17η αγωνιστική: 5 Πουλάρια, 7 Ξεφτίλες κι ο Μαλάκας

Μπορεί μια ομάδα να χάσει και ταυτόχρονα να θριαμβεύσει; Μπορεί μια ομάδα να βάλει τρικλοποδιά και να ξεμπροστιάσει όλο το σαθρό οικοδόμημα της ελληνικής (κι όχι μόνο) κοινωνίας; Μπορεί μια ομάδα να τα βάλει με θεούς και δαίμονες και να βγει αλώβητη; Μπορεί μια ομάδα να κάνει τη μάχη των Θερμοπυλών, το έπος του ’21 και το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο να μοιάζουν με βαρετές ιστορίες που ούτε 5χρονο δε θα θέλει να ακούσει πριν κοιμηθεί; Η απάντηση είναι ότι ΜΠΟΡΕΙ, μόνο μια ΟΜΑΔΑ και τη λένε KAZU F.C.

Το ματς:

Το σκηνικό ήταν στημένο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα τους. Ο Εντολοδόχος με το ένα πόδι στη Γερμανία, ο Μαλλιάς με το ένα χέρι στην κούνια, ο Φάντομ με τα δυο χέρια και τα δυο πόδια στο γραφείο κι ο Λατίνος πίσω από το φακό. Οι υπόλοιποι; Τρέχανε και δε φτάνανε για να προλάβουν να είναι στην ώρα τους σε ένα παιχνίδι που ορίστηκε τα άγρια χαράματα. Οι Ξεφτίλες ήταν εκεί, παρατεταγμένοι και υπερπλήρεις, με το άθλιο στυλ τους, την αμπαλοσύνη τους, τις τάπες τους και το γαμημένο το Εθνίκι με μπλούζα Γκαρσία. Έστω και καθυστερημένα τα παλικάρια μας παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο με τους Βενιαμίν κάτω από τα δοκάρια, Τσίρο και Κάπτεν στην επανεμφάνισή του στην άμυνα, το Μπάρμαν σε ελεύθερο ρόλο και μοναδικό προωθημένο το λατρεμένο μας (ο Θεός να μας κόβει χρόνια και να του δίνει ώρες) Πρόεδρο. Το μήνυμα ήταν σαφές: ΟΥΤΕ ΣΤΟ MAC, ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΓΑΜΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΞΕΦΤΙΛΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ.

Η ομάδα μας μπήκε δυνατά, κι έδειξε ότι παρά τις απουσίες δε μασάει τα αρχίδια της και παρόλο που η πρώτη φάση ανήκε στους Ξεφτίλες, ο Πρόεδρος και ο Μπάρμαν φρόντισαν να απαντήσουν άμεσα με δυο δοκάρια (το ένα από κόρνερ παρακαλώ) και απανωτά ξεφτιλίσματα, είτε στο Εθνίκι/Γκαρσία, είτε στο χοντρό Τζίντζερ, είτε στον Καρακακομοίρη που βρέθηκε στη μεριά του Μπάρμαν και είπε το Δεσπότη Παναγιώτη. Δυστυχώς σε μια ανύποπτη φάση, έγινε η Καζουδιά και ο Μόνος Καλός πλάσαρε το Βενιαμίν για το 1-0. Η απάντηση ήρθε τάχιστα από το Μπάρμαν ο οποίος έκλεψε από τον Καρακακομοίρη κι αφού δεν τον σταμάτησαν με φάουλ (όπως συνήθιζαν υπό την ανοχή του Καινούργιο Διαιτητή που έπρεπε να είχε αποβάλει τουλάχιστον 3 φορές τον Γκαρσία/Εθνίκι), σκόραρε με ιδανικό πλασέ για το 1-1. Η άμυνα μας με Κάπτεν και Τσίρο έκλεισε για τα καλά μετά το αρχικό σοκ, ενώ το εξαιρετικό πρέσινγκ ψηλά, σε συνδυασμό με την πλήρη ασχετοσύνη των αντιπάλων μας που δε μπορούσαν να κάνουν μια επίθεση με τη μπάλα κάτω, οδήγησε το Γκαρσία να θυμηθεί τις ένδοξες ημέρες τις Εθνικής του Ότο και του Φερνάντο και να αρχίσει μαζί με τον Καραγελοίο Τερματοφύλακα να κάνει γιόμες. Ότι δεν κατάφεραν τα σαπάκια όμως, το κατάφερε ο Καινούργιος Διαιτητής ο οποίος σε μια φάση που βρήκαν τα πόδια του Κάπτεν με τον Αρχιμαλάκα/Εθνίκι/Γκαρσία, είδε πέναλτι, βοηθούμενος κι από την τρισάθλια ερμηνεία του Γκαρσία, ο οποίος μετά σηκώθηκε σα να μην τρέχει τίποτα. Ου να μου χαθείς Ξεφτίλα. 2-1 λοιπόν το σκορ με τις πλάτες της παράγκας. Η Θεία Δίκη όμως ήταν εκεί. Κόρνερ του Κάπτεν στο Μπάρμαν, ξεφτίλισμα του τελευταίου σε όποιον βρήκε μπροστά του και 2-2 και τα κωλοδάχτυλα στις κερκίδες για το Γκαρσία δίνανε και παίρνανε την ώρα που οι ομάδες κατευθύνονταν στα αποδυτήρια για το ημίχρονο.

Με την έναρξη του β’ ημιχρόνου ο Γκαρσία εμφανώς ζαλισμένος από τις σακούλες του α’ ημιχρόνου έδωσε νέες ερμηνείες σε χορούς όπως «Γλιστράω ξυπόλητος στα βράχια», «Καλαματιανό την ώρα που σουτάρω», «Σπαγγάτο όταν με ντριμπλάρουν» μέχρι που εκνευρίστηκε και υπέπεσε σε νέο φάουλ έξω από την περιοχή. Έξυπνη εκτέλεση από Τσίρο με πάσα στον Πρόεδρο και 2-3 από το πλασέ του τελευταίου. Δυστυχώς η ισοφάριση δεν άργησε να έρθει σε μια φάση που ο Βενιαμίν μας δεν υπολόγισε καλά κι ενώ φαινόταν ότι την ελέγχει. Οι Ξεφτίλες δεν άργησαν να πάρουν και κεφάλι με το Μόνο Καλό, ο οποίος με αξιοθαύμαστο τρόπο κατάφερνε να κατεβάζει τις καμινάδες του Μπάρμπα-Γιώργου από πίσω, κι αφού μπερδευόταν κι ο ίδιος κάποιες φορές, κατάφερνε με ακόμη πιο μαγικό τρόπο να σκοράρει 2 φορές για το 5-3 (επικό ποδοπάτημα και στα δυο γκολ). Ο γαμιόλης ο Γκαρσία/Εθνίκι συνέχιζε να προκαλεί κλωτσώντας μπάλες όπου να ’ναι, πετώντας τις στο διαιτητή ή ακόμη και στον ίδιο μας τον Αρχηγό (ο οποίος τον ξεφτίλισε με τρομερή ψυχραιμία και το γνωστό βρετανικό φλέγμα που τον διακρίνει, ενώ ο Πρόεδρος πιστός στις παραδόσεις «γαμημένο» τον ανέβαζε, «μαλάκα» τον κατέβαζε) με αποτέλεσμα το ματς να κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα από τον Πρόεδρο μας, που είχε μπει στον αγωνιστικό χώρο (ρε φίλε από την αρχή του ματς μέσα ήταν) σαν άλλος Μάκης Ψωμιάδης και Άγγελος Φιλιππίδης. Η λογική όμως πρυτάνευσε κι ο Μπάρμαν τους κάρφωσε το γκολάκι για το 5-4. Κι εκεί φάνηκε πόσο Ξεφτίλας μπορεί να είναι ένας άνθρωπος. Ο Καινούργιος Διαιτητής (ψύχραιμος και με καλές προθέσεις, αλλά έχασε τελείως τον έλεγχο του αγώνα) φωνάζει «τελευταία φάση», η μπάλα πάει στον Πρόεδρο που έχει ανακτήσει την ψυχραιμία του και ετοιμάζεται να ξεφτιλίσει για ακόμη μια φορά το Χοντρό Τζίντζερ και πράγματι το κάνει, μπερδεύει όμως τα μπούτια του και χάνει τη μπάλα, η οποία μένει πίσω και την προλαβαίνει ο Ξερακιανός Καράφλας, ο οποίος τι κάνει κυρίες και κύριοι; (όχι πείτε μου πραγματικά αν μπορείτε να φανταστείτε τι κάνει αυτός ο γελοίος, γιατί τέτοιο πράγμα δεν έχει ξαναγίνει.) Ε λοιπόν επειδή δεν πάει το μυαλό σας, γιατί είστε φίλαθλοι της πιο αγνής ομάδας που έχει περάσει από τα ελληνικά γήπεδα και τέτοιο πράγμα δεν το έχετε φανταστεί ούτε στο πιο άγρια όνειρά σας, θα σας πω εγώ: ΤΗΝ ΠΕΤΑΕΙ ΕΞΩ κυρίες και κύριοι αν έχετε το Θεό σας. Για αυτό αυτή η ομάδα, που έπαιξε το αντιποδόσφαιρο του αιώνα, που είχε 3 αλλαγές ενώ η δικιά μας ομάδα καμία, που της έδωσε πέναλτι το κοράκι, που της χάρισε 2 κόκκινες, που είναι πρώτη στο πρωτάθλημα (μου έρχεται να βάλω τα κλάματα) και είναι τόσο χεσμένη ώστε να πετάξει τη μπάλα έξω στην τελευταία φάση κερδίζει δικαιωματικά τον τίτλο της πιο ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΗΣ ομάδας στο πιο ξεφτιλισμένο πρωτάθλημα.

  

Σχόλιο:

Πραγματικοί ήρωες οι παίκτες που είχαν να αντιμετωπίσουν εκτός από την πρωτοπόρο ομάδα του πρωταθλήματος, την ώρα, τις απουσίες, έναν διαιτητή που θα έπρεπε να είναι πιο αυστηρός με τους αντιπάλους και φυσικά την κούραση. Παραλίγο να πάρουν το «χ», κι αν είχαν φανεί και λίγο πιο τυχεροί την νίκη, καθώς οι ευκαιρίες ήταν για ακόμη μια φορά αρκετές. Επίδειξη ανωτερότητας από τους παίκτες μας που δώσανε το χέρι τους στους ξεφτίλες μετά το ματς (εκτός από τον Πρόεδρο που είναι αλλεργικός) δείχνοντας από τι πάστα είναι φτιαγμένοι και με τι αξίες έχουν γαλουχηθεί. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι επειδή μόνο ένας ήταν φανερά μαλάκας, δε σημαίνει ότι και οι άλλοι ήταν καλύτεροι. Η σιωπή είναι συνενοχή, και το γεγονός ότι τον ανέχονται και καμιά φορά τον υπερασπίζονται, όπως το Χοντρό Τέρας στο τέλος που τα έριξε στο διαιτητή που δεν τον τιμώρησε, είναι ενδεικτικό της ποιότητάς τους...

Στα αξιοσημείωτα η παρουσία του μουσάτου (πλέον) Φάντομ, ο οποίος έφτασε με την ψυχή στο στόμα στο δεύτερο ημίχρονο και δεν κάθισε στα επίσημα, αλλά έβγαλε τη μπλούζα του και ανέβηκε στο πέταλο των φανατικών, όπου αγκαλιασμένος με το Ντεμέντορ έριχνε χλεμπόνες στους αντίπαλους κάθε φορά που πήγαιναν να εκτελέσουν πλάγιο ή κόρνερ. Ήρωας.