3-4: Στο ίδιο έργο θεατές

Το τηλέφωνο χτύπησε ταράζοντας τη ζεστή ατμόσφαιρα του απογεύματος. Στο ακουστικό ήχησε η φωνή του Προέδρου: «Στο γραφείο μου. Τώρα!» Έξω από την πόρτα του κοιταχτήκαμε με τον Εντολοδόχο. Τέτοια τηλεφωνήματα δεν είναι για καλό… Και όντως. Με το που μπήκαμε στο γραφείο, άρχισε η κατσάδα: «Καλώς τ’ αρχίδια μου τα δυο! Ρε κοπρίτες, ρε ευατούληδες, ρε ωχαδερφιστές! Πού είναι ρε οι αναρτήσεις για τις τελευταίες αγωνιστικές; Πώς θα μάθουν για το αποτέλεσμα όσοι δεν ήρθαν στο γήπεδο; Τους αρρώστους, τους γέρους, τα ΑΜΕΑ, τους απόδημους, τους ομογενείς δεν τους σκεφτήκατε, ρε γαϊδούρια; Ε;» Εμείς τσιμουδιά. «Δεν μιλάτε ε;» Τι να πούμε; «Κανονίστε την πορεία σας κωθώνια, περιμένω ανταπόκριση μέχρι το Σαββατοκύριακο, γιατί αλλιώς θα πέσουν κεφάλια!» «Είναι η σειρά του Εντολοδόχου» ψέλλισα. «Τι λες ρε γομάρι! Πώς θα γράψει ρε ο Εντολοδόχος που δεν ήταν στο γήπεδο; Απ’ το τσερβέλο του θα τα κατεβάσει;» Και με σκυμμένο κεφάλι βγήκαμε από το γραφείο, ο Εντολοδόχος με μια έκφραση μισοσυμπονετική-μισοκοροϊδευτική κι εγώ κοιτώντας τα παπούτσια μου. Εκείνος τράβηξε για το προπονητικό κέντρο κι εγώ για τον υπολογιστή, να γράψω για τη δεύτερη συνεχή ήττα της ομάδας.

Το σκηνικό ήταν το ίδιο για το δράμα που επρόκειτο να παιχτεί στο γήπεδο Νο 2 του Μπάμπη. Οι πρωταγωνιστές ήταν κι αυτοί οι ίδιοι: ο Φάντομ, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός, ο Τσίρος, ο Προφήτης και ο Λατίνος. Μόνο οι κομπάρσοι άλλαξαν (κάποια μαυροφορεμένα μειράκια) και η ώρα (10.30 νυχτερινή). Έτσι, την ώρα που όλοι οι τίμιοι άνθρωποι βρίσκονται στα κρεβάτια τους, που οι ακριβοπληρωμένοι αστέρες του Τσουλού πηγαίνουν στα αποδυτήρια σκεφτόμενοι ότι «άντε άλλο ένα ημίχρονο και σπιτάκι μετά», οι παίχτες της Καζού Εφ Σι πατούσαν το σμαραγδένιο γρασίδι που σε σημεία είχε πορφυρές κηλίδες αίματος από το προηγούμενο ματς Κυπέλλου (4 νεκροί και 22 τραυματίες, εκ των οποίων οι 5 σοβαρά).

όλοι οι τίμιοι άνθρωποι βρίσκονται στα κρεβάτια τους...

Χωρίς τους δύο πυλώνες (Εντολοδόχο-Μαλλιά), αλλά και χωρίς τον αναντικατάστατο Μπαρτέντερ στο ρόστερ, όλοι περίμεναν ότι η ομάδα που παρατάχτηκε στο γήπεδο θα παρουσίαζε εντελώς διαφορετική εικόνα. Αμ δε! Οι Καζούληδες ξεκίνησαν δεόντως νωχελικά και κατάφεραν να φάνε ένα γκολ στα πρώτα λεπτά μετά από ολιγωρία του Τσίρου. Ωστόσο, αν και πίσω στο σκορ με το καλημέρα (ή μάλλον το καληνύχτα), η ΚFC αντέδρασε με κρύο αίμα και σαν να μην τρέχει μία. Μάλιστα, κατάφερε να ισοφαρίσει με τον Τσίρο που ευρισκόμενος στην αντίπαλη περιοχή, λόγω της παροιμιώδους μυωπίας του, έστριψε λάθος μπερδεύοντας εκτός από τον εαυτό του και τους αμυντικούς, βρέθηκε απέναντι στον τερματοφύλακα και σαστισμένος κλότσησε όπως-όπως την μπάλα που μπήκε γκολ.

Μετά την ισοφάριση, οι Καζούληδες πήραν τα πάνω τους και ανέβασαν ρυθμούς. Ευκαιρίες υπήρχαν εκατέρωθεν, αλλά η συμπαγής αμυντική λειτουργία χάρη στην εμπειρία του Αρχηγού και τη δύναμη του Προφήτη (ένας είναι ο Προφήτης και ο προφήτης αυτού ο Αλλάχ) δεν άφηνε πολλά περιθώρια στους μαυροφορεμένους. Στη δε επίθεση, οι ευκαιρίες διαδέχονταν η μία την άλλη μέχρι που ο Λατίνος έκανε την ευκαιρία κρίση –γκολ εννοώ.

Ας πατήσουμε πόουζ μια στιγμή στο φιλμ του αγώνα, για να συστήσουμε στους νεότερους φίλους της ομάδας τον πιο εξωτικό ίσως παίχτη της KFC. Άνθρωπος με πολλά ενδιαφέροντα, φίλος των ταξιδιών που τον φέρνουν από τις παγωμένες πόλεις της Βόρειας Ευρώπης μέχρι τα τροπικά δάση του Αμαζονίου, παροιμιώδης νυχτοπερπατητής (πλειστάκις έχει θεαθεί συνοδεία του Ντεμέντορ σε αθηναϊκά μπαρς την προηγουμένη αγώνων, ατόπημα που του συγχωρείται μόνο λόγω της ιδιαίτερης αδυναμίας που του έχει ο Πρόεδρος), φύση καλλιτεχνική που ασχολείται με την έβδομη και την όγδοη τέχνη, έλειψε εφέτος από πολλά παιχνίδια του δεύτερου γύρου, καθώς τον είχε απορροφήσει μια από τις μεγάλες του αγάπες, η ζαχαροπλαστική, και η ετοιμασία του νέου καταστήματός του στο κέντρο της Αθήνας. Όσοι πιστοί προσέλθετε και μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε το πιροσκί με κιμά. Θα γλείφετε τα δάχτυλά σας.

Θα γλείφετε τα δάχτυλά σας.

Ξαναπατάμε λοιπόν πλέι: το σκορ είναι τώρα 2-1, η ομάδα πετάει, Αρχηγός, Προφήτης και Τσίρος στα μετόπισθεν κάνουν τους αντι-Εντολοδόχους, ο Πρόεδρος κεντάει πιο μπροστά και ο Λατίνος ζουζουνίζει στην επίθεση. Και εκεί, ως συνήθως, μια στιγμή απροσεξίας και παφ! οι μαυροφορεμένοι ισοφαρίζουν από το πουθενά: 2-2 με τις δύο ομάδες να κονταροχτυπιούνται για τη νίκη, να κοντράρονται στήθος με στήθος και την αγωνία να κόβεται κυριολεκτικά με το μαχαίρι. Κυριολεκτικά που λέει ο λόγος δηλαδή. Μάλλον μεταφορικά εδώ που τα λέμε. Εν πάση περιπτώσει, η αγωνία ήταν τρομερή.

Ένα γκολ έμελλε να βάλει τέλος σ’ αυτή την απερίγραπτη αγωνία: το δεύτερο γκολ του Λατίνου που με ατομική προσπάθεια, ωραία τρίπλα και ξερό σουτ επέστρεψε για τα καλά στον πίνακα των σκόρερς και έφερε ξανά την Καζού μπροστά με 3-2. Οι φίλαθλοι ξεφύσησαν ανακουφισμένοι, σκούπισαν με τα μαντήλια τους τα ιδρωμένα τους μέτωπα, έγειραν πίσω τα καθίσματά τους, άφησαν τις κύστες τους να χαλαρώσουν και εκτόνωσαν τη συσσωρευμένη ένταση με ψιλοκουβέντα. Αυτός ήταν κι ο λόγος που πολλοί δεν είδαν πώς οι μαυροφορεμένοι ισοφάρισαν σε 3-3. Και όχι μόνο αυτό, αλλά λίγο πριν το τέλος σημείωσαν και τέταρτο γκολ φέρνοντας τα πάνω κάτω και κλέβοντας τη μπουκιά από το στόμα των Καζούληδων.

Ας φωνάζει όσο θέλει ο Πρόεδρος. Ας μου κόψει και τα πριμ. Δεν περιγράφω άλλο. Ήταν σπαρακτικό να βλέπεις τα βουρκωμένα προσωπάκια των παιδιών στις κερκίδες με ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ;» ζωγραφισμένο πάνω τους (φαντάζομαι ότι όταν γύρισαν σπίτι θα άκουσαν τον εξάψαλμο από τις μανάδες τους που δεν μπορούσαν να το σβήσουν όσο και να έτριβαν). Αν είχε περισσότερο χώρο θα έγραφε: «Γιατί η ομάδα έχασε, χωρίς να είναι χειρότερη;» Έτσι είναι παιδάκια, καμιά φορά η ζωή είναι άδικη. Η Καζού Εφ Σι δεν άξιζε την ήττα. Το παραδέχτηκαν άλλωστε ιπποτικά και οι αντίπαλοι που, αποχωρώντας από το γήπεδο, έσπευσαν να σφίξουν τα χέρια των παιχτών λέγοντας: «Μπράβο, ρε παιδιά, είστε πολύ καλοί.» Το ξέρουμε. Αλλά είμαστε και πολύ καλοί στο να χάνουμε.