Όταν έκλαψε ο Θεός

Ή, όπως έγραψε η συνάδελφος «Ώρα των σπορ»:

Γίγαντας λαός

Παίκτες από ατσάλι και…

Γαμώ την ατυχία μας!

Έπρεπε να την είχαμε ψυλλιαστεί τη δουλειά, όταν ο Αρχηγός, φτάνοντας στο γήπεδο και ψάχνοντας στο σακίδιό του, ανακάλυψε ότι κάποιος επιτήδειος του είχε βουτήξει τα παπούτσια. Μικρός πανικός επικράτησε στα αποδυτήρια, όπου βγήκαν σκαρπίνια, μποτάκια, σπαντρίγες, αθλητικά, σαγιονάρες, αλλά όχι ποδοσφαιρικά. Ως ύστατη λύση, ο Κάπτεν αποτάθηκε στη διοργανώτρια αρχή, που –άκουσον, άκουσον- δέχτηκε να του παραχωρήσει τα παπούτσια του Μπάμπη! ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΗ!!! Το θρυλικό εκείνο ζευγάρι που φυλάσσεται ζηλότυπα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του Μπάμπη και στο οποίο αποδίδονται μαγικές ιδιότητες (ότι κολλάει το τόπι  πάνω τους, ότι έχουν μικροτσίπ που καθοδηγεί την πορεία της μπάλας, ότι μαγνητίζουν τους αντιπάλους με τα χρώματά τους). Αλλά, όπως λέει κι εκείνη η παλιά παροιμία, φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντες. Διότι πότε μας ευνόησε η διοργανώτρια αρχή για να μας βοηθήσει τώρα; Όπως έμελλε να δείξει το ματς, τα παπούτσια του Μπάμπη ήταν ποτισμένα γκαντεμιά…

Αλλά ας πάρουμε καλύτερα τα πράγματα από την αρχή. Διαθέτοντας για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική φουλ του άσου ή, καλύτερα, φουλ των άσων, ο Πρόεδρος-προπονητής-μάνατζερ  είχε τον ευχάριστο πονοκέφαλο να διαλέξει την αρχική του πεντάδα. Κατέληξε στην παλαιά φρουρά (Φάντομ, Εντολοδόχος, Τσίρος, Μαλλιάς, Μπαρτέντερ), ενώ οι ιδιαίτερα φορμαρισμένοι Κάπτεν και Ζεν Πρεμιέ έτρεμαν από ανυπομονησία στον πάγκο. Απέναντι παρατάχτηκε μια νεοφώτιστη ομάδα, ονόματι «Τα 5 Μουλάρια», με την προσθήκη του Αγαθού Γίγαντα ή Βουνού ή Γιάννη κάτω από τα δοκάρια.

Singing Horses

Ο Βασίλης σφύριξε τη σφυρίχτρα του, η μπάλα κύλησε στο χορτάρι με το εναρκτήριο λάκτισμα και το παιχνίδι ξεκίνησε με τον γνωστό τρόπο: με τον αργό, νωχελικό, σχεδόν υπνωτικό ρυθμό της KFC. Αλλά αυτή τη φορά η τακτική γύρισε μπούμερανγκ για την ομάδα, γιατί στα πρώτα μόλις λεπτά ένα μακρινό σουτ των Μουλαριών κατέληξε στα δίχτυα του Φάντομ, ο οποίος χωρίς ορατότητα δεν μπόρεσε να αντιδράσει. Και 0-1.

...η τακτική γύρισε μπούμερανγκ...

Το γκολ αυτό, όμως, λειτούργησε σαν ηλεκτροσόκ για τους Καζούληδες! Σαν να ξύπνησαν από το λήθαργο, ξεχύθηκαν σαν αφιονισμένοι στο τερέν, έκλεισαν τα Μουλάρια στο μισό γήπεδο και ξεκίνησαν μια πολιορκία διαρκείας στα απέναντι καρέ. Απανωτές ευκαιρίες, τετ-α-τετ, ένα-δύο, σουτ διαδέχονταν το ένα το άλλο και το άλλο το ένα… αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Παρά τις αλλαγές και την είσοδο του Αρχηγού και του Επιβίκτωρα στο παιχνίδι, τα συνεχή κύματα επιθέσεων σταματούσαν από το χέρι της Θεάς Τύχης ή, αν προτιμάτε, το κατσικοπόδαρο της Κακοτυχίας. Μία το δοκάρι, μία το πόδι του Αγαθού Γίγαντα, μία η μπάλα που γλιστρούσε, μία τα καταραμένα παπούτσια του Μπάμπη, δεν άφηναν την KFC να φέρει το παιχνίδι στα ίσια. Αποκορύφωμα ήταν το πέναλτι που έπιασε το Βουνό –και φύλακας-άγγελος των Μουλαριών.

...το Βουνό –και φύλακας-άγγελος των Μουλαριών...

Και έτσι, μερικά δοκάρια και πολλές ευκαιρίες αργότερα, τα Μουλάρια έμπαιναν στα αποδυτήρια εμφανώς σαστισμένα, μην πιστεύοντας ότι κερδίζουν. Από την άλλη, αφρίζοντας, με μάτια που πέταγαν αστραπές, και μύες που τρεμόπαιζαν νευρικά, οι παίκτες της KFC παρέμειναν στο γήπεδο μη βλέποντας την ώρα να ξαναρχίσει το ματς (ειδικά ο Τσίρος που τα γυαλιά του είχαν θολώσει από το κρύο). Τα Μουλάρια αργούσαν ασυνήθιστα να βγουν από τη φυσούνα (όπως μάθαμε αργότερα είχαν πεταχτεί σε παρακείμενο παρεκκλήσι να κάνουν τάματα στην καλή τους τύχη), αλλά τελικά εμφανίστηκαν, ευχόμενοι ίσως να τελείωνε εκεί το ματς, για να κλέψουν τη νίκη.

...τάματα στην καλή τους τύχη...

Δυστυχώς, όμως, για τον γίγαντα λαό της Καζού, στο δεύτερο ημίχρονο γίναμε στο ίδιο έργο θεατές. Οι Καζούληδες δεν έλεγαν να βάλουν γκολ με τίποτα! Έχαναν διπλές ευκαιρίες, έσπαγαν τα δοκάρια (5 κατέγραψε συνολικά η στατιστική υπηρεσία του Κώστα Γαλάνη), αστοχούσαν στα τετ-α-τετ… Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, συνέβη αυτό που κάνει μερικούς εύπιστους και προληπτικούς να μιλάνε για τον «άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου». Τα Μουλάρια εκμεταλλεύτηκαν μια στιγμιαία έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης στην άμυνα για να διπλασιάσουν το δείκτη του σκορ. Και μέσα στη γενική αναμπουμπούλα, απέναντι στους απηυδισμένους και ξενερωμένους παίκτες μας, κατάφεραν να σημειώσουν άλλα δύο τέρματα. Το ηθικό της ομάδας άγγιξε το πάτωμα, τα πόδια έγιναν βαριά και η καρδιά βούλιαξε στα στήθη των Καζουιστών. Μόνη παρηγοριά ήταν το όμορφο γκολ της τιμής που σημείωσε ο Μπαρτέντερ και έδωσε στα τελευταία λεπτά της νίκης μια άγρια ομορφιά, καθώς δεν ήταν λίγοι αυτοί που σκίρτησαν από την τρελή ελπίδα της ανατροπής. Αλλά, ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου είναι άτεγκτος. Και μιλάω για τον πραγματικό άγραφο νόμο του ποδοσφαίρου (που μόλις έγινε γραπτός): «όταν ο Εντολοδόχος δεν σκοράρει, η KFC χάνει».

Με το σφύριγμα της λήξης, οι πρώτες σταγόνες της βροχής έπεσαν από τον ουρανό. Ήταν σαν να έκλαιγε ο Θεός...

Τελικό σκορ 1-4, λοιπόν, και ήττα για την αρμάδα, που είχε αρχίσει να ξεχνάει τη σημασία της λέξης…

ΥΓ1. Επί του πιεστηρίου: Η διοργανώτρια αρχή μάς ειδοποίησε ότι οι αντίπαλοι δεν λέγονταν «Τα 5 Μουλάρια», αλλά «Τα 5 Πουλάρια». Ευχαρίστως διορθώνουμε την αβλεψία, αλλά αν εσείς βλέπετε κάποια διαφορά…

ΥΓ2. Με αφορμή τα παπούτσια του Μπάμπη, παρουσιάζουμε ένα παιχνίδι για τους μικρούς φίλους της ομάδας. Τυπώστε το και φτιάξτε τον δικό σας Κάπτεν! (Προσοχή: μην το δοκιμάσετε κατευθείαν στην οθόνη.)