3η αγωνιστική: Προέδρου παρόντος πάσα αρχή παυσάτω: 5-2

    Ξέρετε τι μου αρέσει στους Καζούληδες; Ότι είναι ωραία άτομα. Και δεν το λέω επειδή υποστηρίζω Καζού Εφ Σι. Το λέω επειδή τους πάω. Να, ο ένας μπορεί να φροντίζει μικρά παιδάκια, ο άλλος να εργάζεται νύχτα σαν το σκυλί, οι άλλοι να είναι μέχρι δύο ώρες πριν το παιχνίδι σε αντιφασιστικά συλλαλητήρια. Αλλά όταν ο καραφλός διαιτητής (πού είσαι Βασίλη;) σφυρίξει, είναι όλοι εκεί με τα κίτρινα φανελάκια τους. Εντάξει όχι και όλοι, ο Πρόεδρος είχε ένα άλλο ματσάκι με την ΑΕΚ – άνθρωπος εκλεκτικός, ο Πρόεδρος έχει διάφορα εξωτικά χόμπι: ικεμπάνα, συλλογή κολεοπτέρων, ποδόσφαιρο σάλας. Αλλά οι άλλοι ήταν παρόντες: ο Φάντομ, ο Εντολοδόχος, ο Κάπτεν, ο Τσίρος, ο Μαλλιάς, ο Μπαρτέντερ.

    Ναι! Καλά διαβάσατε! Την Τετάρτη 25 Σεπτέμβρη, τρεις μήνες πριν τα Χριστούγεννα ο Μπαρτέντερ ήταν στο γήπεδο! Τι καλύτερο δώρο για τα παιδάκια; Και όχι μόνο αυτό. Στο ματς της 4ης αγωνιστικής παρευρέθηκε και ένα πρόσωπο-έκπληξη: η κυρία Μαλλιά με τον μέλλοντα Μαλλιά Τζούνιορ! Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για να μη χάσουμε την μπάλα (και μετά ποιος τον ακούει τον Ντουντούκα).

     Εν μέσω μιας εβδομάδας έντονης και ταραγμένης, μοναδική ανάσα κίτρινου και γαλάζιου σε ένα φόντο μαυρίλας και παραλλαγής, απρόσμενη νότα ξενοιασιάς σε μια συμφωνία βίας, βλακείας και σκοταδισμού, ελπιδοφόρα υπόσχεση ευ αγωνίζεσθαι και αλληλεγγύης ενάντια στη ντοπαρισμένη καφρίλα ήταν το ματσάκι της KFC κόντρα στους νεοφώτιστους στην κατηγορία Beers. Τώρα θα μου πείτε πού πάνε οι ταλαίπωροι με τέτοιο όνομα να παίξουν κόντρα στην ομάδα με το ποτήρι του μαρτίνι στη θέση της καρδιάς; Αφού κάθε καζουιστής έχει καταναλώσει στην καριέρα του πιο πολλές μπύρες απ’όσα μαύρα μπιλάκια (δεν λέω για σένα Μπαρτέντερ, εσύ είσαι μαύρος στην ψυχή) έχουν τα γήπεδα του Μπάμπη. Ε, τι να σας πω, δεν ξέρω.

    Εν πάση περιπτώσει, έξι οι Μπυράκηδες, έξι κι εμείς, θα μπορούσε να πει κανείς ότι το παιχνίδι ήταν 50-50. Αλλά δεν είναι έτσι. Όταν οι άλλοι πίνουν γκαζόζες βλέποντας ποδόσφαιρο, εμείς κάνουμε ζέσταμα. Όταν οι άλλοι έχουν σαλιάρες, εμείς έχουμε καλαίσθητες εμφανίσεις. Και όταν οι άλλοι έχουν ξεφτιλοπούτανα για κοινό, εμείς έχουμε την κυρία Μαλλιά με τη φωτογραφική της μηχανή (προσεχώς καταπληκτικές φωτογραφίες του ματς) και τον νεαρό Μαλλιά που κατά τις φημολογίες έχει ήδη έτοιμο συμβόλαιο στην KFC. Με άλλα λόγια, μιλάμε για διαφορά ΚΛΑΣΗΣ. Η οποία έγινε φανερή με το που ξεκίνησε το παιχνίδι. Ο Μπαρτέντερ, φινετσάτος και αεράτος, όπως τον αγαπήσαμε, κόλλησε δύο γκολάκια στο πιτς φυτίλι, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο είναι σαν το ποδήλατο: και τα δύο γίνονται με τα πόδια. Αλλά και η Καζού, όπως ακριβώς τη λατρέψαμε, φρόντισε να εισπράξει στα καπάκια άλλα δύο, για να έρθουν τα πράγματα στα ίσα και οι καρδούλες των φιλάθλων να πάνε Μαρούσι-Κούλουρη οικονομική θέση.

    Αν ήμασταν σε αρχαία τραγωδία, θα είχε εμφανιστεί ο από μηχανής θεός για να σώσει την κατάσταση. Επειδή όμως βρισκόμασταν στα γηπεδάκια του Μπάμπη, εμφανίστηκε αίφνης ο από αυτοκινήτου Πρόεδρος, καταϊδρωμένος, σκασμένος από τη φουτσαλική εμπειρία και με κάτι ανεκδίηγητες κίτρινες φωσφοριζέ κάλτσες που δεν πήγαιναν καθόλου με την εμφάνιση. Έστω κι έτσι, όμως, κατάφερε να φέρει τα πάνω κάτω: κατέβασε ραγδαία τοn μέσο όρο ηλικίας, έδωσε νέα πνοή στην ομάδα, ενέπνευσε φαντασία στην επίθεση και καθησύχασε κοινό και παίχτες. Και κάπως έτσι, από ‘κει που διαφαινόταν ντέρμπι στον ορίζοντα, το ματς εξελίχθηκε σε ευχάριστο περίπατο. Σκληρό μεν, καθώς οι Καζούληδες έχουν αρχίσει να γίνονται σκληροτράχηλοι και τσαμπουκαλήδες (ουκ ολίγοι Mπυράκηδες βρέθηκαν ανάσκελα να μορφάζουν – φαίνεται ότι η σκληρή γραμμή που θέλει να περάσει ο Πρόεδρος έχει αρχίσει να φέρνει αποτελέσματα). Σκληρό περίπατο, λοιπόν, αλλά... Μια στιγμή, τι πάει να πει σκληρός περίπατος; Σκληρό είναι ένα παξιμάδι, το πεζοδρόμιο, αλλά όχι ο περίπατος. Μάλλον παρασυρθήκαμε.

    Ας επανέλθουμε καλύτερα στο ματς. Το σκορ είναι 2-2, ο Πρόεδρος μπαίνει στο παιχνίδι... και ματ σε τρεις κινήσεις. Ένα: ο Αρχηγός κλέβει, κατεβαίνει από τα αριστερά, πασάρει στον Εντολοδόχο που τη δίνει στον Τσίρο συνεχίζοντας την κίνησή του, ο Τσίρος την πατάει και ο Εντολοδόχος με ένα ξερό σαν παξιμάδι σουτ σημειώνει το πρώτο από πολλά γκολ στη φετινή διοργάνωση. Δύο: ο Μαλλιάς με ατομική προσπάθεια κατεβάζει την μπάλα, ντριμπλάρει, σουτάρει και στο ριμπάουντ μπαίνει με την μπάλα και τον αντίπαλο τερματοφύλακα στο τέρμα. Τρία: μετά από απανωτά χαμένα τετ-α-τετ και εξ επαφής σουτ, το πείσμα του Εντολοδόχου και του Προέδρου ανταμείβεται, αφού ύστερα από μεταξύ τους συνδυασμό ο δεύτερος σημειώνει το δεύτερο προσωπικό του τέρμα στη δεύτερη συμμετοχή του (τυχαίο; μάλλον). 5-2!

    Από ‘κει και πέρα δεν έμενε παρά να σφυρίξει ο ρέφερι, πράγμα που έκανε λίγα λεπτά αργότερα προς μεγάλη απογοήτευση του κακόμοιρου ξεφτιλοπούτανου (ευτυχώς ο καιρός είναι ακόμα ήπιος τα βράδια στο Μαρούσι). Και ενώ εκείνη παρηγορούσε τους Μπυράκηδες, η κυρία Μαλλιά έβγαζε αναμνηστική φωτογραφία την ομάδα. Εντάξει, με τσακώσατε. Η φωτογραφία βγήκε πριν το ματς, ήθελα να δω ποιοι ήσασταν στις κερκίδες (και ξέχασα να το γράψω στην αρχή).

     Ανακεφαλαιώνοντας, δεύτερη σερί νίκη για την ομάδα της καρδιάς μας, που δείχνει να βρίσκει σιγά σιγά τα πατήματά της (καλά, ας μη λέμε μεγάλες κουβέντες) και, αν μη τι άλλο, επιδεικνύει αξιοθαύμαστη πολυφωνία στην επίθεση, αφού στα τρία πρώτα ματς έχουν σκοράρει όλοι οι παίχτες (εκτός από τον Φάντομ, αλλά αυτός είναι σαν την κόμπτρα, χτυπάει εκεί που δεν το περιμένεις). Την εικόνα του αγώνα συνόψισε επιγραμματικά ο Εντολοδόχος σε μια λακωνική δήλωση μπαίνοντας στη φυσούνα: «Καζού Εφ Σι, Γαμήστε τους Ναζί!»

...αξιοθαύμαστη πολυφωνία στην επίθεση...