Ξέπλυμα

     Μια μεγάλη έκπληξη περίμενε τους φίλους της ομάδας που βρέθηκαν στο Μαρούσι ‎το απόγευμα της Τετάρτης 8 Μαΐου. Και η έκπληξη δεν ήταν ότι οι παίχτες δεν είχαν ίχνος παραπάνω λίπους μετά τις διακοπές του Πάσχα. Δεν τίμησαν το κοκορέτσι; Έτρωγαν μόνο ασπράδια αυγών; Ακολούθησαν αυστηρό πρόγραμμα προπόνησης; Είναι άθεοι και αθεόφοβοι; Δεν μας απασχολεί. Σημασία έχει ότι ήταν όλοι στιλάκια. Αλλά τότε τι εξέπληξε ευχάριστα το φίλαθλο κοινό που γέμισε τις εξέδρες, καθώς ο μαγιάτικος ήλιος αποχαιρετούσε την πλάση; Άντε, να το πάρει το ποτάμι! Αυτό που έκανε τους πιο ενθουσιώδεις να τιναχτούν από τα καθίσματά τους και τους πιο μπλαζέ να ανασηκώσουν το φρύδι, ήταν η εμφάνιση στο χορτάρι του Ελισαίου.

     «Τι εστί Ελισαίος;» θα ρωτήσουν οι νεότεροι… Αυτοί που γνώρισαν την KFC ως υπερδύναμη του ποδοσφαιρικού στερεώματος… Αυτοί που θα σπεύσουν να γκουγκλάρουν τον «Ελισαίο», για να βρουν ότι ο Ελισαίος ήταν προφήτης, που πήρε τη θέση του προφήτη Ηλία και που το όνομά του σημαίνει «ο Θεός (είναι) Σωτηρία». Οι παλιότεροι, όμως, άθεοι και αθεόφοβοι κι αυτοί σαν τα ινδάλματά τους, θα θυμούνται τα πρώτα βήματα της ομάδας στις αλάνες του Γέρακα, της Παιανίας, της Κάντζας. Θα θυμούνται τα πρώτα φιλικά, όταν δεν λεγόταν ακόμα Καζού Εφ Σι και έμπαιναν τα θεμέλια της σημερινής αυτοκρατορίας. Θα θυμούνται εκείνον τον Ιούλη του 2010 (πάνε κιόλας τρία χρόνια) που Πρόεδρος, Αρχηγός, Μπαρτέντερ, Τσίρος και Ελισαίος έκαναν το πρώτο βήμα για το υπέροχο ταξίδι. Ήταν τότε που οι πιτσιρικάδες των Εξαρχείων δεν έγραφαν στους τείχους «ο Θεός (είναι) Σωτηρία», αλλά «ο Ελισαίος (είναι) Θεός». Και να, λοιπόν, που τρία χρόνια, πολλά παιχνίδια και αναρίθμητες επιτυχίες αργότερα ο Ελισαίος εμφανίστηκε ξανά με τα κίτρινα χρώματα.

     Τι είχε συμβεί στο μεταξύ; Μυστήριο! Φήμες λένε ότι ο Ελισαίος έζησε μύριες περιπέτειες, κατετάγη στη Λεγεώνα των Ξένων και βρέθηκε στο μέτωπο της Τσετσενίας. Εκεί φέρεται να μονομάχησε με κάποιον στρατιωτικό για τα μάτια μιας Τσετσένας. Ο μεν Ελισαίος έφυγε με ένα σπασμένο χέρι (έτσι εξηγείται η μεταλλική πλάκα που φέρει στο δεξί χέρι, όπως και το χαρακτηριστικό στιλ με το οποίο παίζει). Ο δε άλλος έφυγε με τα πόδια μπροστά.

...το χαρακτηριστικό στιλ με το οποίο παίζει...

     Αλλά ας έρθουμε στο προκείμενο: το παιχνίδι. Τη σύνθεση της ομάδας συμπλήρωναν εκείνο το βράδυ ο αναντικατάστατος Φάντομ, οι δύο πρώτοι σκόρερς, Εντολοδόχος και Μαλλιάς, ο Τσίρος με τα γυαλιά του, και ο Λατίνος που επέστρεψε στην ενεργό δράση μετά από πολλούς μήνες, προς μεγάλη τέρψη του γυναικείου πληθυσμού στο πέταλο. Στον ρόλο του αντιπάλου η Calgon, παλιοί γνωστοί από την τέταρτη αγωνιστική, οπότε και είχαν καταφέρει να αποσπάσουν ισοπαλία 2-2. Ας μην μπούμε σε λεπτομέρειες και περιγραφές των αντιπάλων. Όσοι δεν θυμούνται τους «κακομοίρηδες με χάλια όνομα», ας ανατρέξουν στο άρθρο του Νοεμβρίου (http://kazufcofficial.blogspot.gr/2012/11/4.html).

...λεπτομέρειες και περιγραφές των αντιπάλων...

 

     Το ματς ξεκίνησε το λοιπόν χωρίς παραπάνω καθυστέρηση, αφού μέχρι κι ο Ντουντούκας ήταν στην ώρα του. Τα πρώτα λεπτά ως συνήθως ήταν αμήχανα, η ζυγαριά αμφίρροπη και η κατοχή μοιρασμένη. Σε κάποια στιγμή, ο γράφων αναγκάστηκε να αποχωρήσει γιατί το παπούτσι του άνοιξε στα δύο (έχει σταλεί στα εργαστήρια της Αντίντας για νεκροψία). Όταν επέστρεψε λίγο αργότερα, φορώντας ένα παλιό ζευγάρι ποδοσφαιρικά του Εντολοδόχου, με κάποιον άγνωστο τρόπο οι Καλγκόνιες είχαν καταφέρει να προηγηθούν με 0-1.

...έχει σταλεί στα εργαστήρια της Αντίντας για νεκροψία...

      Αλλά Κυριακή κοντή γιορτή που λένε κάποιοι, και οι άλλοι τους κοιτάνε απορημένοι. Τα παπούτσια του Εντολοδόχου έκαναν πάλι το θαύμα τους, ξεχνώντας ότι είχαν αλλάξει πόδια. Σε ένα φάουλ αρκετά έξω από την περιοχή, ο Μαλλιάς πάσαρε την μπάλα στον Τσίρο σε μια κομπίνα που προφανώς έχει δουλευτεί μέχρι αηδίας στην προπόνηση, εκείνος την κλότσησε να φύγει μακριά του, και αυτή πήγε προς την κατεύθυνση του τέρματος ξαφνιάζοντας τον τερματοφύλακα και καταλήγοντας στα δίχτυα. 1-1.

     Η συμπαντική ισορροπία επανήλθε και το παιχνίδι συνεχίστηκε. Χωρίς να κάνουν την κλασική ευκαιρία (αυτή που μπορεί κανείς να δει στην ΕΤ3 καθημερινές μετά τα μεσάνυχτα) οι Καζούληδες δεν άφηναν τον αντίπαλο τερματοφύλακα σε χλωρό κλαρί, βασιζόμενοι ως συνήθως στη στιβαρή τους άμυνα, με τον Λατίνο αιχμή του δόρατος, τους δύο πυλώνες να πλαγιοκοπούν τα Απορρυπαντικά,  τον Τσίρο και τον Προφήτη να κάνουν τους κρυφούς κυνηγούς στη ζούγκλα του Αμαρουσίου, και τον Ντουντούκα να βγάζει στεντόρειες κραυγές σαν του Ταρζάν.

Αλλά την ξέρετε τώρα την ομάδα. Εκεί που σφυροκοπά τους αντιπάλους και έχει οριζόντια δοκάρια με τον Λατίνο, δεν το ‘χει σε τίποτα να ρουφήξει κανά γκολάκι σε ανύποπτη φάση. Όπερ και εγένετο. Μια στιγμή απροσεξίας και ο πίνακας του σκορ έγραψε  1-2. Αλλά είπαμε, την ξέρετε τώρα την ομάδα. Δεν αφήνει τέτοια πράγματα ατιμώρητα. Ο Εντολοδόχος (ο αυθεντικός αυτή τη φορά) και ο Μαλλιάς πήραν το όπλο τους και με έναν όμορφο συνδυασμό ισοφάρισαν μέχρι να προλάβει ο Ντεμέντορ να προλάβει να ανάψει ένα καπνογόνο. Και 2-2!

     Φαίνεται, όμως, ότι το παιχνίδι δεν ήταν γραφτό να τελειώσει με το σκορ της προηγούμενης συνάντησης. Και φαίνεται κατ’ αρχάς από το ότι οι Καλγκονίτες ξαναέβαλαν γκολ, παρ’ όλο που η αμυντική λειτουργία της KFC ήταν για σεμινάρια. Εννοείται πως οι Καζούληδες δεν θα άφηναν έτσι το 2-3. Ο Μαλλιάς ανταπέδωσε στον Εντολοδόχο την ασίστ που είχε φέρει το δεύτερο γκολ, και έκλεισε με την ευκαιρία τα κακά στόματα που ψιθυρίζουν ότι οι δύο αστέρες ανταγωνίζονται για τον τίτλο του πρώτου σκόρερ και για το Χρυσό Παπούτσι. 3-3.

     Δυστυχώς, όμως, οι φίλοι της ομάδας που έχουν καλομάθει με τις νίκες της ομάδας, δεν έμελλε να επιστρέψουν χαμογελαστοί σπίτια τους ή όπου πηγαίνουν τέλος πάντων μετά τα ματς. Τα Απορρυπαντικά νίκησαν για τέταρτη φορά τον Φάντομ που τους είχε αρνηθεί το γκολ σε αρκετές φάσεις με αεριωθούμενες εξόδους, και έκαναν το 3-4. Λογικά, όπως πήγαινε το πράγμα, το επόμενο βήμα θα ήταν το 4-4. Αλλά άλλαι αι βουλαί της σφυρίχτρας του Βασίλη, η οποία σήμανε τη λήξη και απέτρεψε την ισοπαλία, που (μεταξύ μας) θα ήταν και το πιο δίκαιο αποτέλεσμα. Αλλά χαλάλι. Είδαμε ένα ωραίο ματς. Όλοι. Όλοι εκτός από τον Πρόεδρο. Που δεν ήταν στο γήπεδο. Ήταν κάπου αλλού...