25η αγωνιστική: Έλα Αλέκο. Πόσο ήρθε η Kazu FC;;;; ΠΟΣΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Όσοι διαβάζανε μικροί τις περιπέτειες του Αστερίξ του Γαλάτη, θα ξέρανε ότι μόνο ένα πράγμα φοβόντουσαν οι ατρόμητοι Γαλάτες: μην τυχόν και τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Όσοι παρακολουθούν τώρα την Kazu FC, θα ξέρουν ότι ένα πράγμα μόνο φοβούνται οι παίκτες της (εκτός από την οργή του Προέδρου): το ματς που ακολουθεί μετά από ένα νικηφόρο σερί 2 αγωνιστικών. Πόσες και πόσες φορές δε σταμάτησαν οι προσπάθειες των παικτών της ομάδας μας στην κατάρα της 3^ης σερί νίκης; Πόσες φορές συνέβησαν χίλια δυο ευτράπελα λίγο πριν φτάσουμε κοντά στο όνειρο; Πόσες φορές πατήσαμε τη μπανανόφλουδα λίγο πριν τη γραμμή του τερματισμού; Πόσες φορές φτάσαμε στην πηγή και δεν ήπιαμε νερό; Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα βουνά; (για να μη λένε κάποιοι κάποιοι ότι είμαστε άσχετοι από ποίηση). Ε λοιπόν οι παραδόσεις είναι για σπάνε και ο συμπαθής Αλέκος το ιδανικό θύμα….

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, η ομάδα μας παρουσιάστηκε πλήρης, κι όταν λέμε πλήρης φυσικά δεν εννοούμε με όλους της τους παίκτες παρόντες (αυτό είναι πλέον όνειρο θερινής νυκτός), απλά με αρκετούς παίκτες ώστε να μην χρειαστεί να ψάχνουμε για προσθήκες της τελευταίας στιγμής από την ομάδα νέων (οι οποίοι πάντως άρπαξαν από τον Μαλλιά (με συγχωρείτε από τα μαλλιά) την ευκαιρία στο ματς με τους AC/DC). Η σύνθεση; Απλή: Φάντομ κάτω από τα δοκάρια, Τσίρος, Πρόεδρος στην άμυνα (νέο τρίκ), Εντολοδόχος στα χαφ και Μπάρμαν φουνταρισμένος. Η έκπληξη της τελευταίας στιγμής ήταν η παρουσία του Μαλλιά στον πάγκο της ομάδας αντί του Αρχηγού μας, ο οποίος απουσίαζε για οικογενειακούς λόγους (η διοίκηση αρνήθηκε πεισματικά να δώσει περισσότερες πληροφορίες). Οι αντίπαλοι; Ακόμα πιο απλοί: τίμια λαϊκά παιδιά, με το Seat Leon τους, μπλουζάκι με V μέχρι τον αφαλό, σταυρουδάκι αλά καμάκι στη Ρόδο το ’80, τίμιο τατουάζ με κινέζικα, με δυο λόγια η απάντηση των δυτικών προαστίων στη μάστιγα των χιπστεράδων (οι οποίοι ευτυχώς αποτελούν είδος προς εξαφάνιση στο εξίσου λαϊκό MAC). Το σκηνικό φυσικά ολοκλήρωνε το απαραίτητο ξεφτιλοπούτανο , θεσμός που είχε ξεχαστεί τις τελευταίες αγωνιστικές (θυμίζω ότι την τελευταία φορά που είδαμε ότι στο παιχνίδι με τους Poc Porn, που είχαν φέρει ένα ξεφτιλοπουτανάκι σχεδόν ανάξιο λόγου). Και το όνομα των αντιπάλων; Αλέκος… (μα καλά πλάκα κάνουν οι τύποι, δε μπορούσαν να βρουν ένα σοβαρό όνομα; Ομάδα φτιάξανε, δε βαφτίσανε το σκύλο τους. Δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι υποβαθμίζουν την ποιότητα του πρωταθλήματος; Ερασιτεχνισμός σε όλο του το μεγαλείο. Και για όσους ζητάνε να δείξω επιείκεια, απλά να πω ότι το γεγονός πως είναι καινούργιοι δεν αποτελεί δικαιολογία, οριακά μπορεί κανείς να ανεχθεί το άθλιο στυλ τους, αλλά να πονάνε και τα αυτάκια μας μετά τα ματάκια μας, ε παραπάει)…

Όχι ακριβώς, αλλά θα μπορούσε...

Το ματς:

Η ομάδα μας ξεκίνησε αρκετά διστακτικά, (άλλωστε πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα λαϊκά παιδιά συνήθως ξέρουν μπάλα και αυτά τα λαϊκά παιδιά είχαν μπαλαδόφατσες που κάνανε μπαμ από μακριά), ο αιώνιος φόβος του ανθρώπου μπροστά στο άγνωστο… Φοβόταν ο Γιάννης το θεριό και το θεριό το Γιάννη με λίγα λόγια, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε μια εντελώς ανάλατη σούπα. Αλλεπάλληλα λάθη στη μεσαία γραμμή δεν επέτρεπαν στην ομάδα μας να απειλήσει με αξιώσεις, ενώ ο Μπάρμαν στην κορυφή δε μπορούσε με κανέναν τρόπο να πάρει τη μπάλα, καθώς οι συμπαίκτες του αδυνατούσαν να τον τροφοδοτήσουν, γεγονός που επέτεινε τον εκνευρισμό στα παλικάρια μας. Κάπου εκεί η γριά αλεπού των πάγκων (τον προπονητή μας εννοώ), έκανε την κίνηση ματ: πέρασε το Μαλλιά στη θέση του νευρικού Τσίρου και η ομάδα μας ανέβηκε κατακόρυφα. Μάλιστα ο Μαλλιάς ήταν αυτός που μετά από καραμπόλα άνοιξε το σκορ για να χαρακτηριστεί δικαίως η ΧΡΥΣΗ ΑΛΛΑΓΗ. Το 2-0 δεν άργησε να έρθει από τον Εντολοδόχο με πλασέ στην κλειστή γωνία. Δυστυχώς ο πρώτος σκόρερ της ομάδας μας και πρόσφατα βραβευθείς Εντολοδόχος, έκανε ένα απρόσεκτο μαρκάρισμα, γεγονός που έδωσε την ευκαιρία στο Σταμάτη (σας είπαμε ότι είναι λαϊκά παιδιά) να κάνει το 2-1. Περιττό να αναφέρω ότι κρύος ιδρώτας έλουσε τα όμορφα μαλλάκια μας, καθώς η επάρατη Καζουδιά δεν φαινόταν πολύ μακριά, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι είχαν προηγηθεί και 2 σερί νίκες… Ο Μπάρμαν όμως είχε διαφορετική γνώμη και με απίστευτη προσωπική ενέργεια, τριπλό σπάσιμο της μέσης, διπλή περιστροφή στον αέρα και αριστερό πλασέ που θα άφηνε και τον κ. Κωστάλα άφωνο, έκανε το 3-1 στην εκπνοή του ημιχρόνου.

Ο Μπαρμαν εκτελεί με διπλή περιστροφή στον άερα...

 Το νερό είχε πλέον μπει στο αυλάκι, το σπάσιμο της κατάρας ήταν κοντά και το έβλεπες στο ασπράδι των ματιών των παικτών μας ότι τίποτα δε θα τους σταματούσε από την τρίτη σερί νίκη τους. Ο Πρόεδρος εμφανίστηκε ανεβασμένος στο β’ ημίχρονο και άρχισε να παίρνει και επιθετικές πρωτοβουλίες (είχε περισσότερο ανασταλτικό ρόλο στο πρώτο ημίχρονο) και με ξερό δεξί σουτ έκανε το 4-1, για να ακολουθήσει νέα σόλο του Μπάρμαν για το 5-1. Ο ίδιος παίκτης έκρυψε τη μπάλα και την εμφάνισε στο δεξί πόδι του Προέδρου, που δεν είχε παρά να τη σπρώξει στο πλεκτό για το 6-1. Κάπου εκεί υπήρξε μια μίνι χαλάρωση η οποία είχε σαν αποτέλεσμα ο Αλέκος να μειώσει με το Σταμάτη (μα δεν είναι πρόταση τώρα αυτή) σε 6-3 (χατ-τρικ ο Σταμάτης του Αλέκου) και να χάσει μεγάλη ευκαιρία σε δοκάρι του ξαδέρφου του Πάνου Μιχαλόπουλου. Ο Μπάρμαν όμως δεν είχε όρεξη για αστεία κι εκεί που ο Πρόεδρος με τον Τσίρο σταμάτησαν αυτός συνέχισε για να κάνει το 7-3 και να δώσει τέλος στη σεμνή τελετή.

Ταμείο:

Μεστή και σοβαρή εμφάνιση από τα παλικάρια μας με μπροστάρη το Μπάρμαν που τέτοια ματς τα έχει πιεί με το ποτήρι (στην Kazu δεν τα τρώμε με το κουτάλι, το πιάσατε το υπονοούμενο έτσι;;).. Σημαντική βοήθεια είχε η ομάδα μας από τον αειθαλή Μαλλιά, ο οποίος δυστυχώς αποχώρησε με τραυματισμό πριν καλά καλά προλάβει να επιστρέψει στην αγωνιστική δράση. Τρεις ακόμη βαθμοί από την ομάδα μας στο κυνήγι της κορυφής και φυσικά η πολυπόθητη τρίτη σερί νίκη σκόρπισε χαμόγελα στα αποδυτήρια της ομάδας μας, όπου δεν έλειψαν οι σαμπάνιες, το χαβιάρι και τα απαραίτητα τραβέλια.