5η αγωνιστική: Αγχωτική επικράτηση με 3-2 επί των Καθαρμάτων...

Δεν είναι λίγα τα βράδια που έχω περάσει διαλογίζομενος επί των θεμάτων της Kazu FC, για το 4-4-2, για την αγωνιστική ταυτότητα, για τη φιλοσοφία, για το χρώμα κάλτσας που πρέπει να φοράμε, τι μπύρα πρέπει να πίνουμε κλπ κλπ κλπ. Μια μεγάλη απορία μου είναι, γιατί αυτή η ομάδα ειδικά αφού μετακόμισε από την Τρίτη στην Τετάρτη δεν είναι (άντε να μην πω πρώτη) μέσα στην πρώτη τριάδα του πρωταθλήματος και χάνει αυτές τις θέσεις από (συμπαθάτε με) διάφορα ξεφτιλισμένα σαπάκια. Σκέφτηκα και διαλογίστηκα όλη τη νύχτα για αυτό το θέμα και κατέληξα ότι τα δυο τελευταία ματς είναι ενδεικτικά και εντελώς κατατοπιστικά.. Αλλά ας μιλήσουμε καλύτερα για το ματς της τελευταίας αγωνιστικής κόντρα στα Καθάρματα.

Υπερπλήρης κατέβηκε η ομάδα μας στον αγώνα καθώς απουσίαζε μόνο ο Μπάρμαν. Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ή την ευλογία (διαλέγετε και παίρνετε) των δύο αλλαγών το τεχνικό τιμ μας προχώρησε σε μια ρηξικέλευθη κίνηση κι εφάρμοσε μια πρωτοποριακή τακτική με συνεχείς αλλαγές ανά τακτά χρονικά διαστήματα οι οποίες κατάφερναν να κρατούν διαρκώς φρέσκια την ομάδα χωρίς όμως να διαταράσσονται οι εύθραυστες ισορροπίες και η χημεία της ομάδος. Οι αντίπαλοι μας; Παντελώς άγνωστοι και παντελώς άσχετοι.  Η τακτική τους; Η γνωστή τακτική που συναντάμε σε αυτήν την κατηγορία: δυο κώνοι βιδωμένοι στην άμυνα, ένας περιπτεράς στην επίθεση και ένας τέταρτος τη χρησιμότητα του οποίου δεν καταλάβαμε ποτέ. Προχωρημένης ηλικίας, προχωρημένης μπυροκοιλιάς και παρωχημένης αντίληψης περί ποδοσφαίρου. Απλά και συνοπτικά.

Η ομάδα μας ξεκίνησε με Ντουντούκα κάτω από τα δοκάρια, Τσίρο, Μαλλιά, Λατίνο, Εντολοδόχο και την ηγεσία στον πάγκο. Έκανε ένα πρώτο ημίχρονο σεμιναριακού επιπέδου που θα διδάσκεται σε όλες τις σχολές ποδοσφαίρου στα χρόνια που θα έρθουν. Κλείσανε όλους τους χώρους στην άμυνα, πνίξανε κάθε προσπάθεια των αντίπαλων παικτών και δεν τους έδωσαν καμία ελπίδα ότι θα μπορούσαν να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο από έναν αξιοπρεπή εξευτελισμό. Ψύχραιμα και μεθοδικά κατάφεραν να προηγηθούν με τέρματα του Προέδρου (πρώτος ριμπάουντερ της ομάδας) και του Μαλλιά σε μια μαγική φάση με άψογο πέταγμα Ντουντούκα, κοντρόλ στον αέρα από Μαλλιά και βολέ πριν η μπάλα πέσει στο έδαφος για το 2-0 και την αποθέωση από συμπαίκτες αλλά και την αναγνώριση από τον αρχιδιαιτητή και τους αντιπάλους. 2-0 ημίχρονο με άψογη εμφάνιση.

Αγαπημένη μου παράνοια…

Και κάπου εκεί έγινε η κλασσική Καζουδιά. Βαρεθήκαμε, κουραστήκαμε, την ψωνίσαμε, την είδαμε, αποφασίσαμε να μην τους ξεφτιλίσουμε τελείως, να δώσουμε λίγη ελπίδα στο λαουτζίκο; Θα σας γελάσω… Το θέμα είναι ότι καταφέραμε να κάνουμε ένα δικό μας ματς, ντέρμπυ από το πουθενά. Ανεξήγητα πουλήματα της μπάλας χωρίς καμία πίεση, πανικός χωρίς λόγο, νεύρα, ένταση, φωνές κι ενώ εμείς ελέγχαμε το ματς και οι άλλοι ήταν που δε μπορούσαν να περάσουν το κέντρο. Κάπως έτσι έγινε το 2-1 έπειτα από λάθος στη μεσαία γραμμή και κάκιστη επιστροφή, ενώ κινδυνέψαμε και σε ακόμη 3-4 τουλάχιστον περιπτώσεις από μια ομάδα η οποία δεν είχε φαντασία, δεν είχε κίνηση και γενικά ήτανε ένα μαύρο χάλι. Μη με ρωτάτε πως σας παρακαλώ. Ευτυχώς το αντίστοιχο λάθος το δικό τους ο Λατίνος κι ο Εντολοδόχος το εκμεταλλεύτηκαν κι έγραψαν το 3-1 (με σκόρερ τον τελευταίο) για να αποκτήσουμε και πάλι μαξιλαράκι ασφαλείας. Δυστυχώς δεν είχαμε πει την τελευταία μας κουβέντα και με νέο τραγικό λάθος επιτρέψαμε στα Καθάρματα να πλησιάσουν και να κάνουν το 3-2 και ως εκ τούτου να γίνει στα τελευταία 5 λεπτά το παιχνίδι άνω-κάτω. Φυσικά τα παλικάρια όταν σοβαρέψαμε δεν κάνανε ούτε μια φάση και περιοριστήκαν σε διαμαρτυρίες στον Αρχιδιαιτητή, αλλά η ζημιά στη ψυχολογία και το γόητρο μας είχε γίνει. Οι παίκτες κατάφεραν να κρατήσουν το 3-2 με τον Πρόεδρο να κρατάει περισσότερο τη μπάλα στα πόδια του σε μια προσπάθεια να αποφορτίσει την άμυνα, γεγονός που εκνεύρισε τον Τσίρο και στη συνέχεια τον Πρόεδρο που αντάλλαξαν βαριές κουβέντες μετά το τέλος του αγώνα. Τέλος καλό, όλα καλά και ακόμη 3 βαθμοί στο τσεπάκι για την ομάδα που έφτασε τους 9 βαθμούς όσους και 3-5 Πηγάδια στην κορυφή της βαθμολογίας…

Ταμείο:

Είναι εμφανίσεις σαν του πρώτου ημιχρόνου που μας κάνουν να λέμε ότι δε γίνεται να χάνουμε το πρωτάθλημα από διάφορους μεθύστακες δεινόσαυρους και 40άρηδες με μπυροκοίλια και εμφανίσεις σαν αυτή του δεύτερου ημιχρόνου που εξηγούν γιατί ενώ είμαστε για ψηλά τερματίζουμε μια ζωή 8^οι με το ζόρι. Λίγη αυτοκτονική διάθεση, πολύ χαλάρωση και η επάρατη Καζουδιά θα γίνει και θα μείνουμε με την απορία της προηγούμενης βδομάδας: «Πώς χάσαμε από αυτούς;» Στον προηγούμενο αγώνα το κενό ήταν στα α’ ημίχρονο και το ξύπνημα δεν ήταν αρκετό, προχτές στο β’ ημίχρονο και μας έσωσε το μαξιλαράκι των 2 γκολ. Την επόμενη Τετάρτη;

Αποδεικνύεται ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ομάδας αυτής, είναι ο κακός της ευατός...