Φωνή λαού, Οργή θεού

-          Που ’σαι ρε Ντεμέντορ!

-          …

-          Τι έγινε; Σου ‘φαγε η γάτα τη γλώσσα;

-          Δε μας παρατάς, ρε μεγάλε…

-          Ώπα! Άσε με να μαντέψω… Πάλι χάσατε;

-          Άντε γαμήσου, ρε!

-          Καλά ντε, μην αρπάζεσαι. Μια κουβέντα είπαμε…

-          Έχω στείλει κόσμο στην Εντατική για πολύ λιγότερα.

-          ‘Ντάξει, άραξε δικέ μου και κάτσε να κεράσω ένα ποτάκι. Τι έγινε στο ματς;

-          Γάμησέ τα κι άφησέ τα…

-          Πόσο ήρθε;

-          5…

-          5 πόσο;

-          5-2…

-          Σοβαρολογείς;

-          Άσε φίλε…

-          Με ποιους παίζατε;

-          Ούτε που ξέρω.

-          Τόσο καλοί ήταν;

-          Αυτό είναι το χειρότερο: ότι τους είχαμε. Τους είδαμε να μπαίνουν στο γήπεδο και λέμε «Εντάξει, καλά σαπάκια μας έκατσαν».

-          Και;

-          Ε, δεν τράβαγε η ομάδα. Δεν ξέρω… ο ήλιος ήτανε; Το άγχος του φαβορί; Η ζέστη; Οι αλλαγές στο σχήμα; Μια φορά μπάλα δεν παίξαμε…

-          Τι αλλαγές; Δεν έβαλε πάλι Εντολοδόχο;

-          Μωρέ Εντολοδόχο έβαλε. Αλλά δεν έβαλε Μαλλιά, δεν έβαλε Μπαρτέντερ, δεν είχε κέντρο η ομάδα.

-          Ποιοι παίξανε;

-          Ε, Φάντομ, Αρχηγός, Εντολοδόχος Τσίρος, Πρόεδρος και ένα καινούριο παιχτάκι.

-          Καλός;

-          Ξέρει μπάλα, έβαλε και γκολ, αλλά θέλει παιχνίδια στα πόδια του. Και δεν μπορείς τώρα στην πιο κρίσιμη φάση του πρωταθλήματος να κάνεις πειράματα ρε φίλε…

-          Ο Μαλλιάς γιατί δεν παίζει;

-          Παίζει πακέτο με το γόνατο. Έχουν πέσει πάνω του οι γιατροί. Θα δούμε...

-          Και για πες: τι έγινε στο ματς;

-          Τι να λέμε τώρα; Δεν ήταν μπάλα αυτό. Λάθη, κακές πάσες, αλαλούμ στην άμυνα, ευκαιρίες με το σταγονόμετρο. Δεν ήταν Καζού Εφ Σι αυτή. Να καταλάβεις στα μισά του δευτέρου ημιχρόνου το σκορ ήταν 5-0, μόνο αυτό σου λέω…

-          Πωωω ρε φίλε…

-          Τότε μόνο ξύπνησαν οι μάγκες, πιέσανε, βάλανε δύο γκολ, αλλά ήταν αργά.

-          Δεν γύρναγε, ε;

-          Πού να γυρίσει; Όταν το θυμηθήκαμε να πρεσάρουμε, μένανε 5 λεπτά. Και αυτό μου τη σπάει: ότι τους είχαμε ρε πούστη! Όταν μαρκάραμε σε όλο το γήπεδο, χάσανε τα αυγά και τα πασχάλια.

-          Ο νόμος του ποδοσφαίρου, ε;

-          Όποιος χάνει τις ευκαιρίες τρώει γκολ;

-          Όχι. Όταν δεν σκοράρει ο Εντολοδόχος, χάνει η Καζού Εφ Σι.

-          Αυτό ακριβώς!

-          Και τώρα;

-          Τώρα τι;

-          Τι παίζει με τα πλέη οφ;

-          Θα δείξει. Έχουμε διαφορά με τους από κάτω, αλλά αν συνεχίσουμε έτσι δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.

-          Μήπως να πάμε σε καμιά προπόνηση να τους πριζώσουμε λίγο;

-          Κοίτα, με ξέρεις, δεν μασάω την πούτσα μου γενικά, αλλά ας μη δημιουργούμε έξτρα ένταση. Την άλλη βδομάδα λέει θα παίξει με Σώτο, θα δοκιμάσει το πόδι του κι ο Μαλλιάς, και –μεταξύ μας αυτό– την παράλλη αγωνιστική παίζει να ‘ρθει κι ο Μπαρτέντερ!

-          Θα με φτιάξεις με κανά εισιτηριάκι;

-          Δε σου υπόσχομαι ρε φίλε, γιατί μάλλον θα ‘ναι τίγκα το γήπεδο! Αλλά θα δω τι μπορώ να κάνω…

-          Είσαι ωραίος ρε Ντεμέντορ! Να κεράσω άλλο ένα;