22η αγωνιστική: Η μέρα της διαγόρευσης (6-4)

   Πέθανε χθες, Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου ο Χάρολντ Ράμις, ο Έγκον Σπένγκλερ της αγαπημένης ταινίας των παιδικών μας χρόνων «Γκοστμπάστερς». Ο Ράμις είχε περάσει και πίσω από την κάμερα, με μεγαλύτερη σκηνοθετική του επιτυχία τη «Μέρα της μαρμότας» με τον Μπιλ «Φάκινγκ» Μάρεϊ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μάρεϊ υποδύεται στην ταινία έναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ που στέλνεται στην αμερικάνικη επαρχία για να καλύψει δημοσιογραφικά ένα τοπικό φεστιβάλ και βρίσκεται να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά, αντιμετωπίζοντας διαρκώς τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια μέρη, τις ίδιες καταστάσεις, παγιδευμένος σε μια εφιαλτική επανάληψη της «μέρας της μαρμότας».

RIP Χάρολντ Ράμις

   Κάπως έτσι θα ήταν και το πρωτάθλημα του Μπάμπη, αν ήταν στο χέρι της διοργανώτριας αρχής: οι ίδιες ομάδες, οι ίδιοι γραφικοί αντίπαλοι ξανά και ξανά. 5 Πουλάρια, Ξυλοκόποι, Παλτουδιάντες, Τούτι Φρούτι, Ποκ Πορν, Διαγόρας. Αυτό δεν είναι πρωτάθλημα, είναι κλειστή λίγκα ή καλοκαιρινό τουρνούα στις Η.Π.Α.! Μέχρι και οι διοργανωτές φαίνεται να έχουν χάσει τον μπούσουλα, ξεχνώντας να περάσουν βαθμούς και παιχνίδια στις καταστάσεις, με αποτέλεσμα να φαίνεται ότι η KFC έχει παίξει λιγότερα παιχνίδια και να διαμορφώνεται ένας πλασματικός βαθμολογικός πίνακας (επίκειται επίσημη καταγγελία του Προέδρου).

Κάπως έτσι θα ήταν και το πρωτάθλημα του Μπάμπη...

    Κάπως έτσι, μονότονο και βαρετό, θα ήταν, λοιπόν, το πρωτάθλημα του Μπάμπη γενικώς και η 22^η αγωνιστική ειδικώς, με τους Καζούληδες να αντιμετωπίζουν για τρίτη φορά τους «Διαγόρες» – τους οποίους είχαν κερδίσει αγχωτικά με 3-2 τον Οκτώβριο και λιγότερο εύκολα απ’ ό,τι δείχνει το τελικό 7-4 τον Ιανουάριο. Γνώριμες πλέον φυσιογνωμίες για το κοινό, ο ογκώδης τερματοφύλακας, ο ηλικιωμένος αλλά κοτσονάτος αμυντικός, ο γκριζομάλλης μίρλας, ο αδιάφορος ολ αράουντ παίκτης, ο υψηλόσωμος άτολμος μέσος, ο κλασικός μπαλαδόφατσας επιθετικός που πλησιάζει σιγά σιγά τη συνταξιοδότηση, βρέθηκαν για άλλη μια φορά στο αντίπαλο στρατόπεδο με τους κυανοκίτρινους.

   Αλλά χάρη στη δημιουργική φαντασία της Καζού Εφ Σι και του Προέδρου της, το σημερινό άρθρο δεν έμελλε να έχει τον τίτλο «Στο ίδιο έργο θεατές». Πρώτα πρώτα, για πολλοστή συνεχόμενη αγωνιστική, η σύνθεση της ομάδας ήταν πρωτότυπη: δίπλα στους Φάντομ, Εντολοδόχο, Τσίρο, Πρόεδρο (κάποια στιγμή θα πάψουμε να γράφουμε τα αυτονόητα), παρατάχθηκαν ο Προφήτης (που τείνει να πάρει θέση βασικού στην πεντάδα, καθώς έχει αφήσει πολύ θετικές εντυπώσεις με τις εμφανίσεις του στα τελευταία ματς) και ο Κυανοπώγων Αχιλλέας, ο πάντα πρόθυμος να βοηθήσει υψηλόσωμος μέσος που την προηγούμενη φορά είχε μείνει ιπποτικά στον πάγκο, απέναντι στους Διαγόρες πάλι (σύμπτωση;).

...ο πάντα πρόθυμος να βοηθήσει υψηλόσωμος μέσος...

  Καινούρια πρόσωπα, αλλά δοκιμασμένη συνταγή, αφού η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας φαίνεται να διαποτίζει όποιον φοράει τη φανέλα με το ποτήρι του μαρτίνι στη θέση της καρδιάς (ή έστω μια κίτρινη σαλιάρα). Διακριτική αλλά σταθερή πίεση και κυνήγι του γκολ ήταν οι στόχοι που είχαν θέσει στους εαυτούς τους οι Καζούληδες. Στόχοι που καρποφόρησαν νωρίς, μιας και ο Προφήτης επιβεβαίωσε την εμπιστοσύνη του Προέδρου και σημείωσε ένα όμορφο γκολ με δεξί ξερό σουτ από πλάγια θέση (δευτερόλεπτα πριν, ο αντίπαλος τερματοφύλακας φώναζε στον αμυντικό του: «Φύλαξε το αριστερό του!»). Λίγο αργότερα ο Εντολοδόχος εκμεταλλεύτηκε μια εξαιρετική πάσα του Κυανοπώγωνα στην πλάτη της άμυνας, πλάσαρε ιδανικά και σημείωσε το 2-0.

   Προς στιγμήν οι Διαγόρες φάνηκαν να επανέρχονται στο παιχνίδι, αφού σε ένα άτονο γύρισμα του Προέδρου προς τα πίσω, ο Τσίρος αντέδρασε σαν να έπινε το τσάι του στο Ρόταρυ Κλαμπ και ο διαγόρας επιθετικός δεν δυσκολεύτηκε να νικήσει τον ανήμπορο Φάντομ. Αλλά ο Πρόεδρος δεν το έβαλε κάτω και με ατομική ενέργεια (ντρίπλα και αριστερό σουτ, ενώ ο αντίπαλος τερματοφύλακας και φίνος αναλυτής του ματς έκρωζε «Το δεξί του! Το δεξί του!») έγραψε το 3-1. Έλα, όμως, που και οι αντίπαλοι δεν το έβαλαν κάτω και μείωσαν με σουτ από τα πλάγια σε 3-2 (σκορ ημιχρόνου)…

   Όλα καλά μέχρι εδώ… Θα μπορούσε κανείς να πιστέψει ότι με λίγη περισσότερη προσοχή στην άμυνα και συνεχίζοντας την πίεση μπροστά, οι Καζούληδες θα μπορούσαν να διευρύνουν τη διαφορά και να βάλουν άλλους τρεις βαθμούς στη συλλογή τους. Αλλά ως συνήθως στο δεύτερο ημίχρονο η Καζού Εφ Σι ήταν άλλη ομάδα. Και όταν λέμε άλλη, εννοούμε χειρότερη. Απ’ αυτή την άποψη βέβαια, η KFC μάς έχει συνηθίσει, οπότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για «μέρα της μαρμότας». Αλλά δυστυχώς αυτή τη φορά δεν κατάφερε να «κλέψει» τη νίκη (κλέψει εντός εισαγωγικών, γιατί οι Καζούληδες έχουν να το λένε: τα παιχνίδια τα παίρνουν μέσα στο γήπεδο).

  Η έξοδος του Προέδρου που πέρασε αλλαγή, άλλαξαν άρδην την εικόνα του αγώνα. Χωρίς επιθετικές λύσεις και φαντασία (εδώ φάνηκε η έλλειψη του Μπαρτέντερ) έπαιζαν φύρδην-μείγδην, δεν έκαναν ευκαιρίες μπροστά, αλλά πίσω έμπαζαν κρουνηδόν νερά. Γλίστραγε και η μπάλα σαν διάολος λόγω υγρασίας, ε, δεν ήθελε πολύ να γίνει το κακό…

Γλίστραγε και η μπάλα σαν διάολο...

Χμμ... Θέλω να πω: Γλίστραγε και η μπάλα σαν διάολος..

   Κάπως έτσι, ένα ωραίο λεπτό οι Καζούληδες βρέθηκαν να χάνουν με 3-5 και να κυνηγάνε τροχάδην το σκορ. Για λίγο οι ελπίδες τους αναπτερώθηκαν, όταν μια μπαλιά του Εντολοδόχου περνώντας από τα καινούρια παπούτσια του Τσίρου κατέληξε στα πόδια του Προέδρου που την έσπρωξε από κοντά στο τέρμα και μείωσε σε 4-5. Η ισοφάριση φάνταζε τόσο κοντά… Τόσο κοντά και συνάμα τόσο μακριά… Διότι στις τελευταίες κρίσιμες στιγμές, οι Καζούληδες έκαναν μεν μερικές φάσεις, αλλά δεν είχαν το καθαρό μυαλό και το κρύο αίμα (τι είναι; Σαύρες;) να ανατρέψουν το σκορ απέναντι σε μια ομάδα που είχε ταμπουρωθεί στην άμυνα και χρησιμοποιούσε τον τερματοφύλακα ως πέμπτο παίκτη για να ροκανίσει το χρόνο (μαχαιριά στην καρδιά για τον αθεράπευτα ρομαντικό Εντολοδόχο που δεν μπορούσε να καταλάβει πώς η χαρά του παιχνιδιού μπορεί να θυσιάζεται στο βωμό της σκοπιμότητας). Δεν απέμενε παρά μια υποδειγματική Καζουδιά στην άμυνα για να επιτρέψει στους Διαγόρες να σκοράρουν για έκτη φορά, και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.

   Ένα καλό παιχνίδι κατά ομολογία του διαιτητή, αλλά μια μέτρια εμφάνιση για τα υψηλά στάνταρτς της ομάδας. Είναι σαν οι ιδανικοί αυτόχειρες Καζούληδες να γκρεμίζουν τις τελευταίες εβδομάδες τη δουλειά τριών χρόνων, αφού εμφανίζονται κάθε φορά και με άλλη σύνθεση, μην επιτρέποντας στην ομάδα να δέσει σαν τη μαρέγκα και να ρολάρει σαν καλολαδωμένη μηχανή. Αλλά θα μου πείτε: αν κέρδαγε την Τετάρτη η KFC, θα έκανε την τρίτη συνεχόμενη νίκη της. Κάτι που, και εσείς και εγώ, ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν έχει συμβεί ποτέ στα χρονικά…

Μαρέγκα