12η αγωνιστική: Παραδοσιακή ήττα (7-3)

«Παράδοση: […]ό,τι αναπτύσσεται ιστορικά και μεταδίδεται (στα πλαίσια μιας ομάδας, κοινωνίας κτλ.) από γενιά σε γενιά σε σχέση με συμπεριφορές, αντιλήψεις, ιδέες, έθιμα, δραστηριότητες, πρακτικές κτλ.: Παλιά / αρχαία / μακραίωνη / αξιόλογη / λαϊκή / δημοκρατική ~. Καλλιεργώ / διαφυλάσσω / διατηρώ / τηρώ / συνεχίζω / ανατρέπω / σπάζω τις παραδόσεις. Mένω πιστός / σταθερός στις παραδόσεις. Οικογενειακές / εθνικές παραδόσεις. Οι σημερινοί τεχνίτες προσπαθούν να συνεχίσουν την παμπάλαια ελληνική ~ στην κατασκευή κοσμημάτων. || ιστορική συνέχεια, επανάληψη που δημιουργεί καθεστώς: Ο Ολυμπιακός έσπασε την ~ κερδίζοντας τον ΠAΟK στη Θεσσαλονίκη.»

     Αυτά γράφει το λεξικό στο λήμμα «παράδοση». Και οι παραδόσεις στην Καζού Εφ Σι είναι πολλές: οι Καζούληδες κάνουν παραδοσιακά ζέσταμα όλοι παρέα πριν από κάθε ματς, κάποιος παίχτης δεν πλένει την εμφάνισή του μετά από νίκη, ο Ντεμέντορ κορνάρει με το παπί του σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής από τη Σόλωνος στο Μαρούσι, και πολλά, πολλά άλλα που συνθέτουν τον γνώριμο και αγαπημένο μικρόκοσμο της ομάδας κάθε Τετάρτη. Ανάμεσα σε αυτές τις παραδόσεις υπάρχει και μία που από πέρυσι στοιχειώνει την KFC: η αδυναμία να πετύχει τρίτη σερί νίκη. Σίγουρη πηγή εσόδων για πολλούς στοιχηματάκηδες ανά τον κόσμο, η παράδοση αυτή που αγγίζει τα όρια του μαθηματικού αξιώματος ή του φυσικού νόμου είναι ίσως η βασική αιτία που κράτησε την Καζού Εφ Σι μακριά από την κορυφή της βαθμολογίας την προηγούμενη σεζόν.

     Φέτος, το ίδιο μοτίβο φάνηκε να επαναλαμβάνεται από τις πρώτες αγωνιστικές: Η-Ν-Ν-Η-Ν-Ν-Η-Ν-Η-Ν-Ν. Επομένως, όλοι περίμεναν την ήττα στην 12^η αγωνιστική. Τι λέω; Όλοι ήταν βέβαιοι για την ήττα. Ψίθυροι ακούγονταν σε πηγαδάκια στα αποδυτήρια. Τα σημαιάκια και τα κασκόλ στις κερκίδες ανεμίζανε χωρίς ενθουσιασμό. Θα κατάφερνε η Καζού να νικήσει τον δαίμονα εαυτής; Λίγοι ήταν εκείνοι που το πίστευαν. Ο Λατίνος  που έλεγε «Παιδιά, οι παραδόσεις είναι για να σπάνε» ακουγόταν ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

«οι παραδόσεις είναι για να σπάνε.»

     Παρ’ όλα αυτά η ομάδα έπρεπε να παίξει, κόντρα σε προγνωστικά και Κασσάνδρες. Ο Πρόεδρος, κωλυόμενος ο ίδιος, παρέταξε (με αλφαβητική σειρά) τους: Κάπτεν, Λατίνο, Μαλλιά, Μπαρτέντερ, Τσίρο, Φάντομ. Και, όταν οι παίκτες βγήκαν στο γήπεδο, βρέθηκαν προ εκπλήξεως. Οι αντίπαλοι φορούσαν και αυτοί κίτρινες εμφανίσεις (το γεγονός αυτό σε συνδυασμό ότι λέγονταν «Δικέφαλος»  μάς οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν οπαδοί της ομάδας με σήμα το συμπαθές μεταλλαγμένο πουλερικό). Επικράτησε, όπως ήταν φυσικό, αναστάτωση, αφού προφανή προβλήματα για παίκτες, φιλάθλους και τηλεθεατές θα προέκυπταν αν στο γήπεδο έμεναν εννιά κιτρινοφορεμένοι (ο Φάντομ, πάντα κομψός, φορούσε την πορτοκαλί μακρυμάνικη μπλούζα που προτιμάει τους χειμερινούς μήνες). Έτσι, χωρίς να ληφθούν υπόψη κάποιες τολμηρές προτάσεις («να παίξουμε όλοι με κίτρινα και ο διαιτητής να είναι μπαλαντέρ») συμφωνήθηκε, για πρώτη φορά στα χρονικά, οι Καζούληδες να φορέσουν πορτοκαλί σαλιάρες πάνω από τις εμφανίσεις τους. Συμφωνήθηκε είπα; Εννοούσα αποφασίστηκε από τον διαιτητή Αποστόλη. Ποιος είναι ο διαιτητής Αποστόλης; Ένας κύριος που πήρε τη θέση του Βασίλη (ο οποίος έπεσε με το μηχανάκι – περαστικά Βασίλη!) και θεώρησε σκόπιμο πριν το ματς να μαζέψει τις δύο ομάδες στη σέντρα και να τους βγάλει λόγο («συνήθως σφυράω εντεκάρι», «αφήνω το πλεονέκτημα», «κι εγώ άνθρωπος είμαι, σφυράω ό,τι βλέπω»), κάνοντας κάποιους από τους παίκτες να γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω στην κατασκήνωση ή στο σχολείο και στον πικραμένο γυμναστή τους.

     Αλλά ας μην επεκταθούμε στο θέμα του διαιτητή. Να περάσουμε στο ίδιο το παιχνίδι. Ο Αρχηγός συνέχισε το ζέσταμά του και στο ματς ξεκίνησαν (με αντίστροφη χρονολογική σειρά και από το τέρμα προς την αντίπαλη περιοχή) οι Φάντομ, Τσίρος, Μπαρτέντερ Μαλλιάς και Λατίνος. Με τις πρώτες μπαλιές φάνηκε ότι οι «Δικέφαλοι» δεν ήταν τίποτε άσχετοι. Με εξαίρεση τον Κώστα (Κωστή για τους φίλους) από τη «Μαύρη Χήρα» (που είχε πέσει πολλές φορές πέρυσι θύμα της KFC), οι υπόλοιποι παίκτες ήταν αξιόμαχοι και τεχνικώς καταρτισμένοι. Παρ’ όλα αυτά και οι Καζούληδες δεν ήταν τίποτα τυχαίοι.

     Το παιχνίδι, λοιπόν, ήταν αμφίρροπο. Οι «Δικέφαλοι» με πρωταγωνιστές δύο κοντοπίθαρους σβούρες έκαναν δύσκολη τη ζωή του Τσίρου, αλλά και οι Καζούληδες με τους πολύ φορμαρισμένους στις τελευταίες αγωνιστικές Μαλλιά και Λατίνο δεν έχασαν επαφή με τα δίχτυα. Έτσι, η διαφορά στο σκορ ήταν πάντα μικρή και η Καζού ήταν στο παιχνίδι: 1-0, 1-1, 2-1, 3-1, 3-2, 4-2. Ή 1-0, 1-1, 2-1, 2-2, 3-2, 4-2. Ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Κάπου εκεί συνέβη η φάση που ίσως έκρινε τον αγώνα. Ο Αρχηγός, που είχε μπει στο γήπεδο για να προσφέρει καθαρό μυαλό και λύσεις στην άμυνα, ένιωσε στο πόδι του τις τάπες του πιο μεγαλόσωμου από τους αντιπάλους. Για όσους δεν γνωρίζουν τι σημαίνει τάπες στο ποδόσφαιρο, εννοούμε τα εξαρτήματα στον πάτο των ποδοσφαιρικών παπουτσιών που προσφέρουν καλύτερη πρόσφυση στο χορτάρι. Ενώ, όμως, οι ποδοσφαιριστές φοράνε τάπες στα γήπεδα με χορτάρι, στο 5x5 οι τάπες απαγορεύονται (υποτίθεται). Γιατί; Για να μην πάθει κάποιος αυτό που έπαθε ο Αρχηγός.

ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ

     Ο οποίος Αρχηγός αναγκάστηκε να περάσει έξω και η ομάδα να συνεχίσει χωρίς αλλαγή. Παρ’ όλα αυτά, χάρη στα δύο γκολ του Μαλλιά και το ένα γκολ του Λατίνου, το σκορ έγινε 4-3 και οι πιο τολμηροί ή πιο αισιόδοξοι ονειρεύονταν επική ανατροπή. Κάπου εκεί, όμως, τελείωσαν τα καύσιμα. Παίκτες-ατμομηχανές, πνευμόνια από χάλυβα, πόδια από ατσάλι, μην έχοντας αλλαγή για να πάρουν ανάσες, άρχισαν να κουράζονται, να μένουν πίσω. Κάποιες χαμένες ευκαιρίες που δημιούργησε η φαντασία του Μπαρτέντερ και μερικά σουτ που έβγαλε ο αντίπαλος τερματοφύλακας δεν επέτρεψαν στην Καζού Εφ Σι να μείνει μέσα στο παιχνίδι.

     Από ‘κει και πέρα άρχισε η κατρακύλα: 5-3, 6-3, 7-3… Τώρα πια μιλούσε η κούραση και η απογοήτευση. Η ήττα πήρε διαστάσεις συντριβής και η παράδοση επιβεβαιώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Κι όμως, παρά τον εκνευρισμό, παρά την κούραση, παρά την ήττα, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για… παράδοση άνευ όρων. Χωρίς αλλαγή από ένα σημείο και μετά, οι Καζούληδες προσπάθησαν όσο μπορούσαν απέναντι σε μάλλον καλύτερους αντίπαλους και, αν μη τι άλλο, ευχαριστήθηκαν ένα δυνατό ματς. Αυτός δεν είναι άλλωστε ο σκοπός;