14η αγωνιστική: «Περί της σημασίας της προθέρμανσης εις τα ομαδικά αθλήματα κατά τους χειμερινούς μήνας» (7-2)

     Πριν από τρεις ακριβώς μήνες, στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, η Καζού Εφ Σι αντιμετώπιζε μια ομάδα ονόματι «5 Πουλάρια» (βλ.: http://kazufcofficial.blogspot.gr/2013/09/3-7.html). Το ρόστερ αποτελούσαν τότε οι Φάντομ, Αρχηγός, Τσίρος, Εντολοδόχος, Μαλλιάς και Λατίνος. Και το τελικό σκορ ήταν 7-3 εις βάρος των Καζούληδων.

     Ας μας επιτρέψετε να αντιγράψουμε ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το ρεπορτάζ της αγωνιστικής εκείνης: «οι αγαπημένοι της κερκίδας κατάφεραν να εισπράξουν τα γκολάκια τους στο πιτς φυτίλι, να μειώσουν με τον Μαλλιά που ήταν μάλλον ο μόνος που είχε δυνάμεις […] να φάνε κι άλλα […] Φάντομ, ο οποίος βρέθηκε σε πολλές φάσεις απελπιστικά εκτεθειμένος, […] να ξαναμειώσουν […] να ηττηθούν τελικά με το ντροπιαστικό, αλλά δίκαιο 7-3.» Και το άρθρο έκλεινε ως εξής: «Ας ελπίσουμε τουλάχιστον με μερικά παιχνίδια στα πόδια τους, οι Καζουιστές να έχουν την αντοχή και το πάθος να χτυπάνε τα παιχνίδια και να μην πετάνε λευκή πετσέτα.»

     13 αγωνιστικές μετά, η Μοίρα (call me Babis) ξαναέφερε την KFC αντιμέτωπη με τους κακούς της δαίμονες. Το ρόστερ σχεδόν ίδιο, με τη διαφορά του Μπαρτέντερ στη θέση του Κάπτεν. Ο Πρόεδρος, που τότε είχε δηλώσει «Μια μέρα έλειψα και τα κάνατε σαλάτα...», έλειπε και αυτή τη φορά κατά διαβολική σύμπτωση (;). Η διαφορά με την 11^η Σεπτεμβρίου ήταν η ώρα (7 το απόγευμα, κάτι που μεταφράζεται σε χαράματα για τους Καζούληδες) και η θερμοκρασία (που κυμαινόταν κι αυτή γύρω στους 7 βαθμούς). Και αυτοί οι δύο παράγοντες αποδείχτηκαν καθοριστικής σημασίας.

     Από τη μία η απογευματινή ώρα, άγνωστη παράμετρος για τον οδηγό του πούλμαν καθυστέρησε την άφιξη της αποστολής, που έφτασε στο γήπεδο μόλις πέντε (5) λεπτά πριν την έναρξη του ματς. Από την άλλη, το κρύο καθιστούσε απαραίτητη την προθέρμανση, κάτι που είχαν καταλάβει πολύ καλά τα Πουλάρια, τα οποία είχαν αρχίσει από τις 7 παρά τέταρτο το ζέσταμα με τα ισοθερμικά και τα αντιανεμικά τους.

    Οι Καζούληδες, λοιπόν, κλήθηκαν να ριχτούν στη μάχη με τους πρωτοπόρους του πρωτοκλασάτου πρωταθλήματος του Μπάμπη χωρίς ζέσταμα. Λάθος. Γιατί δεν είναι μαλάκες που τις άλλες φορές κάνουν όλοι μαζί προθέρμανση. Δεν το κάνουν για το στιλ (αν και στιλ έχουν απαράμιλλο), δεν το κάνουν επειδή βαριούνται (μια χαρά μπορούσαν να αράζουν να βλέπουν μπαλίτσα), δεν το κάνουν από υποχρέωση (δεν χρωστάνε τίποτε και σε κανέναν). Το κάνουν επειδή γνωρίζουν εκ πείρας ότι προθέρμανση = λιγότεροι τραυματισμοί + καλύτερη απόδοση.

δεν είναι μαλάκες που τις άλλες φορές κάνουν όλοι μαζί προθέρμανση...

      Και η καλύτερη απόδειξη είναι ότι κρύοι «οι αγαπημένοι της κερκίδας κατάφεραν να εισπράξουν τα γκολάκια τους στο πιτς φυτίλι» για δεύτερη φορά. Άνευροι, διστακτικοί, χωρίς να προβάλουν ουσιαστική αντίσταση στους αξιόμαχους Αλογομούρηδες έφαγαν όχι ένα, ούτε δύο, ούτε τρία, αλλά τέσσερα, ίσως και πέντε γκολ στο πρώτο τέταρτο του αγώνα και εν μέσω πανικού. Τότε και μόνο τότε φάνηκε να ζεσταίνεται η μηχανή και να παίρνει επιτέλους μπρος. Τότε και μόνο τότε ξεκίνησε πραγματικά το παιχνίδι. Με σκόρερς τους συνήθεις υπόπτους (Εντολοδόχο και Μαλλιά) η KFC μείωσε, αλλά ήταν πια αργά για δάκρυα. Αν μέναμε στο σκορ του δεύτερου ημιχρόνου που έφεραν το παιχνίδι στα ίσα, όλα θα ήταν καλά. Αλλά το καταστροφικό πρώτο τέταρτο, σε συνδυασμό με άλλα δύο (ή ένα κατά άλλους) γκολ, έφεραν τη συντριπτική ήττα με 7-2 (ή κατά άλλους με 6-2).

     Οπότε; Καμία πρόοδος για την ομάδα της καρδιάς μας από την πρώτη αγωνιστική; Καμία ελπίδα βελτίωσης; Ντιπ για ντιπ στουρνάρια; Θα μας επιτρέψετε να διαφωνήσουμε. Αφενός δεν είχαμε σοβαρούς τραυματισμούς παρά το κρύο, αφετέρου οι Καζούληδες δεν πέταξαν λευκή πετσέτα. Μετά το αρχικό μπλακ άουτ ανασυντάχθηκαν, πάλεψαν, έκλεισαν τους διαδρόμους και έπαιξαν σαν ομάδα. Και εν τέλει ευχαριστήθηκαν το ματς (περισσότερο από μια νίκη 10-0 εναντίον κάποιων πιτσιρικάδων). Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος. Όχι;