτάκτως;).

   Ο αθηναϊκά καλοκαιρινός καιρός (ζέστη και υγρασία) δεν χάριζε κάστανα και υποσχόταν να κάνει δύσκολη τη ζωή των παιχτών και των γομαριών. Ωστόσο, οι Καζούληδες δεν πτοήθηκαν και με την έναρξη του ματς σκόραραν με μακρινό συρτό σουτ του Μαλλιά που έπιασε αδιάβαστο το Βουνό. Μέχρις εδώ καλά, ε; Κανείς στις εξέδρες δεν φανταζόταν τι επρόκειτο να ακολουθήσει, πως το όνειρο θα μετατρεπόταν σε εφιάλτη, πως το 1-0 θα γινόταν… ας το πάρει το ποτάμι, 1-7! Αυτό που επακολούθησε ήταν πρωτοφανές στα ποδοσφαιρικά χρονικά: ατυχίες, αστοχίες, ασυνεννοησίες και 2 αυτογκόλ συνέθεσαν το σενάριο μιας σύγχρονης τραγωδίας. Η περιγραφή είναι δύσκολη. Ακόμα και τώρα, ένα μήνα μετά ένας κόμπος μού σφίγγει το χέρι. Ας αφήσουμε, λοιπόν, να μιλήσουν οι εικόνες, που ως γνωστόν ισοδυναμούν με χίλιες λέξεις (7 εικόνες επί 1.000 λέξεις: Πρόεδρε, σου ξεπέταξα ένα αρθράκι εφτά χιλιάδων λέξεων).

Το κοινό δεν άντεχε να κοιτάει το σπαραξικάρδιο θέαμα...

Άντρες...

...γυναίκες...

...και παιδιά ήταν απαρηγόρητοι στις κερκίδες.

Οι Καζούληδες δεν μπορούσαν να το πιστέψουν.

Ακόμα κι ο Μαλλιάς δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του.

Κι από την άλλη, σε ένα εντυπωσιακό κοντράστ συναισθημάτων (αυτό είναι το ποδόσφαιρο), οι Τσέλσηδες είχαν στήσει σωστό πανηγύρι...

   Έτσι, οι Καζούληδες έχασαν χωρίς να το καλοκαταλάβουν το πλεονέκτημα έδρας που είχαν αποκτήσει με τους κόπους μιας χρονιάς, αφήνοντας ανοιχτούς λογαριασμούς με τους άσπονδους αντιπάλους τους για την επόμενη εβδομάδα. Αυτή τη φορά, όμως, δεν σκόπευαν να πουλήσουν φτηνά το τομάρι τους...

(Συνεχίζεται)

ΥΓ. Μερικές μέρες αργότερα, σε μια επιβεβαίωση του ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, η Εθνική Βραζιλίας ηττήθηκε από την Εθνική Γερμανίας με 7-1. Όταν η ζωή αντιγράφει την τέχνη...