Το Kazu FC Official αποκαλύπτει...

Ακούω καμιά φορά τα ΜΜΕ, αλλά και τον απλό κόσμο να μιλά για τις παραδοσιακές και τις ιστορικές ομάδες του ποδοσφαίρου και γελώ. Ακούω πολλές φορές να μιλάνε για την ΑΕΚ, τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ ακόμη και τον «ιστορικό» Πανιώνιο, ομάδες που μόλις και μετα βίας έχουν μια ιστορία κοντά στα 100 χρόνια κι αναρωτιέμαι αν έχουν όλοι αυτοί οι «ειδικοί» την παραμικρή ιδέα από Ιστορία του Ποδοσφαίρου; Το Kazu FC Official, πάντα με σεβασμό στο φίλαθλο κοινό και με πλήρη επίγνωση της ενημερωτικής αποστολής του, με ένα άρθρο τομή στην αθλητική δημοσιογραφία είναι εδώ και αποκαλύπτει όλη την αλήθεια για την ομάδα που έχει στοιχειώσει τα όνειρά μας. Μάλιστα αγαπητέ αναγνώστη, σε αυτό το πραγματικά ρηξικέλευθο άρθρο θα μάθεις όλη την αλήθεια πίσω από τη μεγάλη ιστορία της ομάδας μας, που υπήρξε το πρώτο ποδοσφαιρικό σωματείο στην Ελλάδα και ένα από τα πρώτα παγκοσμίως…

Τον καιρό λοιπόν που η υπόλοιπη Ελλάδα ασχολούταν με ευγενή αθλήματα όπως ο στίβος και τα πεντόβολα, φήμες θέλουν τον (λατρεμένο μας) Πρόεδρο να γίνεται μάρτυρας της γέννησης της αρχαιότερης ποδοσφαιρικής ομάδας στον κόσμο! Φυσικά μιλάμε για τη γνωστή σε όλους μας Sheffield Wednesday που ιδρύθηκε το 1867. Ο μύθος θέλει τον Πρόεδρο (ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες), να επιστρέφει άμεσα στην πατρίδα αποφασισμένος να ακολουθήσει το παράδειγμα των Εγγλέζων και να ιδρύει δυο χρόνια αργότερα την πολυαγαπημένη μας Kazu FC.

Σέφιλντ Τετάρτη...

Δυστυχώς εκείνα τα μαύρα χρόνια δεν υπήρχε ακόμη ο θεσμός της αθλητικής/οπαδικής εφημερίδας. Ούτε Γαύρος, ούτε Πρωταθλητής, ούτε Πράσινη, ούτε Derby. Ούτε ένας Κώστας Γκόντζος ή ένας Αντώνης Πίκουλας, ένας Πρασινοφρουρός ή ένας Βάλε με Μέσα. Αποτέλεσμα αυτού είναι (πέρα από το δυσαναπλήρωτο κενό στο λογοτεχνικό στερέωμα) να μην υπάρχει καμία γραπτή αναφορά της ίδρυσης του ιστορικού μας σωματείου, καθώς τα προσωπικά αρχεία του Προέδρου καταστράφηκαν σε μια τουλάχιστον ύποπτη πυρκαγιά, ενώ και η ΕΠΟ ακόμη ήταν μόνο μια ιδέα στο μυαλό του Διαβόλου του Βασίλη Γκαγκάτση.

Θα αναρωτηθείτε ορθότατα λοιπόν «αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια;», «αυτό ονομάζουν δημοσιογραφία στο Kazu FC Official; Τη διασπορά φημών;» Όχι και πάλι όχι αγαπητέ αναγνώστη. Αυτό ήταν μια μικρή αλλά απαραίτητη εισαγωγή για να μπορέσει ακόμη και ο πιο αδαής να αντιληφθεί τις συγκλονιστικές αποκαλύψεις που θα ακολουθήσουν…

Αισίως αγαπητέ αναγνώστη/φίλαθλε βρισκόμαστε στο σωτήριον έτος 1880, 11 χρόνια από την (υποτιθέμενη για κάποιους) ίδρυση του σωματείου μας. Είναι η εποχή που στην Ευρώπη μεσουρανεί η πένα ενός Ρώσου λογοτέχνη, ο οποίος μαγεύει τα πλήθη ανά την υφήλιο περιγράφοντας με μοναδική γλαφυρότητα τη χαρά και την τύχη του να ζεις στη Μητέρα Ρωσία τα χρόνια εκείνα. Οι μυημένοι σίγουρα θα κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για άλλον από τον Φίοντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (ή Ντοστογιέβσκη), συγγραφέα αριστουργημάτων όπως το «Έγκλημα και Τιμωρία», «Οι δαιμονισμένοι», «Ο παίκτης» κ.ά. 

Ο Ντοστογιέφσκι στο Παρίσι...

Εν έτει 1880 λοιπόν εκδίδεται ένα ακόμη από τα αριστουργήματά του το «Αδερφοί Καραμαζόφ». Σε αυτό το μνημείο της παγκόσμιας λογοτεχνίας βρίσκεται και η πρώτη γραπτή αναφορά στην ομάδα της καρδιάς μας αποδεικνύοντας έτσι όχι μόνο την ύπαρξη της αλλά και τον αντίκτυπο που είχε προλάβει να προκαλέσει στο κοινό της εποχής ξεπερνώντας τα στενά πλαίσια της Ψωροκώσταινας 100 χρόνια πριν τον «θρίαμβο» του Γουέμπλευ και 120 χρόνια πριν το περίφημο «Πειρατικό» του Καπετάν Ότο. Διαβάζουμε λοιπόν στη σελ. 258 του πρώτου τόμου (εκδ. Γκοβόστη): 

 «Αλιόσκα, Αλιόσκα, άκου τον τι λέει! Βρε τον Καζουιστή Σίγουρα κάπου θα μαθήτεψε στους ιησουίτες, Ιβάν. Βρε βρωμερέ ιησουίτη, ποιος σου τα ‘μαθε αυτά; Όμως ψέματα λες, Καζουιστή, όλο ψέματα, λες, ψέματα. Μην κλαις Γρηγόρη, θα τον ξετινάξουμε τώρα στη στιγμή»…

Στο απόσπασμα αυτό βλέπουμε τις εντάσεις που έχει δημιουργήσει στην οικογένεια των Καραμαζόφ το πάθος και η αγάπη του Σμερντιακόβ (νόθου γιου του πατήρ Καραμαζόφ) για την Kazu FC. Παρακολουθούμε τη σύγκρουση ανάμεσα στο Σμερντιακόβ και τον πατέρα του, Φίοντορ Πάβλοβιτς Καραμαζόφ, οποίος φανατικός φίλαθλος της Κρίλια Σοβέτοφ αδυνατεί να πιστέψει ότι το αίμα του, τον οποίο έστειλε στα καλά μοναστήρια για να μορφωθεί, υποστηρίζει και μάλιστα φανατικά την ομάδα μας. Ο συγγραφέας εμπνέεται από το ματς που έγινε την ίδια χρονιά ανάμεσα στις δυο ομάδες με την αρμάδα των Εξαρχείων να περνάει τρένο με 0-3 από την παγωμένη ρωσική τούνδρα (τα γκολ Τσίρος, Εντολοδόχος και Κάπτεν). Ο μπάσταρδος Σμερντιακόβ μετά την πούτσα τη νίκη κι έχοντας καταναλώσει μεγάλη ποσότητα αλκοόλ πικάρει τον πατέρα του και τον κολλητό του Γρηγόρη Βασίλιεβιτς (οι οποίοι δεν έχουν ακόμη χωνέψει το τρίμπαλο) με αποτέλεσμα την έκρηξη του προτελευταίου, ο οποίος χαρακτηρίζει τον Σμερντιακόβ ως Καζουιστή, λέξη συνυφασμένη ακόμη και εκείνη την εποχή με τους ultras της ομάδας μας.

Ο Καραμαζόφ σε στιγμιότυπο από την κινηματογραφική μεταφορά του σπουδαίου αυτού έργου...

Όπως αποκαλύπτει ο Πρόεδρος στην αυτοβιογραφία του, ο Ντοστογιέφσκι ήταν φανατικός ποδοσφαιρόφιλος και ακόμη πιο φανατικός υποστηρικτής της ομάδας μας. Δεν έχανε σχεδόν ποτέ αγώνα της αγαπημένης του ομάδας, ενώ ο μύθος θέλει τον ταλαντούχο συγγραφέα να παρακολουθεί τα ματς σκαρφαλωμένος σε ένα δέντρο (πρακτική που αντέγραψε χρόνια μετά άσημος τραγουδοποιός (καλόρε)), απολαμβάνοντας ένα δροσερό μαρτίνι (χτυπημένο όχι ανακατεμένο, αν κι αυτό σας θυμίζει κάτι). Δυστυχώς αυτό το πάθος του ήταν που του στοίχισε και τη ζωή καθώς στο προαναφερθέν ματς άρπαξε ένα γερό κρυολόγημα που σύντομα εξελίχθηκε σε πνευμονική αιμορραγία με αποτέλεσμα του θάνατό του. Θάφτηκε με τη φανέλα της αγαπημένης του ομάδα στην Αγία Πετρούπολη έναν κρύο Γενάρη του 1881. Η ομάδα για να τιμήσει τον πρώτο επώνυμο φίλαθλό της άλλαξε τότε το έμβλημά της με προτροπή του Dementor (προσωπικοί φίλοι από τη σκεπαστή άλλωστε) κι έβαλε το ποτήρι του μαρτίνι με τη χαρακτηριστική ελιά που κοσμούν μέχρι και σήμερα το σήμα στην καρδιά των παικτών μας…