7η αγωνιστική: Η δεύτερη φορά

   Καζού Εφ Σι. Η ομάδα της καρδιάς μας. Πόσες φορές δεν έχετε διαβάσει αυτή τη φρασούλα; Και πόσες φορές έχετε σκεφτεί ότι δεν πρόκειται για σχήμα λόγου, για περίφραση, για μια εύκολη λύση που ξελασπώνει τους συντάκτες του μπλογκ όταν έχουν γράψει ήδη πενήντα φορές KFC, Kazu, Καζού Εφ Σι κ.λπ.; Έχετε αναρωτηθεί μήπως στην πραγματικότητα πρόκειται για κυριολεξία; Ακούστε, λοιπόν, μια ιστορία και ίσως καταλάβατε καλύτερα τι σημαίνει Καζού Εφ Σι για τους Καζούληδες…

   Είναι η ιστορία ενός αγοριού και ενός κοριτσιού (ή ενός αγοριού και ενός αγοριού / ενός κοριτσιού και ενός κοριτσιού, ας μην μπλέξουμε τώρα με τέτοιες λεπτομέρειες).

   Έχοντας ζήσει τη ζωή τους, έχοντας μαζέψει εμπειρίες, έχοντας περάσει πολλά, τυχαίνει να γνωριστούν. Δεν είναι ακριβώς έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά δεν χωράει αμφιβολία κάτι υπάρχει στον αέρα. Βγαίνουν μερικές φορές, γνωρίζονται καλύτερα και σιγά-σιγά η πρώτη σπίθα γίνεται φλόγα και τα ραντεβού κανονική σχέση. Φυσικά σχέση με τις δυσκολίες της, τα προβλήματά της, τα πάνω της και τα κάτω της. Καθώς, όμως, ο ένας μαθαίνει τον άλλον με τις αδυναμίες και τις ιδιαιτερότητές του, τις αποδέχεται και μαθαίνει να ζει με αυτές. Να τις αγαπάει θα έλεγε κανείς.

   Και, ενώ τα χρόνια περνάνε, κάθε φορά που συναντιούνται είναι σαν την πρώτη φορά, η ζωή έχει άλλη άποψη. Κάτι οι συγκυρίες, κάτι τα ασύμβατα προγράμματα, ήρθε ο χωρισμός. Χωρίς εντάσεις, χωρίς τσακωμούς, χωρίς να υπάρξει κάποιος τρίτος, απλώς έτσι τα έφερε η ζωή. Ο καθένας πήρε το δρόμο του, γνώρισε άλλους ανθρώπους, είχε σύντομες περιπέτειες ή πολύμηνες σχέσεις.

   Έλα, όμως, που τίποτα δεν μπορούσε να συγκριθεί με εκείνη την ιδανική σχέση… Κάθε καινούρια συγκρινόταν αναπόφευκτα με την πρώτη και μοιραία έβγαινε χαμένη. Ήταν, λοιπόν, θέμα χρόνου να ξαναβρεθούν και, μετά τα πρώτα δειλά διερευνητικά βήματα, να ξαναείναι μαζί. Όλα έμοιαζαν διαφορετικά και συγχρόνως γνώριμα. Στο διάστημα που ήταν χωριστά, είχαν μεγαλώσει, είχαν ωριμάσει, είχαν καταλάβει πόσο ο άλλος ήταν αναντικατάστατος. Δεν άργησαν, όμως, να φανούν και τα πρώτα προβλήματα: γιατί ξέρανε ότι δεν θα έχουν άλλη ευκαιρία και παράλληλα δεν μπορούσαν να συμβιβαστούν με κάτι λιγότερο από την παλιά τους σχέση. Η παραμικρή δυσκολία ή αναποδιά φάνταζε σαν συνολική αποτυχία που απειλούσε να ακυρώσει την επανασύνδεσή τους. Τώρα ανοίγονταν μπροστά τους δύο δρόμοι. Να βάλουν ένα τέλος προτού το πράγμα στραβώσει και όσο ακόμα αγαπιούνται; Ή να αποφασίσουν ότι τα πράγματα και οι ίδιοι έχουν αλλάξει, και να χτίσουν κάτι σε νέα βάση;

   Τελικά δεν ξέρω τι έγινε. Αλλά βρίσκω την ιστορία αυτή διδακτική, γιατί έχει πολλές αναλογίες με τη σχέση της πρώτης γενιάς Καζούληδων και της ομάδας της καρδιάς τους (γιατί τέτοια είναι). Στο ίδιο δίλημμα βρίσκονται τώρα μετά τις απανωτές κατραπακιές, με τελευταία τη συντριπτική ήττα με 9-1 (!). Το παιχνίδι φυσικά δεν αντέχει σε κριτική και δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε με την εμφάνιση μιας ομάδας που περιλάμβανε, εκτός από τους πιστούς Χταπόδι, Εντολοδόχο, Τσίρο, Πρόεδρο και Χαλκ, τον ακαταλόγιστο Γκαλέτι και τον διαιτητή Θωμά. Σημασία έχει ποια θα είναι η επόμενη μέρα για μια ομάδα που δεν έχει βρει ακόμα την ταυτότητά της στο γήπεδο, δεν έχει κατορθώσει να έχει σταθερή σύνθεση και μάλιστα, σύμφωνα με έντονες φημολογίες, από τον Ιούνιο θα στερηθεί τις υπηρεσίες του Χταποδιού, που συχνά ήταν ο μόνος διασωθείς από το γενικευμένο ναυάγιο, και του Μπαρτέντερ, που φέτος στη συνηθισμένη του φινέτσα είχε προσθέσει λυσσαλέο πάθος μέχρι το τελευταίο λεπτό των αγώνων.

   Δεν ξέρω να σας πω τι μέλλει γενέσθαι. Μπορώ να σας πω μόνο ότι ο Πρόεδρος έχει ορκιστεί να μην ξυριστεί (στο πρόσωπο) μέχρι να κερδίσει η ομάδα. Και ότι θα μας μένει πάντα η 7^η τέχνη για παρηγοριά…