Σονάτα υπό το σεληνόφως

Το εισιτήριο που κρατούσε στα χέρια του ο Ντεμέντορ έγραφε: «Kazu FC-Chelsea, Ώρα έναρξης 22.30». Το ίδιο έγραφαν και τα εισιτήρια που έσφιγγαν στα τρεμάμενά τους δάχτυλα οι εκατοντάδες φίλοι της ομάδας που είχαν γεμίσει από νωρίς τις κερκίδες στο γήπεδο του Αμαρουσίου, για να δουν από κοντά τους αγαπημένους τους παίκτες, αλλά και τα διάσημα αστέρια μιας από τις καλύτερες ομάδες του πλανήτη (ο λόγος για την Chelsea). Φορώντας τις εντός έδρας κίτρινες εμφανίσεις, οι Καζούληδες βγήκαν από τη φυσούνα για το ζέσταμα και οι φίλοι της ομάδας ένιωσαν ευχάριστη έκπληξη διαπιστώνοντας ότι μετά από πολύ καιρό το ρόστερ ήταν (σχεδόν) σε απαρτία: Φάντομ, Εντολοδόχος, Κάπτεν, Τσίρος, Μαλλιάς, Μπαρτέντερ και Ζεν Πρεμιέ άρχισαν τις ασκήσεις τους με στρατιωτική πειθαρχία. Όλοι περίμεναν τον Τέρι, τον Λάμπαρντ, τον Τόρες, τον Μάτα, τον Κόουλ, τον Εσσιέν, τον Αθπιλικουέτα έστω...

τον Αθπιλικουέτα έστω...

Τίποτα όμως! Από τη φυσούνα βγήκε ένας καφέ αδέσποτος σκύλος (Κύριος οίδε πώς βρέθηκε εκεί), μια καθαρίστρια με τη σφουγγαρίστρα της, ο Μπάμπης να μαζέψει τις σαλιάρες από το προηγούμενο ματς... Ούτε ίχνος από Chelsea. Οι πιο ψυλλιασμένοι άρχισαν να υποψιάζονται καινούρια κασκαρίκα της διοργανώτριας αρχής... όταν ξαφνικά βγήκαν από τη φυσούνα έξι άνθρωποι ντυμένοι με άσπρες-μπλε ριγέ εμφανίσεις (ίσως την εμφάνιση της Chelsea της δεκαετίας του ’70). Ο ένας ήταν παλιός γνώριμος της κερκίδας, ο αγαθός γίγαντας Γιάννης. Οι υπόλοιποι ήταν δύο κοντόχοντροι, ένας ψηλός κοκκινομάλλης, ένας-δυο άλλοι που τους ξεχνούσες μόλις έστρεφες αλλού το βλέμμα. Ένα μάλλον ύποπτο συνονθύλευμα ατόμων, το ποιόν των οποίων ο Εντολοδόχος κατάλαβε από την πρώτη στιγμή όταν τους περιέγραψε γλαφυρά: «μπετόβλακες, οι μισοί ήταν βλάχοι, αλλά όχι όλοι το οποίο υποδηλώνει mix που δύσκολα βρίσκεις, είχαν όλοι κοντή φαβορίτα.» Οι πιο υποψιασμένοι αναρωτήθηκαν τι σόι Chelsea ήταν αυτή η... Τσέλσι αλλά δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη, ο θέλω-να-παίρνω-κι-εγώ-δέκα-ευρώ-το ματς νέος διαιτητής είχε ήδη τη σφυρίχτρα στα δόντια!

Με το γνωστό,  χαλαρό παιχνίδι  μπήκε, λοιπόν, η ομαδάρα στο ημίχρονο, αποτέλεσμα της ανωτερότητας που νιώθουν οι παίκτες καθώς και του ενστίκτου της τίγρης που τους διακατέχει. Η τίγρη παίζει με την τροφή της και το αφήνει να ξεφύγει για λίγο, πριν το βασανίσει και στο τέλος το φάει.

Η τίγρη παίζει με την τροφή της...

Έτσι με κάποιο γελοίο τρόπο σκοράρανε. Είχανε πέσει στην καλοστημένη παγίδα. Η ομάδα της Ζούγκλας των Εξαρχείων άρχισε να παίζει με το θήραμα και να το βασανίζει. Και πόσο μάλλον όταν άρχισε να πλανιέται η εντύπωση ότι οι αντίπαλοι ήταν μέλη ένστολων τμημάτων με σοβαρές υπόνοιες ότι ήταν ή μπάτσοι ή στρατιωτικοί. 1-1 με σουτάρα του Μπάρμαν, οι μπάτσοι/στρατιωτικοί/θήραμα άρχισαν να εκνευρίζονται και να βγάζουν κραυγές πόνου. Τα σουτ τους πλησίαζαν στο τέρμα αλλά σε απόσταση ασφαλείας γύρω στα 3-4 μέτρα. Ακολούθησε εκπληκτική πάσα του τίγρη Μαλλιά στον Αρχηγό-αίλουρο και 2-1. Οι κραυγές δυνάμωναν και κάπου εκεί ο αντικαταστάτης διαιτητής σφύριξε για 2η φορά.

Οι Καζούληδες μαζεύτηκαν στον πάγκο με αυτό το μικρό προβάδισμα, γεμάτοι αποφασιστικότητα, αλλά κυρίως με μια απορία να τους καίει το μυαλό, ίσως και τα χείλια, σαν θερμαντική αλοιφή: «Ποιοι είναι επιτέλους αυτοί οι τύποι;» Ο Μπαρτέντερ, ο άνθρωπος για τις δύσκολες αποστολές, ο υπερκατάσκοπος των δύο ηπείρων, ο Τζέιμς Μποντ των Βαλκανίων, ανέλαβε να μάθει παραπάνω στοιχεία και γύρισε από την αποστολή του με έναν νέο που άφησε τους πάντες σύξυλους: η Τσέλσι ήταν «Chelsea», η δεύτερη ομάδα του πρωταθλήματος του Μπάμπη! Ε, Αυτό ήταν: οι Καζούληδες δύο πράγματα δεν αντέχουν το ψέμα και τις υψηλόβαθμες ομάδες. Ξαναμπήκαν στο γήπεδο σαν λυσσασμένα σκυλιά του πολέμου (δεν ξέρω αν έχετε δει ποτέ, είναι πολύ τρομακτικά) και οι Τσελσιώτες που ήδη είχαν χάσει την ψυχραιμία τους και την έψαχναν μάταια στα μαύρα μπιλάκια του τερέν, πανικοβλήθηκαν εντελώς. Και βρήκαν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να το δείξουν…

Ξεκίνησε λοιπόν ένα δεύτερο ημίχρονο όπου κυριολεκτικά έπεσαν κορμιά: σκληρές μονομαχίες, δυνατές κόντρες, απάνθρωπα φάουλ και μερικά στραβο-σφυρίγματα υπέρ των ασφαλιτών/στρατονόμων/υπαξιωματικών. Αλλά οι δικοί μας απτόητοι! Ιδίως ο Μαλλιάς, που τους κόλλησε δύο γκολάκια και εκτόξευσε το σκορ στο ιλιγγιώδες 4-1. Σε μια άτυχη στιγμή η «Chelsea» κατάφερε να μειώσει σε 4-2 και λίγο αργότερα ο Ντεμέντορ πήγε να πάθει τριπλό έμφραγμα, όταν χάρη στην εύκολη σφυρίχτρα του νεοφώτιστου διαιτητή οι ντυμένοι με τα χρώματα των σωμάτων ασφαλείας κέρδισαν πέναλτι. Ο κίνδυνος ήταν πραγματικός: το σκορ μπορούσε να γίνει 4-3 και η KFC να μπει σε περιπέτειες! Αλλά τότε μίλησε το μεγαλείο του Φάντομ, που έδειχνε όλο το βράδυ σιγουριά: με μια εκπληκτική απόκρουση είπε «όχι» στον αντίπαλο εκτελεστή, εκείνος ρώτησε «τι;» και ο Ντουντούκας απάντησε με τη στεντόρεια φωνή του: «ΟΧΙ ΡΕ!!! ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΑΙ;» Και για να μη μείνει καμία αμφιβολία για το ποιος είναι το αφεντικό, ο Μαλλιάς πέταξε άλλο ένα γκολάκι (προσωπικό χατ τρικ), σημειώνοντας το 5-2 και ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα. Το παιχνίδι έληξε και όλοι μαζί απομακρύνθηκαν προς το μικρό χωριό (καλά κάποιο πήγανε αλλού) σιγοτραγουδώντας κάτω από το φεγγάρι»: «Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει, μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι».

...μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι...

Αδιαφιλονίκητος MVP ο Μαλλιάς, που θα λείψει όμως από τον επόμενο αγώνα καθώς στη φυσούνα κοπάνησε 3 από τους μπάτσους και τραβήχτηκε η μέση του πάνω στο  hammer που επιχείρησε. Ειδική μνεία στον Μπάρμαν που με την κάβλα που είχε θα έπαιζε άλλα 3 ημίχρονα, στους αδιαπέραστους Αρχηγό και Τσίρο και στο αθόρυβο μηχανάκι Ζεν Πρεμιέ, ο οποίος βρίσκει ευκαιρία για να ηρεμήσει λίγο από τα φώτα της δημοσιότητας κάνοντας τη βρώμικη δουλειά στη μεσαία γραμμή. Νταξ και ο Εντολοδόχος προσπάθησε, αλλά  του έλειπε ο Πρόεδρος (αγιασθείτο το όνομά του). Ο Ντουντούκας έπιασε και πέναλτι, τι άλλο να λέμε.