18η αγωνιστική: Ομάδα που αλλάζει δεν κερδίζει (6-3)

   Ένα παλιό ποδοσφαιρικό γνωμικό λέει ότι «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει». Την περασμένη εβδομάδα διαπιστώσαμε ότι ισχύει και το αντίστροφο, ότι δηλαδή «ομάδα που αλλάζει δεν κερδίζει».

   Θα μου πείτε γιατί άλλαξε την ομάδα ο Πρόεδρος; Αναγκάστηκε! Ο Μαλλιάς και ο Αρχηγός κρεβατωμένοι, ο Λατίνος με τροφική δηλητηρίαση, ο Φάντομ αδιάθετος, ο ίδιος ο Πρόεδρος – αυτό το απαύγασμα υγείας – γριπιασμένος… Ακόμα και με την επιστροφή του μυστηριώδους Εντολοδόχου, κάνοντας μια πρόχειρη σούμα ο Πρόεδρος είχε ένα πενιχρό ρόστερ τριών παικτών: Εντολοδόχος, Τσίρος και Μπαρτέντερ. Καλά παιδιά όλοι, αλλά δεν φτιάχνουν είναι και μια ομάδα μόνοι τους.

 

  
   Τι να κάνει, λοιπόν; Στράφηκε από τη μία σε σίγουρες και δοκιμασμένες λύσεις, κάνοντας έκκληση στις ικανότητες του μπαρουτοκαπνισμένου και πάντα  ετοιμοπόλεμου ιδρυτικού μέλους της KFC, του Προφήτη, και από την άλλη έκανε τη χάρη σε νέα ταλέντα που παρακαλάνε για μια ευκαιρία να δείξουν από τι μέταλλο είναι φτιαγμένα προτού λήξει η μεταγραφική περίοδος. Έτσι, η ομάδα παρατάχθηκε με το εξής ανορθόδοξο σχήμα: Εντολοδόχος, Τσίρος, Μπαρτέντερ, Προφήτης, Πρωτάρης. Οι πιο παρατηρητικοί και παρατηρητικές θα διαπιστώσατε ότι κάτι λείπει από τη λίστα… Οι υπόλοιποι/υπόλοιπες ξαναρίξτε μια ματιά… Ακριβώς! Ο τερματοφύλακας! Το πρόβλημα θα αντιμετωπιζόταν αναγκαστικά εκ των ενόντων, αφού ο Βενιαμίν ήταν κι αυτός κωλυόμενος.

   Έτσι ξεκίνησε ένα παράξενο παιχνίδι ενάντια στους (κρατηθείτε) «Παλτουδιάντες» (σας παραπέμπω σε παλαιότερο άρθρο του Προέδρου για την εν λόγω ομάδα http://kazufcofficial.blogspot.gr/2014/01/15.html). Μέσα σε πενήντα λεπτά, ο Ντεμέντορ και οι λιγοστοί οπαδοί που αψήφησαν το τσουχτερό κρύο και την προχωρημένη ώρα μπόρεσαν να δουν τις μεταμορφώσεις της ομάδας με τα χίλια πρόσωπα.

   Στο πρώτο ημίχρονο, οι Καζούληδες είπαν να δείξουν το καλό τους πρόσωπο: ξεκινώντας με τον Εντολοδόχο (!) κάτω από τα δοκάρια (τον διαδέχτηκε στη συνέχεια ο Τσίρος) έκαναν την ανάγκη φιλοτιμία και έπαιξαν σφιχτή άμυνα και καταιγιστική επίθεση. Ο Μπαρτέντερ είχε πάρει τη μπαγκέτα του μαέστρου και οργάνωνε το παιχνίδι, ο Εντολοδόχος, που είχε λυσσάξει από την αποχή μιας εβδομάδας, έπαιζε και για την προηγούμενη αγωνιστική, ο Προφήτης είχε θωρακίσει τα μετόπισθεν και μοίραζε προωθημένες πάσες, ο Πρωτάρης είχε γίνει σκιά του αντίπαλου σέντερ φορ (θυμάστε, ο Κύπριος-μοντελάκι) και ο Τσίρος παρίστανε τον τερματοφύλακα. Κάπως έτσι, με ένα πονηρό γκολ του Προφήτη που διάβασε σωστά μια αντεπίθεση της KFC, και δύο ωραία ως συνήθως τέρματα του Μπαρτέντερ που διέρχεται περίοδο παρατεταμένης φόρμας, οι Καζούληδες βρέθηκαν να προηγούνται με 3-1 (εντάξει, έφαγαν κι ένα γκολάκι για το καλό). Προς στιγμήν ανησύχησαν, όταν βρέθηκαν φορτωμένοι με 5 φάουλ εφτά λεπτά πριν τη λήξη του ημιχρόνου, αλλά παίζοντας συνετά απέφυγαν να χρεωθούν με πέναλτι, και πήγαν στα αποδυτήρια με ένα σκορ που τους έκανε να φαίνονται αδιαφιλονίκητα φαβορί.

   Αυτό ήταν ίσως και το λάθος. Διότι η οίηση, η ύβρη, η αλαζονεία, στοιχεία κάθε γνήσιας τραγωδίας, δεν μπορούσαν παρά να φέρουν τη νέμεση. Και οι θεατές έγιναν μάρτυρες ενός πραγματικού δράματος, του κακού εαυτού των Καζουιστών. Εκ των υστέρων μπορεί κανείς να επικαλεστεί διάφορους λόγους που προκάλεσαν το ναυάγιο: τακτικά λάθη (είναι δυνατόν να βάζεις τον πρώτο σκόρερ τέρμα;), εντάσεις που έκοψαν το ρυθμό του παιχνιδιού (ο αναίτιος τσαμπουκάς του βαρέος πεπονιού των Παλτών που κινδύνεψε να μετατραπεί σε γενικευμένη σύρραξη), η μικρή μπάλα (τεσσάρα) που γλιστρούσε σα το χέλι και σε διάφορες φάσεις πρόδωσε τους Καζούληδες… 

   Γεγονός πάντως είναι πως στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα εμφανίστηκε άτονη, άψυχη, αδύναμη, αναποφάσιστη. Οι παίκτες, χωρίς σύστημα, χωρίς πυγμή, χωρίς πίστη, χωρίς θέληση, έμοιαζαν με το πλοίο που με σκισμένα τα πανιά του παραδέρνει στο ανταριασμένο πέλαγο, έρμαιο του ανέμου – ή με μια χούφτα βόλους που κυλάνε σε ένα άδειο ταψί μπακλαβά (σε περίπτωση που δεν έτυχε να δείτε ιστιοφόρο με σκισμένα πανιά στο ανταριασμένο πέλαγο).  Πώς να το πω απλά, ακόμα και μια βδομάδα αργότερα, τα σκέφτομαι και σφίγγεται η καρδιά μου… Ε, λοιπόν, φάγαμε πέντε γκολ σε εικοσιπέντε λεπτά και βρεθήκαμε από τα σαλόνια στα αλώνια. Εκεί που ονειρευόμασταν δάφνες και σαμπάνιες (για όσους δεν προτιμάνε τις δάφνες) προσγειωθήκαμε στη σκληρή πραγματικότητα (συγχωρήστε μου το πρώτο πρόσωπο) και φύγαμε με την ουρά στα σκέλια.

   Πείτε μου: μπορείτε να σκεφτείτε κάτι χειρότερο από το να παίζεις μες στα άγρια μεσάνυχτα και το κρύο για να χάσεις από μια ομάδα ονόματι «Παλτουδιάντες»; Έτσι κύριοι (και κυρίες) δεν κάνουμε πρωταθλητισμό! Αν κάνει κοιλιά η ομάδα τώρα, τον Ιούνιο θα έχουμε πρόβλημα. Ας ελπίσουμε να επανέλθουν οι απόντες ή να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη ο Πρόεδρος, αλλιώς (χωρίς να θέλω να γίνω μάντης κακών) θα έχουμε κακά ξεμπερδέματα…