Τους ξεπουπούλιασαν (8-2)!

Με ζοφερούς οιωνούς ξεκίνησαν τα πούλμαν της αποστολής από τα κεντρικά για το ανοιχτό των αθλητικών εγκαταστάσεων του Μπάμπη. Ο Πρόεδρος ακόμα τραυματίας, ο Λατίνος μυστηριωδώς εξαφανισμένος, παρόλο που είχε περιληφθεί στην αποστολή, ο Μαλλιάς με ενοχλήσεις στο γόνατο, και το χειρότερο; Το Φάντομ γριπιασμένο (γεγονός που έκανε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας να σπεύσει να κηρύξει κόκκινο συναγερμό, φοβούμενος ότι κάποιο καινούριο, πανίσχυρο στέλεχος της γρίπης έκανε την εμφάνισή του).

Κόκκινος συναγερμός στον ΠΟΥ για το Φάντομ

 

Όσο τα πούλμαν πλησίαζαν στο χώρο της αναμέτρησης, τα πράγματα γίνονταν όλο και πιο δυσοίωνα. Μαύρα σύννεφα, αστραπές και όρνια που έκαναν κύκλους πάνω από το γήπεδο κρώζοντας θλιμμένα.

Φτάνοντας, όμως στο λημέρι του Μπάμπη, οι παίχτες της KFC διαπίστωσαν με έκπληξη ότι τα εν λόγω όρνια, η ομάδα με το όνομα «Γύπες», θα ήταν οι αντίπαλοί τους για την αγωνιστική του πρωταθλήματος. Και εδώ να πατήσουμε λίγο πόουζ στο ρεπορτάζ για να θέσουμε το φιλοσοφικό ερώτημα: «Γιατί οι ομάδες διαλέγουν τέτοια ονόματα;»

Ας πάρουμε το συγκεκριμένο παράδειγμα. Θα μπορούσαν να είχαν πάρει την επωνυμία τους από τον περήφανο και μεγαλοπρεπή αετό.

Από το σβέλτο και φινετσάτο σαΐνι.

 

 

Έστω από τον μπάσταρδο, αλλά αξιοπρεπή γυπαετό.

Αλλά όχι. Οι φίλοι μας προτίμησαν αντ’ αυτών αυτό:

Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.

Ας επανέλθουμε, όμως, στο θέμα μας. Οι έκτακτες καταστάσεις απαιτούν και έκτακτα μέτρα. Μετά από ολιγόλεπτες συνεννοήσεις μεταξύ των παικτών, αποφασίστηκε ο ρόλος του τερματοφύλακα να μοιραστεί μεταξύ του Τσίρου, του Κάπτεν και του Μαλλιά, που έχουν ξαναβρεθεί σ’ αυτή τη θέση (όχι με πολύ λαμπρά αποτελέσματα κατά κανόνα).

Και έτσι, η ομάδα ξεκίνησε παραταγμένη με έναν γυαλάκια κάτω από τα γκολποστ, τον Μαλλιά με θερμαντική και στα δύο γόνατα, τον Εντολοδόχο με μάτια να σπινθηρίζουν, τον Μπαρτέντερ με ένα αινιγματικό μειδίαμα στα χείλια, τον Ζεν Πρεμιέ με αέρα ζεν πρεμιέ και τον Αρχηγό με σφιγμένα δόντια στον πάγκο. Μόνο η ψυχούλα του Ντεμέντορ ξέρει πόσο μεγάλη ήταν η αγωνία, καθώς ο Βασίλης σήκωνε το χέρι για να βάλει τη σφυρίχτρα στο στόμα.

Με το σφύριγμα της έναρξης, οι αντίπαλοι φάνηκαν να θέλουν να πάρουν με το καλημέρα τον έλεγχο του ματς και να πνίξουν τους Καζούληδες σαν τα κουνέλια. Αυτοί πάλι, κατά την προσφιλή τους συνήθεια, ξεκίνησαν νωχελικά, αφήνοντας χώρο και κάνοντας τους ψόφιους κοριούς. Πώς έγινε και σιγά-σιγά ανέβασαν ρυθμούς, πώς άρχισαν να πιέζουν στην αρχή ανεπαίσθητα και μετά σαν μέγγενη δεν το κατάλαβε κανείς –σίγουρα πάντως όχι οι Γύπες, που δεν πρόλαβαν να κάνουν ούτε μία ευκαιρία σε αυτά τα πρώτα λεπτουδάκια που είχαν την ευκαιρία τους, προτού δηλαδή η πλάστιγγα γείρει οριστικά και αμετάκλητα υπέρ της ομάδας της καρδιάς μας.

Όπως καταλαβαίνετε, το πρώτο γκολ ήταν θέμα χρόνου. Και ήρθε από τα πόδια του συνήθους υπόπτου: του Εντολοδόχου. Το παράδειγμά του ακολούθησε με πολύ ωραία ατομική προσπάθεια ο Κάπτεν, που έχει επανέλθει εξαιρετικά φορμαρισμένος και είχε μπει στο μεταξύ αλλαγή. Και συνεχίζοντας αυτό το ρεσιτάλ των Γιάννηδων, ο Εντολοδόχος σημείωσε άλλα δύο τέρματα ανεβάζοντας τον δείκτη του σκορ στο εκκωφαντικό 4-0! Οι κακόμοιροι οι Γύπες είχαν μείνει σύξυλοι…

Το μόνο που κατάφεραν ήταν να σημειώσουν ένα γκολάκι εκμεταλλευόμενοι την είσοδο του Ψηλογύπα στο γήπεδο και τον ενθουσιασμό των Καζούληδων που, μεθυσμένοι από τα γκολ, εξιταρισμένοι από τη μυρωδιά ψητού πουλερικού, αμιλλώμενοι ευγενώς για ένα καλό πλασάρισμα στον πίνακα των σκόρερς, ανέβαιναν τρεις-τρεις και δημιουργούσαν τη μία ευκαιρία μετά την άλλη.

Το ημίχρονο βρήκε τις δύο ομάδες με μια διαφορά τριών γκολ. Με την KFC, βέβαια, αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το παιχνίδι μπορεί να εξελιχθεί σε ντέρμπι ή να συνεχίσει ως ευχάριστος περίπατος. Τι θα επέλεγαν οι αστέρες της ομάδας της καρδιάς μας; Όσοι διαβάσατε τον τίτλο του ρεπορτάζ ίσως έχετε σχηματίσει ήδη μια ιδέα…

Στο δεύτερο σετ, λοιπόν, είχε μία από τα ίδια. Στον άχαρο και μοναχικό ρόλο του τερματοφύλακα συνέχιζε ο Κάπτεν (που είχε αντικαταστήσει τον Τσίρο από το τέλος του πρώτου ημιχρόνου), ενώ μέσα ξεκινούσαν Εντολοδόχος, Τσίρος, Μπαρτέντερ και Μαλλιάς. Ή Εντολοδόχος, Μπαρτέντερ, Τσίρος, Επιβίκτωρας. Ή Μπαρτέντερ, Τσίρος, Επιβίκτωρας, Μαλλιάς. Ή Εντολοδόχος, Τσίρος, Μαλλιάς, Επιβίκτωρας. Λίγη σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι βρεθήκαμε στο ίδιο έργο θεατές, με τα γκολ να πέφτουν βροχή στο ένα τέρμα, ενώ στο άλλο ο Αρχηγός πρώτα και ο Μαλλιάς στη συνέχεια (που φόρεσε τα γάντια αφού πρώτα έβαλε και το δικό του γκολάκι) βαράγανε μύγες και ενέσεις. Κάθε υποψία ντέρμπι εξαφανίστηκε όταν ο Μπαρτέντερ, έχοντας μοιράσει από ‘δω κι από ‘κει ασίστ, σπάσει τα δοκάρια και κάνει ένα σκασμό ευκαιρίες, σημείωσε το τέρμα που τόσο λαχταρούσε, και έγραψε το 6-1.

O Μπαρτέντερ έσπασε τα δοκάρια...

 Από ‘κει και πέρα τα πράγματα ήταν πλέον διαδικαστικά. Για όλους εκτός από τον Εντολοδόχο που συνέχιζε το χαβά του βαρώντας σουτ από παντού, άλλα ευφάνταστες μπανάνες και άλλα υπερηχητικές καραβολίδες που κατέληγαν στο τέρμα έχοντας πρώτα χτυπήσει στο δοκάρι, στον τερματοφύλακα, στο δοκάρι και στον τερματοφύλακα. Στο ενεργητικό του κατεγράφησαν άλλα δύο τέρματα (πέντε στην αγωνιστική και 27 στο πρωτάθλημα παρακαλώ).

Να κάνουμε εδώ μία παρένθεση, για να απευθύνουμε μια έκκληση προς τον Πρόεδρο που δεν διστάζει να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη για να αποκτήσει τον Ζεν Πρεμιέ, το αντικείμενο των ονείρων του, αλλά ξεχνάει καμιά φορά τους απλούς και τίμιους στρατιώτες της ομάδας. Ο Εντολοδόχος, Πρόεδρε, ο άνθρωπος που κράτησε ζωντανή την ομάδα στα πέτρινα χρόνια, που της έδωσε τη δεύτερη νεότητά της, που σχεδίασε το σήμα που έχουμε στο μέρος της καρδιάς, που πήρε την KFC από το χεράκι και την έφερε στην έβδομη θέση της βαθμολογίας, ο Εντολοδόχος μας, λέω, την παραμονή του αγώνα αναγκάστηκε να φάει σούπα πεπονάκι (όπως εκμυστηρεύτηκε στους συμπαίχτες του) προκειμένου να του μείνουν λεφτά για το γήπεδο. Ευχή όλων μας είναι να μην επαναληφθούν τέτοια θλιβερά φαινόμενα…

Το δείπνο του πρωταθλητή

 Για να κλείσουμε την παρένθεση και το ρεπορτάζ, να πούμε ότι σημειώθηκε ένα δεύτερο τέρμα από τους Γύπες (πρέπει να ευχαριστούν γι’ αυτό τον ευγενή Μαλλιά που δεν ήθελε να τους αφήσει να γυρίσουν σπίτι με εντελώς πικρή γεύση στα ράμφη τους). Τελικό σκορ: 8-2.

Συνολικά, η KFC έδειξε για άλλη μια φορά εξαιρετικά δείγματα γραφής, με θεαματικό και γρήγορο ποδόσφαιρο (η προσθήκη του Επιβίκτωρα στο ρόστερ αποτέλεσε καταλυτική κίνηση), ευκολία στο σκοράρισμα και όλο και περισσότερους αυτοματισμούς. Απ’ ό,τι δείχνουν όλα, το δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, με σαφώς ευκολότερο πρόγραμμα, θα φέρει την ομάδα ακόμα πιο ψηλά στη βαθμολογία και σε μια καλή θέση στα play-offs…