O Άθλος του Αμαρουσίου

Είναι γραφτό αυτής της ομάδας να γράφει μικρές Οδύσσειες και μικρές Iλιάδες, κάθε σελίδα της ιστορίας αυτής της ομάδας είναι κι ένα μικρό έπος, μια ωδή στη γενναιότητα, στην αυταπάρνηση και στο total football. Εκεί λοιπόν που παντρεύεται ο Όμηρος με το ΦαΜπάστεν, εκεί που ο Αχιλλέας συναντά το Μπατσινίλα κι εκεί που ανταμώνει ο Πρίαμος με τον Ταλικριάδη, εκεί, ναι κάπου εκεί, με χρυσά γράμματα γραμμένη είναι ιστορία μιας μικρής παρέας που έμελλε να γίνει αντικείμενο λατρείας και σημείο αναφοράς για εκατομμύρια ανθρώπους στον κόσμο.

Πριν λίγο καιρό, διαβάσατε τα κατορθώματα της μικρής αυτής παρέας στο κλασσικό πια «Έπος του Αμαρούσιου» (σύντομα στις αίθουσες τις γειτονιάς σας σε σκηνοθεσία Όμηρου Ευστρατιάδη), σήμερα θα διαβάσετε για μια ακόμη πιο επική βραδιά. Θα μου πείτε τώρα: «Γίνεται Πρόεδρε;». Κι όμως γίνεται, γιατί με αυτήν την ομάδα τα απίθανα γίνονται πιθανά και το ακατόρθωτο παιχνιδάκι.

Η ομάδα μας κατέβηκε να αντιμετωπίσει τους Καινούργιους με σημαντικές απουσίες, καθώς ο Μαλλιάς με πρόβλημα στη μέση και ο Κάπτεν για προσωπικούς λόγους μείνανε τελευταία στιγμή εκτός αποστολής, ενώ κι ο Ζεν Πρεμιέ απουσίαζε. Όμως τα παλικάρια μας δεν πτοήθηκαν, ο πιστός στρατιώτης Εντολοδόχος, αν και τραυματίας, δήλωσε παρών κι έτοιμος για όλα, ακολουθούμενος από τον πάντα πιστό Τσίρο, τον ακούραστο (αν και τραυματισμένο σε τουλάχιστον ύποπτη επίθεση σε πρόσφατο ταξίδι του στο εξωτερικό) Μπάρμαν, τον λατρεμένο μας Πρόεδρο και τον ευτυχισμένο Φάντομ συγκρότησαν μια ομάδα έτοιμη για όλα, με μοναδικό στόχο την επιστροφή στα θετικά αποτελέσματα.

Οι συμπαθείς, αλλά άπειροι Καινούργιοι, μπήκαν φουριόζοι στο γήπεδο με τον ενθουσιασμό του πρωτάρη που τους διέκρινε και αφού ο Φάντομ τους είπε όχι με ενστικτώδη απόκρουση (μέχρι και ο αρχιδιαιτητής Βασίλης χειροκρότησε) κατάφεραν να προηγηθούν με το Μπαλαρίνο έπειτα από διαδοχικά λάθη των παικτών μας σε άμυνα και επίθεση. Η ομάδα μας προσπάθησε να αντιδράσει κι είχε δοκάρι με τον Πρόεδρο (ο οποίος αποδεικνύει ότι είναι κλασσική αξία) και αρκετές χαμένες ευκαιρίες με τον Μπάρμαν και τον Τσίρο. Κι ενώ η ισοφάριση φαινόταν κοντά, ένα ακόμη αμυντικό λάθος έδωσε την ευκαιρία στους Καινούργιους να σκοράρουν και να  προηγηθούν με 2-0. Μαύρα φίδια έζωσαν τους φιλάθλους μας που θυμήθηκαν τις μαύρες εποχές που η ομάδα μας αντιμετώπιζε διάφορους σπασαρχίδες που έπαιζαν σύστημα  «Γιόμα και σε μένα Μπάρμπα» κάνανε 2 φάσεις και βάζανε 3 γκολ τη στιγμή που τα τίμια παλικάρια που ιδρώνουν την κίτρινη φανέλα χάνανε τη μια ευκαιρία μετά την άλλη.

Καταιγιστικός Μπάρμαν

Οι αφελείς οπαδοί των Καινούργιων, άπειροι και παντελώς άσχετοι από την κατάσταση στην Α’ εθνική, άρχισαν να πανηγυρίζουν και να κουνάνε λευκά μαντήλια στους οπαδούς της ομάδας μας, προτού φάνε βροχή από μπουκάλια για να ησυχάσουν. Όμως η απάντηση δεν ήρθε μόνο στις εξέδρες, αλλά και στο γήπεδο με το Μπάρμαν να τελειώνει ιδανικά τον αιφνιδιασμό που ξεκίνησε από την άμυνα μας, αφού προηγουμένως είχε χάσει τεράστια ευκαιρία με ανεπανάληπτο δοκάρι σε τετ-α-τετ. Και σαν μην έφτανε αυτό η ομάδα μας πάτησε κι άλλο το γκάζι και ξανά με το Μπάρμαν της σε νέο αιφνιδιασμό 3 εναντίον 2 σκόραρε για το 2-2. Δυστυχώς κι ενώ το παιχνίδι είχε περάσει υπό τον έλεγχο της αρμάδας, ένα ακόμη ατομικό λάθος στην άμυνα στοίχησε καθώς ο Μπαλαρίνος σκόραρε ξανά για το 3-2. Ο Μπάρμαν όμως ήταν σεληνιασμένος και δεν άργησε να απαντήσει έπειτα από φάση διαρκείας στα καρέ των Καινούργιων για το 3-3 και το προσωπικό του χατ-τρικ. Δυστυχώς ο Μπαλαρίνος του στέρησε και το αυθεντικό χατ-τρικ, γεγονός πολύ σπάνιο που μόνο σε αγώνα της αρμάδας είναι πιθανό να δείτε. Και πάνω που όλοι νόμιζαν ότι το πράγμα είχε τελειώσει ο Εντολοδόχος με ένα σουτ φωτοβολίδα στην εκπνοή του ημιχρόνου έγραψε το 3-4 σε μια επίθεση για σεμινάριο από την ομάδα μας, που γύρισε πανέξυπνα και με υπομονή τη μπάλα στα τελευταία δευτερόλεπτα του ημιχρόνου.

Όπως ήταν φυσιολογικό το γκολ αυτό έκοψε τα πόδια των ήδη σοκαρισμένων Καινούργιων, που έκαναν το λάθος να προηγηθούν για να γνωρίσουν λίγο αργότερα την οργή του Μπάρμαν. Η ομάδα μας εκμεταλλευόμενη αυτό το γεγονός μπήκε ακόμη πιο δυναμικά στο δεύτερο μέρος και γρήγορα πήρε διαφορά δυο τερμάτων με το 4^ο (τέταρτο) παρακαλώ γκολ του αφιονισμένου Μπάρμαν έπειτα από εξαιρετική ενέργεια του (κατά βάθος Βραζιλιάνου) Προέδρου μας που άδειασε 2 ή 3 παίκτες των Καινούργιων (κανείς δεν ξέρει, παραμένει αστικός μύθος). 5-3 κι η πλάστιγγα έγερνε πλέον αισθητά υπέρ της αρμάδας που θα μπορούσε να είχε διευρύνει ακόμη περισσότερο το σκορ ειδικά με τη μεγάλη ευκαιρία του Τσίρου σε έναν ακόμη αιφνιδιασμό 3 εναντίον 2. Αντί για αυτό χρειάστηκαν μερικές καίριες επεμβάσεις του Ντουντούκα και αρκετές φωνές (για να δικαιολογήσει τον τίτλο του), μέχρι οι Καινούργιοι να απογοητευτούν τελείως και να ηρεμήσουν. Στο μεσοδιάστημα ακούστηκαν θανατηφόρες ατάκες και χάθηκε μεγάλη ευκαιρία με τον Εντολοδόχο να αστοχεί εξ επαφής. Πριν λήξει η ομάδα είχε ένα ακόμη δοκάρι με το συνήθη ύποπτο Πρόεδρο, ενώ άξια λόγου είναι κι ο αμυντικός ζήλος και η προσήλωση που επέδειξε η ομάδα μας μέχρι το τελευταίο λεπτό, γεγονός που προκάλεσε το θαυμασμό αλλά και την απορία των Καινούργιων, όταν στα τελευταία λεπτά είδαν το Ντουντούκα να φωνάζει στους απρόσεκτους αμυντικούς τους και τον Εντολοδόχο με επιστροφή που θύμισε 100άρη να τους παίρνει τη μπουκιά από το στόμα. Εμ, έτσι γίνονται οι πρωταθλητές μάγκες μου τι νομίσατε;

Ταμείο:

Πέντε παίκτες, μια ομάδα, μια ψυχή. Μυαλό, σύνεση, πνευμόνια, σωστή διαχείριση, καλό ποδόσφαιρο. Συγκίνηση…

Δηλώσεις:

Ντουντούκας-Φάντομ: «Είμαι πολύ ευτυχισμένος. Πολύ ευτυχισμένος.»

Μπάρμαν: «Απλά έκανα τη δουλειά μου».