20η αγωνιστική: Εργαστήριο προπονητικής πρωτοπορίας (7-4)

   Για κάποιους, μια ομάδα ποδοσφαίρου είναι ένα μουσικό συγκρότημα: ο καθένας έχει το ρόλο του, υπάρχουν οι ακομπανιαδόροι και οι σολίστες, οι αφανείς ήρωες και οι σεσιονάδες. Για να είναι, όμως, ικανοποιητικό το τελικό αποτέλεσμα, χρειάζεται δέσιμο, ισορροπία, συνεργασία, επικοινωνία. Και για να είναι αυτό που εισπράττει το κοινό άξιο λόγου, απαιτείται ένας σπάνιος συνδυασμός ατομικού ταλέντου και ομαδικής αρμονίας. Προεκτείνοντας αυτή την παρομοίωση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι επιθετικοί είναι σαν τους κιθαρίστες: στην πρώτη γραμμή, να μαγνητίζουν τα πλήθη με περίτεχνες ενέργειες. Οι αμυντικοί σαν τους μπασίστες ή τα πνευστά, απαραίτητοι για να μη μένουν ξεκρέμαστοι οι κιθαρίστες/επιθετικοί. Και ο τερματοφύλακας σαν τον ντράμερ, συχνά αγνοημένος από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά αναντικατάστατος, αφού είναι αυτός που δίνει το ρυθμό στην υπόλοιπη ομάδα.

...δίνει το ρυθμό στην υπόλοιπη ομάδα.

   Γιατί τα λέμε όλα αυτά; Γιατί τις προάλλες θυμηθήκαμε τους Grateful Dead, ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν με δύο ντράμερ σπάζοντας τους περιορισμούς του ροκ κουαρτέτου ή κουιντέτου. 

...εμφανίστηκαν με δύο ντράμερ...

Αυτό που έκαναν οι Grateful Dead στη μουσική, το εφάρμοσαν οι Καζούληδες στο χώρο του ποδοσφαίρου: στα πλαίσια των πειραματισμών των τελευταίων αγωνιστικών, πραγματοποίησαν κάτι το πρωτοφανές, που έκανε τους θαμώνες των γηπεδακίων του Μπάμπη να παραμιλάνε. Μάλιστα, κύριες και κύριοι, η KFC η ομάδα του ύψους ή του βάθους, που ουκ ολίγες φορές έχει εμφανιστεί άνευ πορτιέρο και κάνει ροτέισον κάτω από τα γκολπόστ, την Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου κατέβηκε με δύο τερματοφύλακες. Και Φάντομ και Βενιαμίν-Χταπόδι. Μαζί τους για μια έκτακτη εμφάνιση οι Εντολοδόχος, Μαλλιάς (που επανήλθε δυναμικά στα γήπεδα πιο ώριμος, πιο μεστός, πιο πατρικός βρε παιδί μου!), Τσίρος και Πρόεδρος. Αυτό θα πει ανακάτεμα της τράπουλας.

Αυτό θα πει ανακάτεμα της τράπουλας.

   Τι θα γινόταν, λοιπόν, με αυτό το ανορθόδοξο σχήμα ενάντια στους Διαγόρες (αν δεν απατώμαι, την ομάδα που είχαν κερδίσει αγχωτικά στην 5^η αγωνιστική). Μεγάλη η αγωνία. Και κατ’ αρχάς πώς θα παρέτασσε ο Πρόεδρος το ανορθόδοξο αυτό σχήμα; Επέλεξε να τολμήσει: ανέθεσε στον νεαρό Βενιαμίν την ευθύνη της υπεράσπισης της εστίας. Και έριξε τον Φάντομ στο καυτό χορτάρι (για την ακρίβεια του είπε να κάτσει στον πάγκο και να μπει αλλαγή).

   Το παιχνίδι ξεκίνησε μουδιασμένα κατά τα ειωθότα. Ευτυχώς ο Πρόεδρος έλυσε τον γόρδιο δεσμό του γκολ με μια υπέροχη ατομική ενέργεια, σημειώνοντας το 1-0 και λύνοντας ταυτόχρονα τα πόδια των συμπαικτών του. Τόσο πολύ μάλιστα που σκόραραν ξανά, με ποιον παρακαλώ; Με τον Φάντομ, τον μοναδικό τερματοφύλακα που είχε σκοράρει στο περυσινό πρωτάθλημα του Μπάμπη. Κάπου εκεί στο 2-0 εμφανίστηκε ως από μηχανής θεός και ο γενειοφόρος Αχιλλέας για ενισχύσεις, αλλά αρνήθηκε πεισματικά να περάσει στο τερέν, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αφού παίζετε ωραία».

   Μικρό προβάδισμα, λοιπόν, στο ημίχρονο, και τίποτα δεν είχε προετοιμάσει τους θεατές και τις θεατίνες για τον καταιγισμό γκολ που θα επακολουθούσε. Πρώτα-πρώτα, κανείς δεν περίμενε την ισοφάριση από μια μάλλον υποδεέστερη ομάδα. Κι όμως. Απροσδόκητα μεν, 2-2 δε. Κάπου εκεί οι Καζούληδες ευτυχώς ξύπνησαν και ξαναβρήκαν το δρόμο για το τέρμα με Πρόεδρο, Εντολοδόχο (μη μου πείτε ότι δεν το περιμένατε), Τσίρο (που με τα καινούρια του παπούτσια αισθανόταν να πετάει και έκανε μέχρι και ντρίπλες) και Φάντομ (τον μοναδικό τερματοφύλακα στην ιστορία του αθλήματος που πετυχαίνει δύο τέρματα σε ένα παιχνίδι και μάλιστα όχι από στημένες φάσεις, δείχνοντας στους συμπαίκτες του πόσο απλό είναι να σκοράρεις όταν βρίσκεσαι στη σωστή θέση τη σωστή στιγμή). 

...και μάλιστα όχι από στημένες φάσεις...

    Το σκορ έγινε 6-2 χάρη στην αποτελεσματικότητα της επιθετικής γραμμής, αλλά και στις εντυπωσιακές αποκρούσεις του Βενιαμίν που κάτω από το αυστηρό και συνάμα στοργικό βλέμμα του Ντουντούκα γλύτωσε πολλές φορές την εστία του από επίδοξους παραβιαστές, επιβεβαιώνοντας εμπράκτως το προσωνύμιό του «το Χταπόδι». Φυσικά, όσοι ή όσες πίστεψαν ότι οι Καζούληδες θα κέρδαγαν έτσι απλά και εύκολα, λογάριαζαν χωρίς τους ξενοδόχους. Ένα γκολ σούπα, κάτι φάβες στην άμυνα, κάτι πατάτες στην επίθεση έκαναν το ματς σαλάτα και έφεραν τους Διαγόρες (;) στο 6-4, μια ανάσα από το 6-5 και σε απόσταση βολής από την ισοφάριση και την έκπληξη, αφού ο Βασίλης φόρτωσε τον ευσυνείδητα αμυνόμενο Φάντομ με φάουλ και ο κίνδυνος του πέναλτι ήταν ορατός.

   Προπονητές και κοινό κοιτούσαν με αγωνία το ρολόι που κυλούσε αργά και βασανιστικά προς το πενηντάλεπτο, οι καρδιές χτυπούσαν σόλα από τους ντράμερ των Grateful Dead και οι καρδιοπαθείς έκλειναν τα μάτια. Ευτυχώς, κάπου εκεί ο Πρόεδρος ως άλλος οφιούρος, φίδι που τρώει την ουρά του, έκλεισε το ματς όπως το ξεκίνησε με ένα ωραίο γκολ από ριμπάουντ - και σημείωσε παρεμπιπτόντως το πρώτο του χατ τρικ για το 2014.

  7-4 λοιπόν, 3 βαθμοί στο τσεπάκι, 2 τα μπαλάκια από τον Φάντομ και 1 νίκη ηθικού μετά τις πρώτες ασταθείς εμφανίσεις του δεύτερου γύρου. Τι κρατάμε από το παιχνίδι; Τη νέα γενιά που βγαίνει από τις ακαδημίες τερματοφυλάκων, την εμφάνιση του Ντουντούκα (ποιος τον ακούει τώρα, όταν οι επιθετικοί μαζεύουν μπεκάτσες) και φυσικά την επιτυχία των προπονητικών αλχημειών του Προέδρου.