26η αγωνιστική: Ντέρμπι μόνο στα χαρτιά...

Ήταν να μην πάρουν φόρα τα παλικάρια της Kazu FC καθώς μετά το σπάσιμο της κατάρας της 3^ης σερί νίκης αποφάσισαν να ανεβάσουν τον πήχη ακόμη πιο ψηλά συντρίβοντας το δεύτερο της βαθμολογίας Δικέφαλο (έχει καταντήσει αηδία αυτή η ιστορία με τα ονόματα) για την 4^η σερί νίκη. Η ομάδα μας, παρά τις αντιξοότητες παίζοντας σπουδαίο ποδόσφαιρο κατά διαστήματα, πήρε κι άλλους 3 βαθμούς που τη φέρνουν ουσιαστικά μόνη 3^η στη βαθμολογία, παρά τα μαγειρέματα και τις αλητείες της διοργανώτριας αρχής, η οποία συστηματικά εμφανίζει πλαστές βαθμολογίες και αφαιρεί βαθμούς από την ομάδα (περισσότερα στη μεγαλειώδη συνέντευξη του Προέδρου στη Δίκη με τον Κ. Θωμαΐδη την προσεχή Δευτέρα).

Εδώ ο σκηνοθέτης James Cameron βουτάει στα βάθη των ωκεανών για ανεβάσει κι άλλο τον πήχη έπειτα από εντολή του Προέδρου (για όσους ξέρουν από ούζο).

25η αγωνιστική: Έλα Αλέκο. Πόσο ήρθε η Kazu FC;;;; ΠΟΣΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Όσοι διαβάζανε μικροί τις περιπέτειες του Αστερίξ του Γαλάτη, θα ξέρανε ότι μόνο ένα πράγμα φοβόντουσαν οι ατρόμητοι Γαλάτες: μην τυχόν και τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Όσοι παρακολουθούν τώρα την Kazu FC, θα ξέρουν ότι ένα πράγμα μόνο φοβούνται οι παίκτες της (εκτός από την οργή του Προέδρου): το ματς που ακολουθεί μετά από ένα νικηφόρο σερί 2 αγωνιστικών. Πόσες και πόσες φορές δε σταμάτησαν οι προσπάθειες των παικτών της ομάδας μας στην κατάρα της 3^ης σερί νίκης; Πόσες φορές συνέβησαν χίλια δυο ευτράπελα λίγο πριν φτάσουμε κοντά στο όνειρο; Πόσες φορές πατήσαμε τη μπανανόφλουδα λίγο πριν τη γραμμή του τερματισμού; Πόσες φορές φτάσαμε στην πηγή και δεν ήπιαμε νερό; Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα βουνά; (για να μη λένε κάποιοι κάποιοι ότι είμαστε άσχετοι από ποίηση). Ε λοιπόν οι παραδόσεις είναι για σπάνε και ο συμπαθής Αλέκος το ιδανικό θύμα….

24η αγωνιστική

   Καθυστερήσαμε πάλι με την ανταπόκριση και αυτή τη φορά δεν υπάρχει δικαιολογία... Φυσικά, τις επόμενες ώρες μετά τη λήξη του ματς σπάσανε τα τηλέφωνα από φίλες και φίλους της ομάδας που δεν είχαν καταφέρει να βρεθούν στο Μαρούσι και ρωτούσαν για την έκβαση του παιχνιδιού. Αλλά, απ’ ό,τι μάθαμε, τις επόμενες μέρες πολύς κόσμος έμπαινε στο μπλογκ και δεν έβρισκε ρεπορτάζ. Κάπως έτσι έχει πέσει η αναγνωσιμότητα μιας ιστοσελίδας που θέλει να είναι ενημερωμένη και ενήμερη.

23η αγωνιστική: Πέντε, αλλά Καζούληδες (2-1)

   Tο τελευταίο τέταρτο του 19^ου αιώνα μια επιδημία φυλλοξήρας χτύπησε τις αμπελοκαλλιέργειες στη Δυτική Ευρώπη και έδωσε την ευκαιρία στις εξαγωγές της ελληνικής σταφίδας να αναπτυχθούν ραγδαία. Αυτό το διάβασε ο Ντεμέντορ σε ένα από τα βιβλία ιστορίας που αποτελούν τα αγαπημένα του αναγνώσματα στον ελεύθερό του χρόνο, και αναρωτιόταν αν η ιστορία θα επαναλαμβανόταν ως φάρσα: αν οι αντίπαλοι θα επωφελούνταν της φυλλοξήρας που έχει πέσει μετά τα Χριστούγεννα στις τάξεις της Καζού Εφ Σι για να αυξήσουν τη συγκομιδή βαθμών τους.

22η αγωνιστική: Η μέρα της διαγόρευσης (6-4)

   Πέθανε χθες, Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου ο Χάρολντ Ράμις, ο Έγκον Σπένγκλερ της αγαπημένης ταινίας των παιδικών μας χρόνων «Γκοστμπάστερς». Ο Ράμις είχε περάσει και πίσω από την κάμερα, με μεγαλύτερη σκηνοθετική του επιτυχία τη «Μέρα της μαρμότας» με τον Μπιλ «Φάκινγκ» Μάρεϊ στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μάρεϊ υποδύεται στην ταινία έναν τηλεοπτικό ρεπόρτερ που στέλνεται στην αμερικάνικη επαρχία για να καλύψει δημοσιογραφικά ένα τοπικό φεστιβάλ και βρίσκεται να ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά, αντιμετωπίζοντας διαρκώς τα ίδια πρόσωπα, τα ίδια μέρη, τις ίδιες καταστάσεις, παγιδευμένος σε μια εφιαλτική επανάληψη της «μέρας της μαρμότας».

RIP Χάρολντ Ράμις

21η αγωνιστική: Festen, Βίντεμπεργκ και ξερό ψωμί...

Η τελευταία αγωνιστική επεφύλασσε μια μεγάλη έκπληξη (ή μήπως όχι), τόσο για τους φιλάθλους, όσο και για τους παίκτες της ομάδας μας: λίγη ώρα πριν πατήσουν το τιμημένο χόρτο του ΜAC, τα παλικάρια μας είδαν το χαμογελαστό φίλο μας Μάκη να καταφτάνει με το παπάκι του, εμφανώς αγχωμένος για την καθυστέρηση. Η χαρά στο πρόσωπο των παικτών μας δεν μπορούσε να κρυφτεί, το ίδιο φυσικά και στα πρόσωπα των αντιπάλων μας, που αν και ήξεραν τι τους περίμενε στο γήπεδο, δε μπορούσαν να μη χαμογελάσουν βλέποντας ότι θα αντιμετωπίσουν την αγαπημένη τους ομάδα σε έναν αγώνα που θύμιζε κάτι από οικογενειακή γιορτή.

Οικογενειακή γιορτήγια όσους ξέρουν από καλό ούζο.

20η αγωνιστική: Εργαστήριο προπονητικής πρωτοπορίας (7-4)

   Για κάποιους, μια ομάδα ποδοσφαίρου είναι ένα μουσικό συγκρότημα: ο καθένας έχει το ρόλο του, υπάρχουν οι ακομπανιαδόροι και οι σολίστες, οι αφανείς ήρωες και οι σεσιονάδες. Για να είναι, όμως, ικανοποιητικό το τελικό αποτέλεσμα, χρειάζεται δέσιμο, ισορροπία, συνεργασία, επικοινωνία. Και για να είναι αυτό που εισπράττει το κοινό άξιο λόγου, απαιτείται ένας σπάνιος συνδυασμός ατομικού ταλέντου και ομαδικής αρμονίας. Προεκτείνοντας αυτή την παρομοίωση, θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι επιθετικοί είναι σαν τους κιθαρίστες: στην πρώτη γραμμή, να μαγνητίζουν τα πλήθη με περίτεχνες ενέργειες. Οι αμυντικοί σαν τους μπασίστες ή τα πνευστά, απαραίτητοι για να μη μένουν ξεκρέμαστοι οι κιθαρίστες/επιθετικοί. Και ο τερματοφύλακας σαν τον ντράμερ, συχνά αγνοημένος από τα φώτα της δημοσιότητας, αλλά αναντικατάστατος, αφού είναι αυτός που δίνει το ρυθμό στην υπόλοιπη ομάδα.