23η αγωνιστική: Πέντε, αλλά Καζούληδες (2-1)

   Tο τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα μια επιδημία φυλλοξήρας χτύπησε τις αμπελοκαλλιέργειες στη Δυτική Ευρώπη και έδωσε την ευκαιρία στις εξαγωγές της ελληνικής σταφίδας να αναπτυχθούν ραγδαία. Αυτό το διάβασε ο Ντεμέντορ σε ένα από τα βιβλία ιστορίας που αποτελούν τα αγαπημένα του αναγνώσματα στον ελεύθερό του χρόνο, και αναρωτιόταν αν η ιστορία θα επαναλαμβανόταν ως φάρσα: αν οι αντίπαλοι θα επωφελούνταν της φυλλοξήρας που έχει πέσει μετά τα Χριστούγεννα στις τάξεις της Καζού Εφ Σι για να αυξήσουν τη συγκομιδή βαθμών τους.

   Διότι μιλάμε περί κανονικής φυλλοξήρας. Πάρτε για παράδειγμα την τελευταία, υπ’ αριθμόν 23, αγωνιστική: η πεντάδα που ανακοίνωσε ο Πρόεδρος αποτελείτο από τους Φάντομ, Εντολοδόχο, Τσίρο, Μπάρμαν, Προφήτη. Αυτούς. Ούτε αλλαγές, ούτε τίποτα. Απέναντί τους εμφανίστηκε μια άγνωστη, πολυμελής ομάδα με κάποιες χαρακτηριστικές μπαλαδόφατσες. Διαιτητής δε ήτο ένας άγνωστος κύριος και όχι ο πολυθρύλητος Βασίλης. Αποξένωση και αλλοτρίωση. Τα πράγματα φάνταζαν σκούρα.
   Πόσο μάλλον που από τους πέντε που κατάφεραν να μαζωχτούν, στις 9 η ώρα που είχε οριστεί η σέντρα, ήταν παρόντες μόνο τρεις κι ο Προφήτης. Ο Φάντομ άφαντος. Τι τηλέφωνα, τι μέηλ, τι καθυστερήσεις στο ζέσταμα: ο τερματοφύλακάς μας πουθενά. Σε σημείο που κάποιοι άρχισαν να φοβούνται για το χειρότερο… 

...άρχισαν να φοβούνται για το χειρότερο… 

    Αλλά «Δε σόου μαστ γκόου ον» που τραγούδαγαν και οι «Βασίλισσα»: το ματς δεν μπορούσε να περιμένει, οπότε οι τέσσερις Καζούληδες σταύρωσαν τα δάχτυλα και μπήκαν στο γήπεδο να δουν τι θα κάνουν. Εκείνη τη στιγμή ποιος εμφανίστηκε; Ο Φάντομ; Όχι! Ο συμπαθής Μάκης (βλ. ρεπορτάζ 21^ης αγωνιστικής). Ο οποίος φορούσε (όλως τυχαίως) μια κίτρινη μπλούζα. Ε, το πιάσανε το υπονοούμενο οι δικοί μας, του λένε «Ρε συ, Μάκη, δεν παίζεις λίγο με μας μέχρι να ‘ρθει ο τέρμας;». Άλλο που δεν ήθελε αυτός και έκανε το όνειρο μιας ζωής πραγματικότητα: έγινε για ένα βράδυ Καζούλης, όπως είχε πει προεδρικά ο Προφήτης, συγγνώμη, προφητικά ο Πρόεδρος, και όπως σημείωσε σε σχόλιό του ο Εντολοδόχος στην ανάρτηση για την 21^η αγωνιστική.

   Μ’ αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, με τον Τσίρο τέρμα, τον Μάκη τελευταίο τρεχαντήρι, τον Ελισσαίο μεσαίο, τον Μπάρμαν χίτμαν και τον Εντολοδόχο κυνηγό, οι Καζουεφσίτες κατάφεραν να προηγηθούν με ένα σουτ-κεραυνό του Μπαρτέντερ μετά από ωραία πάσα του φίλου του, Εντολοδόχου. Και επειδή οι καλοί φίλοι ανταποδίδουν τις χάρες, μετά από λίγο ο Μπαρτέντερ έδωσε πάσα-κεραυνό στον Εντολοδόχο που με ωραίο σουτ διπλασίασε τον δείκτη του σκορ, σημειώνοντας το 2-0 (αυτό για τους αναγνώστες μας που δεν έχουν πάει ακόμα σχολείο).

...τους αναγνώστες μας που δεν έχουν πάει ακόμα σχολείο...

   Κάπου εκεί ακούστηκε το μούγκρισμα κινητήρα μεγάλου κυβισμού και προς μεγάλη ανακούφιση όλων (και ιδίως του Τσίρου) εμφανίστηκε ο αεριωθούμενος Φάντομ. Φόρεσε γρήγορα-γρήγορα τη στολή του και πήρε θέση κάτω από τα δοκάρια. Ο Μάκης αποχαιρέτησε συγκινημένος τους καινούριους του φίλους και στο (πλαστικό) χορτάρι απέμεινε ο σκληρός πυρήνας των Καζουιστών, να προηγείται με δύο γκολ διαφορά, αλλά χωρίς δυνατότητα αλλαγής. Αν κουραζόταν κάποιος; Αν (ο μη γένοιτο) τραυματιζόταν; Τι θα συνέβαινε; Φοβερή αγωνία!

   Το ματς, λοιπόν, συνεχιζόταν με αμείωτη ένταση. Ο Ντουντούκας μας, που δεν είχε προλάβει να κάνει ζέσταμα, είπε να του κάνουν κανένα σουτάκι οι αντίπαλοι για να μπει στο κλίμα. Έδωσε, λοιπόν, την μπάλα στον αντίπαλο επιθετικό και αυτός βάρεσε, αλλά την έστειλε άουτ. Απογοητευμένος ο Ντουντούκας του την ξαναέδωσε με την πρώτη ευκαιρία και αυτός ο βλάκας έβαλε γκολ. Όλοι οι Καζούληδες έπεσαν πάνω στο διαιτητή να του εξηγήσουν ότι επρόκειτο περί παρεξηγήσεως, ότι απλώς ζεσταίνανε τον Ντουντούκα, αυτός τίποτα. Καταλόγισε το γκολ και μετά από λίγο σφύριξε τη λήξη του ημιχρόνου. Σκορ: 2-1.

   Στα αποδυτήρια επικρατούσε ένας σχετικός προβληματισμός. Μια κλωστή χώριζε τις δύο ομάδες. Ή για την ακρίβεια ένα γκολ. Περιθώρια λάθους δεν υπήρχαν. Ο Φάντομ, όμως, ήταν καθησυχαστικός: «Εντάξει, παιδιά, ζεστάθηκα». Η μπάλα ξαναστήθηκε, λοιπόν, στη σέντρα για το δεύτερο ημίχρονο. Αλλά σαν κάτι να είχε αλλάξει. Τώρα οι αντίπαλοι έμοιαζαν να έχουν παραπάνω κιλά, πιο αραιά μαλλιά, πιο βαριά πόδια. Είχαν γεράσει μέσα σε λίγα λεπτά ή απλώς έπεσε το προσωπείο τους; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι οι Καζούληδες δεν άφησαν περιθώρια αντίδρασης και ανατροπής. Με τον Φάντομ να έχει κατεβάσει ρολά και να φυλάει σαν κέρβερος την περιοχή του, επιδόθηκαν σε μια συστηματική πολιορκία των αντίπαλων καρέ. Και αν δεν ήταν αίλουρος ο αντίπαλος τερματοφύλακας, σίγουρα το σκορ θα είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

Και αν δεν ήταν αίλουρος ο αντίπαλος τερματοφύλακας...

   Αλλά έτσι όπως είχαν τα πράγματα, το σκορ παρέμεινε 2-1 υπέρ των Καζούληδων και όσοι είχαν κλείσει τους δέκτες τους ή είχαν πάει στην τουαλέτα στο δεύτερο ημίχρονο, δεν έχασαν καμία φοβερή εξέλιξη. Παρ’ όλες, λοιπόν, τις ελλείψεις που προμήνυαν ένα δύσκολο βράδυ, η Καζού Εφ Σι επιβλήθηκε του Αλκοολικού Αστέρα. Α, ναι. Αυτό ξέχασα να σας το πω. Η αντίπαλη ομάδα λεγόταν Αλκοολικός Αστέρας. Θα μου πείτε τι σχέση έχουν αλκοόλ, μπαρς και ποδόσφαιρο. Κι όμως, σας πληροφορώ ότι έχουν μεγάλη πέραση τετοια ονόματα ομάδων, κάνουν τους παίκτες να νομίζουν ότι είναι κουλ άτομα. Για του λόγου το αληθές, το Ιντερνέτ είναι γεμάτο Αλκοολικούς Αστέρες:

https://el-gr.facebook.com/pages/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%91%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1%CF%82/250104201699975

ή

http://alkoolikosasteras.blogspot.gr/

(το τελευταίο για να δει ο αναγνώστης μας που δεν έχει πάει ακόμα σχολείο και εξέφρασε κάποιες κριτικές απόψεις σχετικά με το στήσιμο και το περιεχόμενο του μπλογκ της Κέι Εφ Σι: υπάρχουν και χειρότερα…).