4η αγωνιστική: Δεν τα κατάφεραν

Όλοι περίμεναν με αγωνία την τρίτη σερί νίκη της KFC (κατόρθωμα που θα είχαμε να δούμε από την περίοδο Ιανουαρίου-Φεβρουαρίου 2013). Πόσω μάλλον που αντίπαλοι ήταν (πάλι) οι Αργόσχολοι, η ομάδα-όνομα-και-πράγμα που πριν από μόλις δύο εβδομάδες είχε ηττηθεί από τους Καζούληδες με 3-1 (θυμηθείτε: http://kazufcofficial.blogspot.gr/2013/09/3-1.html). Αλλά οι Καζούληδες δεν τα κατάφεραν. Έχασαν με 4-3.

Ας μη σχολιάσουμε την ομολογουμένως περίεργη κλήρωση για άλλη μια σεζόν (να δούμε πόσες φορές θα παίξουμε εφέτο με τους «Αργόσχολους»), ας δούμε τι συνέβη το βράδυ της Τετάρτης στο Μαρούσι. Απέναντι στους Ακαμάτηδες, που είχαν κατέβει αυτή τη φορά στο γήπεδο χωρίς ξεφτιλοπούτανα και με περισσότερους υπέρβαρους στην ομάδα, παρατάχτηκαν οι Φάντομ, Μαλλιάς, Εντολοδόχος, Τσίρος, Πρόεδρος και Λατίνος (ο Αρχηγός που είχε δηλωθεί στην αποστολή, ένιωσε ενοχλήσεις στην πρωινή προπόνηση και δεν έπαιξε). Στη σφυρίχτρα, ο διαιτητής της καρδιάς μας, ο Βασίλης, για πρώτη φορά στη νέα σεζόν. Όλα έμοιαζαν ιδανικά, μέχρι και ο καιρός που είχε δροσίσει μετά από μήνες, μέχρι και το ξεκίνημα: μετά από τις παραδοσιακές λάθος μεταβιβάσεις και ριψοκίνδυνες πρωτοβουλίες των λατρεμένων της εξέδρας, ο Εντολοδόχος έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα: σκόραρε έπειτα από ωραίο συνδυασμό που έδειξε τι θα μπορούσαν να κάνουν οι Καζούληδες, αν ήθελαν…

Αλλά μάλλον δεν ήθελαν. Γιατί αμέσως μετά ακολούθησε μπλακ-άουτ. Και όταν λέμε μπλακ-άουτ, εννοούμε ολικό μπλακ-άουτ, χειρότερο κι από εκείνο που βύθισε στο σκοτάδι την βορειοανατολική Αμερική τον Αύγουστο του 2003. Ένα απερίγραπτο λάθος της άμυνας έδωσε την ευκαιρία στους Αξύριστους να ισοφαρίσουν, λίγο αργότερα σημείωσαν ένα ομολογουμένως εντυπωσιακό γκολ από τη μέση του γηπέδου και στη συνέχεια εκμεταλλευόμενοι την ολιγωρία της άμυνας, σημείωσαν άλλα δύο τέρματα που έκαναν τον Ντουντούκα να αφρίζει. Ο Ντεμέντορ δεν πίστευε στα μάτια του: αυτά του ‘λέγαν «Χάνουμε 4-1» και ‘κείνος απαντούσε «Δεν σας πιστεύω!»

Και κάπως έτσι, σε μόλις 25 λεπτά παιχνιδιού, η Καζού είχε μείνει πίσω στο σκορ και φαινόταν καταδικασμένη στην ήττα. Αλλά όπως έλεγε και ο Μανόλης Μαυρομμάτης (παλιός σπορτσκάστερ και μετέπειτα ευρωβουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία) «το ποδόσφαιρο τελειώνει στο 90». Οι Καζούληδες είχαν λοιπόν άλλα 65 λεπτά για να ανατρέψουν την κατάσταση. Πρώτη κίνηση του προπονητή ήταν να βγάλει τον Τσίρο που δεν φημίζεται για την ικανότητά του στο σκοράρισμα και να επιλέξει ένα πιο επιθετικογενές σχήμα με Λατίνο και Πρόεδρο μπροστά, Μαλλιά και Εντολοδόχο να ξεκινούν επελάσεις από τα μετόπισθεν. Θες επειδή ξεφούσκωσαν, θες επειδή κουράστηκαν, θες επειδή φοβήθηκαν, οι Αγύμναστοι έκατσαν. Στο γήπεδο ήταν σαν να παίζει μία ομάδα μόνο, η KFC. Απανωτές επιθέσεις σταματούσαν είτε στην ταμπουρωμένη άμυνα, είτε στον εκνευριστικά καλό τερματοφύλακα, είτε με τάκλιν και φάουλ (πόσες φορές έχετε δει παίχτη να παίρνει κάρτα σε 5 επί 5; Ε, ο κοκκινοτρίχης Ακατανόμαστος πήρε μία κίτρινη και γλύτωσε στο τσακ τη δεύτερη). Αλλά μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του μέρα. Ο Λατίνος κέρδισε με το σπαθί του ένα φάουλ σε ευνοϊκή θέση, συγκέντρωσε όλη τη ζοχάδα για τις κλοτσιές που είχε φάει, υποδέχτηκε την πάσα του Μαλλιά και με μια καραβολίδα (που λέγαμε και ως παιδιά) έδωσε το σύνθημα της επιστροφής.

Ο Πρόεδρος, που είχε λυσσάξει, πήρε το ζήτημα προσωπικά (είχε εισπράξει κι αυτός ουκ ολίγες κλοτσιές από τους Αδιάφορους) και ύστερα από πολλές μάταιες ατομικές προσπάθειες, κατάφερε επιτέλους με ένα όμορφο σουτ στην κλειστή γωνία να νικήσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα (και να σκαρφαλώσει στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερς με την ευκαιρία). Οι Ανεπρόκοποι απλώς δεν υπήρχαν στο γήπεδο, ενώ οι Καζούληδες από την άλλη είχαν αφηνιάσει. Και ενώ όλα έδειχναν ότι η ισοφάριση δεν είναι μακριά, ο Βασίλης αναφώνησε «Όπου βγει η μπάλα, τελειώνει» και ο μικρόψυχος τερματοφύλακας των Ακαταλόγιστων, μόλις έπιασε την μπάλα στα χέρια του, την πέταξε έξω, δείγμα του πόσο χεσμένοι ήταν οι Ανεκδίηγητοι. Οι Καζούληδες δεν μπορούσαν να το πιστέψουν. Νόμιζαν λόγω του ηλίθιου του Μαυρομμάτη ότι είχαν άλλα 40 λεπτά για να καθαρίσουν το παιχνίδι. Όμως ο Βασίλης δεν είχε άλλη επιλογή από το να σφυρίξει τη λήξη. Και οι Καζούληδες να πάνε προς τα αποδυτήρια, απογοητευμένοι και θυμωμένοι που πήγε στράφι η υπερπροσπάθεια του δεύτερου ημιχρόνου.

Τι έφταιξε λοιπόν (γιατί μετά από τέσσερις αγώνες μπορούμε να κάνουμε έναν πρώτο απολογισμό); Όσοι έχουν παρακολουθήσει λίγο την ομάδα φέτος, πέρυσι, πρόπερσι, θα ξέρουν ότι τα παιδαριώδη λάθη στην άμυνα, η επιθετική δυστοκιά, οι πάσες μέχρι αηδίας, το διαζύγιο με το ένα-δύο είναι σήματα κατατεθέντα της KFC. Μήπως λοιπόν, έφταιγε η μικρή και γλιστερή μπάλα που δεν εννοούσε να κάτσει ήσυχη και να πάει ίσια, σκαρώνοντας βρώμικα αστεία στους Καζούληδες; Μπορεί, αλλά και οι Απροσάρμοστοι με την ίδια μπάλα έπαιζαν... Μήπως άραγε έφταιγε η ξαφνική αλλαγή του καιρού; Δεν αποκλείεται, αλλά οι άλλοι γιατί δεν επηρεάστηκαν; Όχι, η απάντηση κατ’ εμάς είναι άλλη: αυτό που έκανε τη διαφορά σε σχέση με τη 2η αγωνιστική ήταν η έλλειψη τσαμπουκά. Και εξηγούμαι: στο προηγούμενο ματς, ακόμα κι αν έχαναν τις κόντρες με τον κοκκινοτρίχη-τσιμεντοκολώνα, οι Καζουιστές ήταν μέσα σε όλες τις μάχες, τζαρτζάρανε, κάνανε και κανά φάουλ, με δυο λόγια δείξανε από την αρχή ποιος είναι το αφεντικό. Στο δεύτερο παιχνίδι, αντιθέτως, γίνανε σάκος του μποξ και βρέθηκαν ουκ ολίγες φορές στον χλοοτάπητα.

Και για να βάλουμε πιο βαθιά το μαχαίρι στο κόκαλο: Γιατί οι Καζούληδες ήταν τόσο ξεψυχισμένοι; Αναλύοντας τα αποτελέσματα των τεσσάρων πρώτων αγωνιστικών, βρεθήκαμε ενώπιον της εξής παράξενης σύμπτωσης: οι δύο ήττες συνέβησαν δύο κοινές Τετάρτες, ενώ οι δύο νίκες τις δύο Τετάρτες του Σεπτεμβρίου που έγιναν μεγάλα αντιφασιστικά συλλαλητήρια. Και, ενώ θα περίμενε κανείς ότι εκείνες ακριβώς τις Τετάρτες οι Καζούληδες που είχαν κατέβει στις πορείες θα ήταν κουρασμένοι (μην ξεχνάμε ότι τα παιχνίδια έγιναν στις έντεκα και στις δέκα και μισή), αντιθέτως εκείνοι πετούσαν φωτιές στο γήπεδο. Είναι τυχαίο; Δεν ξέρω... Αναρωτιέμαι μήπως η αδρεναλίνη, η ένταση, η τσίτα, μαζί με μια μικρή δόση δακρυγόνου και τσίκνας από καμένα σκουπίδια είναι το «φάρμακο» των Καζούληδων. Τα συμπεράσματα δικά σας...

Και για να κλείσουμε με μια ευχάριστη νότα, σας μεταφέρω ένα χαριτωμένο ενσταντανέ: κατά την έξοδο των παικτών από το γήπεδο, ένας ρεπόρτερ ρώτησε, λίγο φοβισμένος, τον Εντολοδόχο: «Έχετε να δηλώσετε κάτι;». Εκείνος σκέφτηκε λιγάκι, κοίταξε τον ρεπόρτερ στα μάτια και απάντησε: «Καζού Εφ Σι – Γαμήστε τους Ναζί». Ο ρεπόρτερ χαμογέλασε.