Όνειρο εαρινής νυκτός

-->
     Χθες το βράδυ είδα ένα όνειρο. Πήγαινα λέει στα γηπεδάκια του Μπάμπη στο Μαρούσι, όπου θα συναντούσα τον Εντολοδόχο, τον Μαλλιά, τον Μπαρτέντερ και τον Κάπτεν για να παίξουμε μπάλα. Σουρούπωνε όταν έφτασα, και βρίσκονταν ήδη εκεί, φορώντας τις κίτρινες φανέλες τους και κάνοντας ζέσταμα. Άλλαξα κι εγώ, έκανα λίγο τρέξιμο και τεντώματα, και μπήκαμε στο γήπεδο. Θα παίζαμε λέει με κάτι εύκολους που τους είχαμε. Πράγματι, εμφανίστηκαν κάτι τύποι που δεν έπειθαν πολύ, συμπαθείς μεν, κάπως ηλικιωμένοι δε για τέτοια κόλπα. Μαζί τους είχαν και τον Γιάννη το Βουνό. Εκείνη την ώρα ήρθε και το Φάντομ με τη μηχανή, φόρεσε τη στολή του και ξεκίνησε το παιχνίδι.

      Το περίεργο είναι ότι αντί να κάνουμε το κόλπο που κάνουμε συνήθως και αποκοιμίζουμε τους αντιπάλους με υπνωτιστικό παίξιμο, ήταν σαν να κάνουμε ύπνωση στους εαυτούς μας: κάθε πάσα ήταν λάθος, τα πόδια δεν ξεκολλούσαν από το πλαστικό γκαζόν και όλα έμοιαζαν να συμβαίνουν σε αργή κίνηση, όπως ακριβώς στα όνειρα. Παρ’ όλα αυτά, επειδή και οι αντίπαλοι δεν ήταν σπουδαίοι, το παιχνίδι τραβούσε το δρόμο του έτσι. Το Φάντομ δεν ανησυχούσε ιδιαίτερα, εμείς κάναμε διάφορες φάσεις, όταν δεν πουλάγαμε την μπάλα, αλλά τότε επενέβαινε ο Αγαθός Γίγαντας, που ήταν σαν να είχε βουλώσει όλο το άνοιγμα του τέρματος με τον τεράστιο όγκο του. Τίποτα. Απ’ όπου κι αν σουτάραμε, ό,τι κι αν δοκιμάζαμε, ήταν μάταιος κόπος, σαν να είχε μαγνήτη πάνω του ο κυρ-Γιάννης... Και το 0-0 παρέμεινε, μέχρι που ο Βασίλης σφύριξε τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου.

      Στον πάγκο υπήρχε μεν κάποιος εκνευρισμός γιατί η ομάδα δεν έπειθε, αλλά από την άλλη και κάποια συγκρατημένη αισιοδοξία: Πού θα πήγαινε; Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη... πόσο μάλλον που οι άλλοι δεν είχαν καν αλλαγή... Και ξανασφύριξε ο Βασίλης και ξαναμπήκαμε στο γήπεδο. Ξανά-μανά σουτ, ξανά-μανά ευκαιρίες, ξανά-μανά αποκρούσεις του Βουνού, ξανά-μανά κακές πάσες και θολωμένες επιλογές. Και τότε, λέει, μου έδωσε τη μπάλα ο Μπάρμαν ή ο Εντολοδόχος και αντί να δώσω πάσα ή να τη χάσω, βάρεσα με το αριστερό και η μπάλα πέρασα από την κλειστή γωνία του Αγαθού Γίγαντα και κατέληξε στα δίχτυα. Στο σημείο αυτό πρέπει να υποψιάστηκα ότι ονειρεύομαι. Αλλά δεν ξύπνησα ακόμα. Το παιχνίδι συνεχιζόταν στον ύπνο μου και λίγες φάσεις μετά, σε μια γκέλα στην άμυνα, ένας δικός τους σήκωσε τη μπάλα και ενώ έβλεπα που θα πήγαινε, ήταν σαν να μην μπορούσα να κουνηθώ. Αυτή πέρασε δίπλα μου στο ρελαντί, κατέληξε στον αντίπαλο επιθετικό στην πλάτη μου και αυτός σκόραρε ανενόχλητος.

      Φτου κι απ’ την αρχή! Άντε πάλι να προσπαθούμε να βρούμε τον εντολοδόχειο τένοντα του Βουνού. Τι καραβολίδες, τι διπλές προσπάθειες, τι τετ-α-τετ, τι δοκάρια... Ο Μπαρτέντερ, ο Μαλλιάς, ο Εντολοδόχος, ο Αρχηγός είχαν από 4-5 ευκαιρίες ο καθένας, κυριολεκτικά άφριζαν από το κακό τους, αλλά ο Γίγαντας με την καρδιά μικρού παιδιού Γιάννης είχε κατεβάσει ρολά, είχε κλειδώσει και είχε καταπιεί το κλειδί. Αλλά, όπως γίνεται συνήθως στα όνειρα, συνέβη το απροσδόκητο: κερδίσαμε φάουλ, ο Μπαρτέντερ (αν θυμάμαι καλά) μου έκανε πάσα κι εγώ έκανα ένα ξεψυχισμένο σουτ που έσκασε μία και κατέληξε στη γωνία του τέρματος. Χαρές και πανηγύρια, και κάπου εκεί θα έπρεπε να είχα ξυπνήσει κανονικά, αλλά φαίνεται θα μου είχε πέσει βαρύ το βραδινό μου πιλάφι και κοιμόμουνα σαν τούβλο.

      Αντί, λοιπόν, να ανοίξω τα μάτια μου, στα καπάκια οι αντίπαλοι άνοιξαν την άμυνά μας και, ενώ δεν απέμενε παρά ένα πεντάλεπτο για τη λήξη, ισοφάρισαν και δεν μας άφησαν να χαρούμε που προηγηθήκαμε. Απελπισία. Να μην μπορούμε να βάλουμε γκολ ούτε με συστατική επιστολή και μέσο, και αυτοί να βάζουν για την πλάκα τους. Γιατί δεν σταμάτησαν στην ισοφάριση: κόλλησαν άλλα δύο γκολ και από ‘κει που ήμασταν μπροστά 2-1, βρεθήκαμε να χάνουμε δύο λεπτά πριν το τέλος με 4-2. Το όνειρο γινόταν εφιάλτης...

      Και τότε ο Εντολοδόχος πήρε το όπλο του! Σε δύο απανωτές επιθέσεις πήρε την μπάλα από το κέντρο, έκανε δύο επελάσεις αντάξιες της Ελαφράς Ταξιαρχίας και ξέρανε τον Γιάννη φέρνοντας το σκορ στα ίσα! 4-4 και φαινόταν ότι, αν μη τι άλλο, θα παίρναμε το βαθμό της ισοπαλίας. Αλλά ξέρετε τώρα πώς είναι τα όνειρα. Όλο ανατροπές και εκπλήξεις. Κι έτσι, στην εκπνοή και ενώ οι φίλαθλοι μάζευαν τα ταπεράκια τους και τα άδεια κουτάκια μπύρας για να πάρουν την άγουσα για την έξοδο, έβαλα με κάποιον τρόπο που δεν θυμάμαι τώρα γκολ και το σκορ πήγε 5-4! Η κανονική διάρκεια είχε λήξει και η Κazu FC είχε κάνει επική ανατροπή, αλλά ξαφνικά ο Βασίλης άρχισε να λέει κάτι περίεργα, ότι τώρα θα βαρέσουμε πέναλτι, γιατί πλησιάζουμε στα πλέι οφ, γιατί οι αντίπαλοι ήταν χαμηλότερου δυναμικού και διάφορα κωλάδικα. Εμείς τότε τα πήραμε και αρχίσαμε να φωνάζουμε, και αποφασίσαμε ότι δεν θα βαρέσουμε πέναλτι, και να πάει να γαμηθεί, στο κάτω κάτω δεν θα είμαστε μια ζωή μαλάκες, να μας κάνει ό,τι θέλει η διοργανώτρια αρχή.

      Τέλος πάντων, έγινε μια μανούρα, απ’όσο θυμάμαι δεν βαρέσαμε πέναλτι, και μετά βρέθηκα στα γραφεία της διοργανώτριας αρχής, μέσα δηλαδή στο σπιτάκι του Μπάμπη, αλλά στο όνειρο ήταν σαν γραφεία με πολλά τραπέζια με υπολογιστές και γκισέ και πολύ προσωπικό και ήταν και μια κοπέλα από τη δουλειά που ήταν σε ένα γραφείο. Πήγα, λοιπόν, εκεί που καθόταν ο Βασίλης ο διαιτητής και περνούσε σε έναν υπολογιστή τα στατιστικά του αγώνα, μάλλον για να διαμαρτυρηθώ, και κάπου εκεί ξύπνησα.

      Στην αρχή δεν κατάλαβα που βρισκόμουν, αλλά μετά θυμήθηκα ότι το προηγούμενο βράδυ είχαμε χάσει το παιχνίδι μέσα από τα χέρια μας με 4-2. Και άρχισαν να μου έρχονται λεπτομέρειες... Ο Αρχηγός να φεύγει από το γήπεδο με σφιγμένα τα δόντια. Ο Εντολοδόχος να κάθεται μόνος σε μια πλαστική καρέκλα στα αποδυτήρια. Ο Μπαρτέντερ να επαναλαμβάνει μονολογώντας “Δεν το πιστεύω ρε πούστη μου. Ξενέρωσα...” Το Φάντομ να δηλώνει “Εμ βέβαια, έτσι που παίξαμε μας άξιζε! Πολύ το φχαριστήθηκα”. Ή ο Μαλλιάς, πάντα λιγομίλητος, εκτός κι αν έχει μια μπάλα στα πόδια, να λέει: “Αναστήσαμε...”

      Κι εγώ αναρωτήθηκα: τι θα πούμε στον Πρόεδρο όταν θα μας ρωτήσει πώς τα πήγαμε; Τι δικαιολογία θα σκαρφιστούμε για τον Ντεμέντορ; Και, κυρίως, με τι μούτρα θα κοιτάξουμε τον Ζεν Πρεμιέ που θα περιμένει με αγωνία ένα καλό νέο, μια νίκη για βάλσαμο στον πονεμένο του ώμο; Ντροπή μας... Και κουκουλώθηκα με τα σκεπάσματα και δεν ήθελα να σηκωθώ από το κρεβάτι...

ΥΓ. Επιβίκτωρά μας, καλή επιτυχία και καλή ανάρρωση!