Το έπος του Αμαρουσίου (αφιερωμένο στον Ντουντούκα μας)

Να ‘μαστε και πάλι μετά το κενό της προηγούμενης εβδομάδας, όπου οι παίκτες της KAZU FC, ως ένδειξη αλληλεγγύης στους εργαζόμενους του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα και καταγγέλλοντας την εργασιακή λαίλαπα που έχουν φέρει στη χώρα η μνημονιακή πολιτική της Τρόικας και της τρικομματικής κυβέρνησης, συμμετείχαν στην απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ απέχοντας από το πρωτάθλημα του Μπάμπη και παίρνοντας μέρος στην πορεία.

Φυσικά, οι παίκτες δεν έμειναν άπραγοι όλες αυτές τις μέρες… Ο καθένας καταπιάστηκε με κάποια αγαπημένη του ασχολία... 

Ο Αρχηγός χαλάρωσε σε σπα του Κέντρου μετά το σκληρό ατομικό πρόγραμμα προπόνησης που τον έφερε σε τόσο λίγες αγωνιστικές στην παλιά του φόρμα.

Ο Μπάρτεντερ, από την άλλη, συνέχισε το σκληρό ατομικό πρόγραμμα προπόνησης που φέτος τον έχει κάνει να «πετάει».

Ο Μαλλιάς ασχολήθηκε με το χόμπυ του την ξυλογλυπτική.

Ο Ζεν Πρεμιέ επωφελήθηκε της ευκαιρίας για να συνεχίσει τα γυρίσματα της καινούριας του ταινίας.

Ο Εντολοδόχος έγινε ήρωας βιβλίου (σύντομα θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο –για το ρόλο του Εντολοδόχου ακούγεται το όνομα του Ζεν Πρεμιέ Επιβίκτωρα).

Ο Τσίρος παρουσίασε το νέο του θεατρικό στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Ο Λατίνος ξέκλεψε μερικές μερούλες για αυτοσυγκέντρωση στο αγαπημένο του δάσος του Αμαζονίου.

Ο Φάντομ έκανε μαγαζότσαρκα.

Και ο Πρόεδρος… Ε, ο Πρόεδρος έκανε ό,τι κάνει πάντα…

Καλά όλα αυτά, δείχνουν και την ανθρώπινη πλευρά των παιχτών, αλλά το μπλογκ δεν θα γίνει και Εσπρέσσο! Οι παίχτες είναι πρώτα παίχτες και μετά άνθρωποι, και σίγουρα δεν μπήκατε να δείτε φωτογραφίες, αλλά να διαβάσετε τι έγινε στο τερέν το βράδυ της περασμένης Τετάρτης –όσοι από σας δεν είχατε την ευκαιρία να βρεθείτε στο ανοιχτό των αθλητικών εγκαταστάσεων του Αμαρουσίου. Την ευκαιρία είπα; Διαβάστε καλύτερα την τύχη!

Γιατί οι φίλοι της ομάδας που βρέθηκαν εκείνο το κρύο βράδυ στις κερκίδες είχαν πραγματικά την τύχη να παρακολουθήσουν ένα από τα ομορφότερα, τα συγκλονιστικότερα, τα επικότερα παιχνίδια της σεζόν. Ένα παιχνίδι βρήκε νικήτρια την KFC κόντρα σε κάθε πρόβλεψη.

Γιατί όλα έδειχναν ότι θα ήταν μια δύσκολη βραδιά. Πρώτα-πρώτα έλειπε από την αποστολή το Φάντομ, η Ντουντούκα της ομάδας. Δεύτερον, το ρόστερ ήταν αποδεκατισμένο, αφού Λατίνος, Επιβίκτωρας και Πρόεδρος απουσίαζαν. Τρίτον, ο Εντολοδόχος δεν είχε συνέλθει 100% από τον πρόσφατο τραυματισμό του. Τέταρτον, η δύσκολη ώρα (22.30) δεν βοηθούσε τις δυνάμεις των παικτών, που ξεκίνησαν το ζέσταμα με την ψυχολογία στις τάπες (και όχι στις σχάρες μερικών-μερικών) των ποδοσφαιρικών τους. Ο κατάσκοπος της ομάδας Μπάρτεντερ ανέφερε ότι «παίζουμε πάλι μ’ αυτούς με τα καλτσάκια και έχουν φέρει και έναν έγχρωμο ποδοσφαιριστή». Και μέσα σ’ όλα ξεκίνησε και να ψιχαλίζει… Αν το ηθικό ήταν μπάλα, θα λέγαμε ότι είχε ξεφουσκώσει. Και οι πρώτες μουρμούρες ξεκίνησαν στα αποδυτήρια. Ο Πρόεδρος, για να προλάβει τα χειρότερα, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον Αρχηγό και υποσχέθηκε πριμ δύο (2) μπιφτέκια σε κάθε παίχτη σε περίπτωση νίκης (έτσι εξηγήθηκε και η κρεμμυδίλα που έβγαινε  από την τσάντα του Τσίρου –ο αθεόφοβος είχε βάλει τα πριμ μαζί με τη στολή του)…

Τι λέγαμε; Α, ναι! Η ψυχολογία των παιχτών ήταν στο μηδέν και μόνο ο Ντεμέντορ στο πέταλο φαινόταν να πιστεύει στη νίκη. Οι ομάδες μπήκαν στο γήπεδο και αποδείχτηκε ότι «αυτοί με τα καλτσάκια» ήταν τα παιδιά-απορρυπαντικά, ονόματι Καλγκόν και ότι όντως είχαν κάνει μεταγραφή την τελευταία (!) στιγμή νεαρό μαύρο διαμάντι με γάμπα σαν το μπούτι του Μαλλιά. Θυμίζουμε ότι οι δύο ομάδες είχαν ανοιχτούς λογαριασμούς από την τέταρτη αγωνιστική, όταν είχαν αναδειχτεί ισόπαλες 2-2 (βλ. αναλυτικό ρεπορτάζ: http://kazufcofficial.blogspot.gr/2012/11/4.html). Ποιος θα έβγαινε τελικός νικητής από τη μονομαχία; Ποιος;

Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον Αρχηγό ως Αντιφάντομ, και μέσα τους Εντολοδόχο, Τσίρο, Μαλλιά και Μπαρτέντερ. Για τα πρώτα λεπτά οι Καζούληδες έπαιζαν ταμπουρωμένοι στο μισό γήπεδο. Αν τους έβλεπε κανένας άσχετος, θα έλεγε ότι φοβόντουσανε. Αλλά οι υπόλοιποι κατάλαβαν αμέσως ότι είχε δοθεί η εντολή για την «τεχνική της κόμπρας» (υπνωτίζουμε τον αντίπαλο και, όταν ζαλιστεί, χτυπάμε αστραπιαία).

Πράγματι, οι αντίπαλοι αναλώθηκαν σε ανούσιες πάσες προσπαθώντας να βρουν ένα ρήγμα στο τείχος που είχαν στήσει στην άμυνα οι Καζούληδες. Μάταια. Επιπλέον, ο Αρχηγός απεδείχθη φυσικό ταλέντο κάτω από τα δοκάρια, με απίθανες εκτινάξεις και αντανακλαστικά αγριόγατας. Το μαύρο διαμάντι προσπαθούσε φιλότιμα να βρει ένα πέρασμα, αλλά, μόλις περνούσε έναν παίχτη,  βρισκόταν μπροστά σε έναν δεύτερο και μοιραία έχανε την μπάλα.

Και σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλάβει κανείς, οι Καζουιστές άρχισαν να ανεβαίνουν, να πιέζουν και να κάνουν τις πρώτες φάσεις, αποκαλύπτοντας τα κενά στην αμυντική λειτουργία των Καλγκονιτών. Και δεν άργησαν να επιβάλουν τον σκληρό τους νόμο. Είπαμε, υπνωτίζουμε και χτυπάμε αστραπιαία! Σε μια νιοστή ευκαιρία, η παράλληλη συρτή μπαλιά του Μαλλιά βρήκε τα πόδια ενός αντιπάλου και κατέληξε στα δίχτυα του ευτραφούς και πρόσχαρου τερματοφύλακα. Κόντρα στη ροή του αγώνα όπως νόμιζαν οι αντίπαλοι, σύμφωνα με τα σχέδια της KFC γι’ αυτούς που γνωρίζουν, το σκορ έγινε 1-0.

Μ’ αυτό το επισφαλές σκορ οι δύο ομάδες πήραν το δρόμο των αποδυτηρίων. Ο Αρχηγός μάζεψε τους συμπαίκτες του και τους είπε: «Χρωστάμε αυτή τη νίκη στο Φάντομ μας! Σοβαρευτείτε στα τετ-α-τετ για να καθαρίσουμε το παιχνίδι!» δίνοντας τα γάντια του τερματοφύλακα στον Μαλλιά. Οι Καζούληδες ξαναβγήκαν στο γήπεδο για να υπερασπιστούν το αναιμικό 1-0 απέναντι στους Καλγκόν που έδειχναν σημάδια εκνευρισμού.

Υπό τις οδηγίες του Μαλλιά που έγινε Αντιντουντούκας και με τα νεύρα τεντωμένα σαν ηλεκτρικά καλώδια, οι παίκτες ρίχτηκαν λυσσασμένοι στο παιχνίδι. Και το εν λόγω παιχνίδι απέκτησε μια άγρια ομορφιά, καθώς και οι δύο ομάδες προσπαθούσαν να πετύχουν το γκολ που θα ξαναέβαζε τη μία στο παιχνίδι και θα έφερνε την άλλη σε απόσταση ασφαλείας.

Όπως ήταν φυσικό, όσο οι δείκτες του ρολογιού όδευαν προς τη λήξη και ο πίνακας του σκορ έγραφε ακόμα «1-0», τα νεύρα γίνονταν όλο και πιο έντονα. Και ξαφνικά ο πιο απίθανος υποψήφιος σκόρερ, ο Τσίρος, πετάχτηκε μπροστά στον κοκκινοπαπουτσάκια ψευτό-Τζιόβα αμυντικό, του δανείστηκε για λίγο τη μπάλα, την έστειλε με ένα πλασέ στα δίχτυα, απ’ όπου ο ψευτό-Τζιόβας μπορούσε να την ξαναπάρει για να τη βάλει στην άσπρη βούλα της σέντρας. 2-0.

Ε, αυτό ήταν! Οι Καλγκονίτες λύσσαξαν! Άρχισαν να βγάζουν αφρούς σαπουνιού από το στόμα, διαμαρτύρονταν για ψύλλου πήδημα, έπαιζαν σκληρά, σχεδόν βρώμικα, αλλά εις μάτην. Ο Μαλλιάς βαστούσε γερά, ο Αρχηγός έκοβε ότι προσπαθούσε να περάσει, ο Τσίρος δεν άφηνε από κοντά το μαύρο διαμάντι, ο Μπαρτέντερ είχε γίνει ο απόλυτος άρχοντας του κέντρου και ο Εντολοδόχος είχε ανεβάσει κατακόρυφα στροφές ξεχνώντας και τραυματισμούς και ενοχλήσεις.

Και τι δεν δοκίμασαν τα Καλγκόνια: να εκνευρίσουν τον Μπαρτέντερ όταν έκλεψε την μπάλα από τον ψευτο-Τζιόβα, να σπάσουν το πόδι του Αρχηγού με τις σχάρες, να κλέψουν τα γυαλιά του Τσίρου, να βρίσουν την KFC στον Εντολοδόχο, να πιέσουν μπροστά. Όλα μάταια. Οι Καζούληδες με θαυμαστή ψυχραιμία και εμπειρία ροκάνιζαν το χρόνο. Και όταν οι αντίπαλοι έκλειναν τους αμυντικούς, ο Μαλλιάς έβγαζε βαθιές μπαλιές στην πλάτη τους.

Σε μια τέτοια φάση, μάλιστα, ο Μαλλιάς γέμισε (Βήμα 1^ο), ο Τσίρος έσπασε με το κεφάλι  (Βήμα 2^ο) και ο Εντολοδόχος πλάσαρε (Βήμα 3^ο). Έτσι μπαίνουν τα γκολ. 3-0, απλά κι ωραία. Όπως είπαμε και παλιότερα, αν δεν σκοράρει ο Εντολοδόχος, η KFC δεν κερδάει. Και τώρα σκόραρε… Μπιφτέκια για όλο τον κόσμο και όλες μας τις ευχές στον Φάντομ που από το Σάββατο θα πάψει να είναι ο πιο περιζήτητος εργένης των γηπέδων!