Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο

Ναι ίσως ο τίτλος να είναι λίγο κοινότυπος, αλλά καμιά φορά και εμείς οι καταξιωμένοι δημοσιογράφοι καταφεύγουμε στην κοινοτυπία όταν αυτή περιγράφει τόσο καλά την πραγματικότητα. Επιτρέψτε μου όμως αγαπητοί αναγνώστες να κάνω μια μικρή ιστορική αναδρομή. Να σας ταξιδέψω λίγο στο παρελθόν πριν σας περιγράψω τι συνέβη αυτή την Τετάρτη. Να σας πάω πίσω, πολύ πίσω και πιο συγκεκριμένα στις 4 Απριλίου 2013, όπου γράφτηκε μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της ομάδας μας. Την μαύρη ημέρα που τραυματίστηκε ο πολυαγαπημένος παίκτης της ομάδας μας ο γνωστός σε όλους μας Ζεν Πρεμιέ. Είχαν δεν είχαν συμπληρωθεί 5 λεπτά όταν σε μια ατυχή στιγμή ο Ζεν Πρεμιέ μας τραυματίστηκε σε σημείο όπου είχε παλαιότερο τραυματισμό με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο νοσοκομείο από τον Αντιπρόεδρο της ομάδας κ. Εντολοδόχο. Τη συνέχεια της ιστορίας φυσικά τη γνωρίζετε από τα εκτενή ρεπορτάζ των εφημερίδων, του Star Channel και βέβαια του έγκυρου συντάκτη μας ParaKazulikou. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε όμως είναι ότι εκείνη την ημέρα η ομάδα μας εμφανώς συντετριμμένη από τον τραυματισμό του αγαπημένου μας συμπαίκτη γνώρισε μια βαριά ήττα με 9-4 από την αστεία (και λίγα λέω) ομάδα των Τυχάρπαστων. God works in mysterious ways όπως λένε όμως τα αδέρφια μας οι Αμερικανοί και με λίγη βοήθεια από τη διοργανώτρια αρχή-Μπάμπης τα πάντα μπορούν να συμβούν, όπως να παίξουμε τον αγώνα του δεύτερου γύρου δυο εβδομάδες μετά τον πρώτο….

DISCLAIMER

“ Το κείμενο που ακολουθεί περιέχει σκληρές εκφράσεις και βία. Ως εκ τούτου το περιεχόμενο είναι εντελώς ακατάλληλο για ανηλίκους, ενώ ακόμη κι οι ενήλικοι το διαβάζουν με δική τους ευθύνη. Το άρθρο αυτό δεν απευθύνεται σε ευαίσθητες ψυχές. Όσοι συντονιστήκανε για βιντεάκια, φωτογραφιούλες και τα ρέστα να διαβάσουν τίποτα άλλο καλύτερα. “

Πώς τα φέρνει η ζωή αγαπητοί αναγνώστες λοιπόν και εκείνοι οι Τυχάρπαστοι βρέθηκαν ξανά στο δρόμο μας… Δεν ήξεραν όμως οι καημένοι τι σημαίνει Kazu FC, και η ζωή φάνηκε σκληρή απέναντι τους, γιατί αναγκάστηκαν να μάθουν με το σκληρό τρόπο. Η είσοδος τους στο γήπεδο θύμισε την πρώτη μέρα στη φυλακή νεαρού φλωράκου που αναγκάστηκε να μοιραστεί το κελί του με Ρώσους βαρυποινίτες. Ακούγεται υπερβολικό όμως έτσι είναι τα πράγματα φίλοι μου. Ναι είναι σοκαριστικό, αλλά έτσι είναι η ζωή και η ζωή είναι Kazu FC. Σκληρή κι αμείλικτη.

Ο αγώνας:

Με απουσίες παρατάχτηκε η αρμάδα το βράδυ της Τετάρτης καθώς ο Λατίνος έμεινε εκτός αποστολής τελευταία στιγμή για καθαρά εξωαγωνιστικούς λόγους, ενώ ο αρχηγός μας βρίσκεται ακόμη στα πιτς έπειτα από τον πρόσφατο τραυματισμό του. Παράλληλα ο Μπάρμαν παραμένει εκτός μέχρι νεοτέρας λόγω σοβαρότατου πειθαρχικού παραπτώματος (ο Πρόεδρος μας σαν άλλος Σολόμωντας είναι σκληρός αλλά δίκαιος). Στα συν η επιστροφή στο τερέν του λατρεμένου μας Προεδράκου που μαζί με τον Τσίρο, το Μαλλιά, τον Εντολοδόχο και τον ορκισμένο Ντουντούκα-Φάντομ ανέλαβαν να καθαρίσουν για όλα όσα συνέβησαν την αποφράδα εκείνη ημέρα.

Η τακτική της ομάδας μας είναι γνωστή: χαλαρή αρχή και σταδιακό ανέβασμα της απόδοσης. Ή μήπως έπρεπε να πω ήταν γνωστή; Αυτά ήταν μια φορά κι έναν καιρό, προχτες το μάτι γυάλιζε πριν το σφύριγμα της έναρξης και οι αφελείς Τυχάρπαστοι πήραν το μήνυμα νωρίς νωρίς με το τετ-α-τετ του Εντολοδόχου στην πρώτη φάση. Ακολούθησε μια σειρά χαμένων ευκαιριών προτού ο Προεδρίνιος μας ανοίξει το σκορ με αριστερό πλασέ στην κλειστή γωνία του Τερματοφύλακα-που-είχε-πιάσει-πολλά-την-άλλη-φορά. Το 2-0 δεν άργησε να έρθει όταν Τσίρος και Μαλλιάς against all odds συνδυάστηκαν θαυμάσια και ξεπέρασαν και τους 4 παρακαλώ "παίκτες" (ο Θεός να τους κάνει, ούτε έξω από τα αποδυτήρια της αρμάδας δεν κάνει να περνάνε τέτοιοι παίκτες) με τον Τσίρο να πασάρει εξαιρετικά και το Μαλλιά να γράφει το 2-0 προ κενής εστίας, δείχνοντας το τι θα επακολουθήσει. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ντουντούκας που είχε πάρει όρκο σιωπής κόντευε να κόψει φλέβα στο τέρμα, γιατί οι άλλοι φάση δεν κάνανε κι ο καημένος δε μπορούσε να μιλήσει. Επειδή λοιπόν η κατανόηση περισσεύει σε αυτήν την ομάδα, μια κακή αλληλοκάλυψη, μια λανθασμένη βοήθεια κι ένας ανθυποΚατίδης βγήκε τετ-α-τετ σημαδεύοντας (καλά δεν παίρνω κι όρκο για το τελευταίο) κάτω από τα πόδια του Ντουντούκα μας για το 2-1. Τα παλικάρια μας όμως είναι μεγάλοι σαδιστές, δίνουν χαρά για να την πάρουν αμέσως πίσω. Πριν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί των Τυχάρπαστων ο Τσίρος με το Μαλλιά άλλαξαν ρόλους, ο Μαλλιάς πάσαρε κι ο Τσίρος σε κενό τέρμα έκανε το 3-1 για να κλείσει κάπως έτσι το ημίχρονο.

Χωρίς να χαλαρώσουμε καθόλου, μπήκαμε στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά με μια τελείως τζούφια φάση οι Τυχάρπαστοι έκαναν το 3-2 με τον Άμπαλο Καράφλα. Δεν ξέρω πραγματικά τι ευχαρίστηση παίρνουν οι παίκτες με το να δίνουν ελπίδες σε διάφορους κακομοιράκους και αμέσως μετά να τους τις παίρνουν μακριά. Πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνουν αυτό το πράγμα, αναρωτιέμαι πραγματικά ποιο αρρωστημένο μυαλό κρύβεται πίσω από όλα αυτά. 3-2 χαρά, πανηγύρια, γέλια κaι πριν προλάβουν να ηρεμήσουν οι άνθρωποι ο Εντολοδόχος έπειτα από πάσα του Τσίρου έκανε 4-2. Πώς αλλάζουν βρε αδερφέ έτσι τα συναισθήματα… Κάπου εκεί ήρθε το τέλος ο Μαλλιάς έκανε με κλέψιμο κι εξαιρετικό τελείωμα το 5-2. Ο Εντολοδόχος το 6-2 και ξανά ο Εντολοδόχος το 7-2. Οι Τυχάρπαστοι έκαναν το 7-3 για την τιμή των όπλων με το Χοντρό Φασουλή (μάθε μπαλίτσα ρε ξυλοκόπε, που δε μπορείς να στρίψεις, πατάς τη μπάλα και πέφτεις κάτω, ια μας πεις και ντελικάτους κωλοαδερφή (συγγνώμη παρασύρθηκα)). Εδώ κάνω μια μικρή παύση για να περιγράψω τη φάση της βραδιάς. Ο Τσίρος ντύθηκε Πρόεδρινιο και με μια ενέργεια μεγάλου παίκτου, άδειασε όποιον βρήκε μπροστά του, ξάπλωσε τον Τερματοφύλακα-που-είχε-πιάσει-πολλά-την-άλλη-φορά για το 8-3 σε άδειο τέρμα. Το σκορ έκλεισε ο Εντολοδόχος με νέο πλασέ σε άδειο τέρμα έπειτα από πάσα του Μαλλιά. Εύκολα κι απλά. 9-3 για να καταλάβουν ποιος είναι το αφεντικό της κατηγορίας. Το είχαμε πει: ΒΙ ΦΟΡ ΒΙΚΤΩΡΑΣ κάποιοι έκαναν ότι δεν κατάλαβαν. Τώρα;

Σχόλιο:

Μαθήματα ποδοσφαίρου από την ομάδα μας. Εξαιρετική άμυνα, διαχείριση δυνάμεων, εξαιρετικά τελειώματα, αλτρουισμός. Με μια λέξη τελειότητα. Kazu FC, απλά τα πράγματα.

Δηλώσεις:

Εντολοδόχος: “ Αφιερώνουμε αυτή τη μεγάλη νίκη στο Βίκτωρα. Εννιά γκολάκια και να καίνε. Φιλάκια.”

Πρόεδρος: “Εντάξει τα είχαμε πει. Τι να λέμε τώρα. Τα παλικαράκια δεν κάνουν. Το ‘να τ’ άλλο. Εκμεταλλεύτηκαν μια κακή στιγμή, το σοκ, αλλά εντάξει, τους γαμήσαμε (sic) για το Βίκτωρα.”